Elnarə ŞəmsHər kəsin əlinə bir fürsət düşüb
söz demək fürsəti
Hamı danışır.
Məsləhət verən var,
ağıl verən var.
Misallar gətirib nağıl deyən var.
Sözdən ilham alıb qanad açan var,
“üsyan et” söyləyib, vaxt yetişəndə
sözündən gizlənib qaçan adam var.

Hamı danışır….
Mən də danışıram
məndə də söz var.
Amma bu sözləri görməyə məndə
görən gözlərim var,
bir də ki,
ürəyim…

Çətin günlərimdə
dar günlərimdə,
ürəyim hər zaman gərəyim olur.
Yıxıldığım zaman əl uzadanda,
əlimi tutmağa əl olmayanda
ürəyim birinci dirəyim olur.
Bu dördcə metrlik dar otağımda,
Bəzən ac qalanda, susuz qalanda
həm duzum, həm də ki, çörəyim olur..

Mən də danışıram
arabir az-az
o da ki, anamla…..
Yaxşı ki, anamın əllərinədə
hərdən fürsət düşür:
“döz”demək fürsəti:
“Döz, səbir et, bala…”

Payız ətirli baxışlar

Baxışların kimi dəyişilibdir,
Çiçəklər söyləmir mehə sözünü.
Dalğalar inciyib-küsüb sahildən,
Çırpır qayalara dəniz özünü.

Buludlar səmayla barışır, amma
Yarpaqlar küsürlər budaqlarından.
Payız baxışınla görüşən zaman,
Təbəssüm çəkilir dodaqlarından.

Payız küləyinə vüsal qatmayır,
Hicranlı həsrətə dayaq kimidir.
Öləndə gözümə torpaq atmayın,
O da payızdakı yarpaq kimidir.