Nahid Hacıyevbalaca bir soyuq otaq…
haylı, küylü insanların
səslərindən təngə gəlmiş
soyuq divar…
susmuş o da…
sükutunun görkəmində
kimlərinsə xəyalı var.
sınmış olan qürurundan,
gözlərini dikmiş yerə
düşünməkdə…

düşüncəsi çərçivədən,
dar otaqdan,
bircə anlıq çıxmır çölə.
axı onu fırçasıyla
rəssam, neyçün çəkdi belə?
o hələ bir quyu boya olar ikən,
necə məsud, necə xürrəm.
indi isə, soyuq, səssiz bir otaqda,
çərçivədə,
boğazından asılmışdır
yaltaqların məclisində
kirli gözlər
üzərinə taxılmışdır,
“ah necə də oxşatmısan
əhsən” deyə
dünən, şəkil olan vaxtı,
təhqirləndi adi bir rəng olan baxtı.
dollar almış bir rəssamın fırçasıyla
vəzifəli bir yaltağın simasına
çəkildi o
ağ vərəqin üzərinə
şərəfsizin əksi ilə əkildi o
indi tənha, gözü yaşlı yalvarmaqda
- kimsə yoxmu?!
üzərimdən çəkin, atın
məni belə əks etdirən iyrənc donu
qəzəbli bir əldə yoxdu
gəlib yırta, cıra onu
azad edə bu boyanı

o hələ bir quru boya olar ikən,
necə məsud, necə xürrəm…

Gülüş olum…

Bu nə işvə, bu nə kələk, bu nə ah?
Doğrumusan, yalanmısan bilinmir
Nəmli gözün, şehli olan bir sabah,
Gül yanaqdan yaşlar niyə silinmir?

Gözün qara, qaşın qara, saç qara,
Ya gecəsən, ya günəşsiz səhərim.
Yar olmalı, yar düşəndə yar dara
Mənim üçün yadlığındı qəhərim.

Çiçək sənin, çəmən sənin, yer sənin
Qorxutmasın səni qışın görkəmi.
Qocalmazdı qəlbi hər gün gülənin,
Gülüş olum, yanağına tax məni.