Elnarə ŞəmsBir qapısı var bu evin,
Açılanda “zingildəyir”.
Dörd divarı dar bu evin,
Yeriyəndə dingildəyir.

Tavanla döşəmə deşik,
Divarları kağız yeşik.
Bir üzü ev, biri eşik,
Külək əsir, inildəyir.

Tufan qopur qucağında,
Kül közərir ocağında,
Ay işığı bucağında
Tonqal kimi nərildəyir.

Hörümçək ipini burur,
Ölümə təzə ev qurur.
Köhnələr yerində durub
Bu boşluqda cingildəyir.

Kimdir bu evin yiyəsi,
Qoca ölüb, gəlmir səsi.
Kəsilib insan nəfəsi.
Kimsəsizlik inildəyir.

Bu evdə hamı yuxulu,
Havası ölüm qoxulu.
Otaqda həyat nağılı-
İnildəyir, can diləyir.

Yarımçıq Vətən

Vətən adlı Vətənim paralandı,
Soyadı tək adları aralandı.
Ürəyindən vətən tən yaralandı,
Yarımçıq Vətənlə hara gedim mən?!

Bir üzüm torpaqdır, bir üzüm daşdır,
Vətəndən yadigar gözümdə yaşdır.
Dərd yüküm sərhəddə başımdan aşdı,
Yarımçıq sitəmlə hara gedim mən?!

Elə bil dünyalar yerini çaşıb,
Küfrlə, imanım yaman dolaşıb.
Başım neçə ölüm yaşını aşıb,
Yarımçıq kəfənlə hara gedim mən?!

Yarımçıq dolaşan yarıma heyif,
Nəfəssiz əriyən qarıma heyif,
Min yol geyindiyim arıma heyif,
Yarımcan bədənlə hara gedim mən?!

Vətəndə, vətənsiz yaşayan oldum,
Yerimdə oturub yol aşan oldum,
Özümlə, hamıyla dalaşan oldum ,
Yarımçıq Vətənlə mən hara gedim.
Yarımçıq Vətənlə hara gedim mən.