Leyla MətinBiz yastıq qonşusu, yad insanlarıq,
Əlim əlindəykən məndən uzaqsan.
Cismimin sahibi sən olsan belə,
Mənim içimdəki “mən”dən uzaqsan.

Bu cavan yaşımda bəxtin duluyam,
Arşınınla ölçmə, səndən duruyam.
Səninçün həmişə bahar gülüyəm,
Məndəki çiskindən, çəndən uzaqsan.
Dərdlər ürəyimin bar -bəhəridi,
Ömrüm ömürlərin bir təhəridi,
Ağ telim sevgimin qəm -qəhəridi,
Saçım çiynindəykən dəndən uzaqsan.

Sevgi hər ürəyə biçilə bilməz,
Sevgi məsafəylə ölçülə bilməz,
Mənim bir addımlıq məsafəmdə də
Adi bir həvəssən, hissdən uzaqsan.

Biz yastıq qonşusu, yad insanlarıq,
Əlim əlindəykən məndən uzaqsan.
Cismimin sahibi sən olsan belə,
Mənim içimdəki “mən”dən uzaqsan.

…Nədən yazım?!

Mən qırıq-sökük komalarda
böyük və möhkəm ailələrin deyil,
Böyük və möhkəm evlərdə
qırıq-sökük ailələrin yaşadığı bir çağın adamıyam…
…nədən yazım ki, nədən?!