Yukio Misima (Kamitake Xiraoka) - Yapon ədəbiyyatının ən görkəmli nümayəndələrindən biri. 14 yanvar 1925-ci ildə Yaponiyada, Tokio şəhərində doğulub. İlk qısa hekayəsini on altı yaşında ikən “Yukio Misima” təxəllüsü ilə çap etdirib. İkinci dünya müharibəsindən sonra Tokio universitetində hüquqi təhsil alıb və 1948-1949-cu illərdə Maliyyə Nazirliyində çalışıb. “Maskanın etirafları”, “Qızıl Pavilyonun Qülləsi”, “Qadağan edilmiş güllər”, “Dənizin rədd etdiyi dənizçi”, “Günəş və Polad” və digər romanların müəllifidir. 40 roman, ekranlaşdırılmış 15 əsər, Yaponiya, Amerika və Avropada səhnələşdirilmiş 18 əsər, 10 esselər və hekayələr kitabının müəllifi Yukio Misima 7 dəfə Yer kürəsini səyahətə çıxıb, adı 3 dəfə Nobel mükafatına namizədlər siyahısına salınıb. 25 noyabr 1970-ci ildə xarakiri edib.

TURŞƏNG ÇİÇƏKLƏRİ

O, cibindən balaca top çıxartdı və uca Göy üzünə atdı.
Mavi Göy üzü.
Göy üzü topu aldı, özünə qaldırdı və çox tez də qaytardı.
Oğlan topu tutdu və sanki bu Göy üzünü əlinə keçirmiş kimi, yenidən atdı.
Sonra o nəfəs aldı, dərindən-dərindən. Hələ heç vaxt, nə evdə, nə də küçədə o, belə nəfəs ala bilməmişdi: bu, daha çox qida idi, nəinki nəfəs. Bütün ağzını hava ilə dolduraraq o, qəribə dad və qoxu duyurdu- mavi səma və ağ buludlar… bu dad və qoxu hardan gəlirdi- bilmirdi, amma hər halda hiss edirdi ki, mənbəni bilir.
Onu yenidən sevinc bürüdü.
Həqiqətin- dad və qoxu mənbəyinin dərkindən. Və o, indi yerin mahiyyətini başa düşdü.
Yer ürək döyüntüsünə bənzər rəqsinə başladı. Meşə, meşədə olan hər şey bu rəqsə musiqi çaldı. Və o da hər şeyi- musiqini, rəqsi anlayırdı. Meşə oxuyurdu, təpədən şimalda yaşıl zəmilər dənizi oxuyurdu, balaca quşcuğazlar oxuyurdu. Bu anda o, bu quşcuğazlarla danışa bilərdi.
Oğlan meşəyə girdi və azdı. Ay doğdu. Və qəfildən meşənin kölgəsindən bir adam onun qarşısına çıxdı.
- Hara gedirsiz?
- Səyahətə yollanırdım, amma bir şeyi evdə unutmuşam…
- Evdə? Siz təpənin üstündəki “həbsxana” adlanan, atılmış boz evi deyirsiz?
- Hə, mənim evim belə adlanır- “həbsxana”… - Adam belə cavab verdi, təəccüblənərək.
- Siz yəqin məhbussuz və nəyisə həbsxanada unutmusuz? Tapandan sonra yenidən çıxacaqsız?
Oğlan kişinin baxışını tutdu və uzun müddət gözlərini çəkmədi. Oğlanın gözləri payız gölünə bənzəyirdi- elə saf, elə təmiz idi ki, dibindəki bütün qum dənələrini saymaq olardı. Bu saflıq qorxudurdu. Öz mükəmməlliyi ilə qorxudurdu… Təmiz mirvari görəndə ona əllə toxunmağa uzun müddət qorxursan: o, öz təmizliyinin sirləri ilə elə qorxudur ki.
- Hə, hər şey belədi, - kişi cavabında dilləndi.
O hələ burnunun altında danışırdı, oğlan isə üstünə atıldı, üzünü ona uzadılmış əllərdə gizlətdi və ağladı…
Hündür ağacdakı bülbül də ağlayaraq səsinə səs qatdı.
- Siz ordan çıxmamalısız!.. Bizə burda, təpədə oynamağı qadağan edərlər… Boz evinizə geri qayıdın.
Ah çəkərək, adam aya baxdı. Onun gözləri Akaxikonun gözləri kimi saf idi.
- Mənim uşağım var idi; belə balaca oğlan…
- O, indi hardadır ki?
- İndi o, qağayıdır, dənizin üzərində uçur. O, dalğalar arasında gümüşü balıq pulcuqlarını axtaranda boynunu suya salır. Və deyir: “Məni boz axşam dənizində öldürdülər, mənim qatilim- dərinlikdədir. Və o, üzə çıxmayana qədər mən bu dəniz üzərində dayanaraq, gözləməliyəm…”
- Nədən danışırsız?!
Və adam davam edirdi:
- Həmin zavallı qağayını öldürmüş iblis üzə qalxmağa yol tapdı. Bilirsən, ona bu yolu kim göstərdi? Sən… Mən də səni xoşbəxt edəcəm. Həbsxanaya qayıdıram.
Meşənin axırında məhkum uşağı tərk edir və yamaca dırmaşaraq, öz boz evinə qayıdır.
İl keçir.
Və turşənglər yenidən yayılanda həbsxana darvazalarında azad edilmiş görünür. Oğlanlar, onun dostları artıq onu gözləyirlər.
Azad edilmiş çıxır:
Hər yerdə parlaq işıqlar, nur var. Uşaqlar onun üstünə qaçır və ətrafında otluqda otururlar.
Nur, şölə və hər yerdə yayılmış turşənglər.
Uşaqlar aşağıya baxırlar və birdən görürlər ki, orda, təpənin ətəyində nə isə böyük və qara bir şey onlara doğru hərəkət edir. Bunlar qadınlardır. Akixiko ana. Tosiko ana. Üç, dörd… Onların addımları soyuq və duyğusuzdur. Onlar yaxınlaşırlar və uşaqlarının əllərindən tuturlar:
- Cinayətkara əlinlə toxunmusan? Murdarlıq!.. – Və uşaq əllərini cib dəsmalları ilə silirlər. Adam diqqət edirdi, cib dəsmalları necə havaya qalxaraq gözdən itir. Qadınlar qəzəblə ona qışqırmağa başlayırlar. Adam dinmədən təzim edir və turşəng çiçəkləri dərərək, uşaqlara verir: hərəsinə bir çiçək və geriyə baxmadan gedir. İndi hər bir uşağın sağ əlində bir çiçək var.
- At bunu! At! – Anaların kəskin, sərt baxışları.
Turşəng çiçəkləri. Yerə yıxılaraq, hamı batan günəş altında şəfəq saçır.
Ah, turşəng çiçəkləri: soyuq otlar üzərində qırmızı hərarət…