Qəşəm NəcəfzadəSanki bu park
Bir şəkil lövhəsidir.
Asılıb şəhərin yaxasından.
Skamyalar yaşıl,
Üstündəki adamlar,
Xüsusən qızlar, oğlanlar
Onun meşə yuxularıdır.
Skamyalar vaxt küləyində
adamlardan bərk- bərk yapışıb.

Qadın əllərindən tutduğu uşaqla
müvazinətini saxlayıb.
Bax, o tələbəyə oxşayan qız da
ürəyindəki fikirdən
ikiəlli tutub,
dayanıb dümdüz.
Ağaclar baxışlarıyla durub.
Bir az da dərindən düşünsən,
insan baxışları ilə
əkilib bu ağaclar.

Hərdən tamaşaçı külək
yelləyir bu lövhəni.
Ancaq qadın körpəsindən
elə bərk- bərk yapışıb ki,
heç hara getmək istəmir.
Heyif, zaman
sərgi salonunun müdiri kimi
bu lövhəni
bir vaxt yığışdıracaq.


Çimərlik

Çimərlik yenə də dolaşıq fikir kimi çabalayır,
Uşaqlar açıq, qapalı
hecalar kimi bir- birinin
çiynindən tutub
atılıb düşürlər.
Bir- birinin üstünə çilənən sular
nöqtə, vergüllər
kimi hər uşaqdan sonra
qoyulur, məncə.
Sahildəki paltarlar
itirilmək qorxusundan azad deyil.
Ona görə də nadinc küləklərin
çimdikləməsini bəhanə edib
bir az da atılıb düşürlər ki,
özlərini sahiblərinə göstərsinlər.

Sinəsinin qıvrım tüklərini
sığallayan kişi də elə hey gözünün
ucuyla qadın paltarlarına
baxmaqdadır.
Ancaq o kişi bilmir ki ,
bu paltarların
nə qolu, nə ayağı,
nə dodağı,
nə də o kişiyə bu saat
lazım olan bir şeyi var.
Olsa- olsa bu nazik yupqada
dolu qadın budlarının
yaddaşı durur.
Bu yaddaşı da duymaq üçün
sürücü olasan gərək,
daha kamaz şoferi yox.