Sadıqova GülərQan damarlarımız, bədən hüceyrələrimiz…Əsl faciəni, əsl əzabı onlar yaşayır. Biz onların ayrı – ayrılıqda daşıdıqlarını yaşayırıq. Əzab dolu həyatımız onların üzərində. Bəzən düşünürəm: Görəsən insanlar şeytan və mələyin əslində onların özlərinin olduğunu yəni başa düşməyəcək qədər axmaqdırlar?
Üsyan! Yox, bu heç də rok deyil. Bu, mənim hüceyrələrimdir. Bu, mənim qan damarlarımdır. Şeytan mənim içimdə. Mələk də mənim içimdə. Amma mübarizə- filan boş şeydi. Hər ikisi yaşayır. Şeytanımız bizi mələyə, mələyimiz şeytana güzəştə gedir.

Etiraf edək, şeytanımızı daha çox sevirik. Şeytan da mələkdi. Mələk mələklə mübarizə etməz. Əslində axı nəyin günah, nəyin günah olmadığını belə bilmirik biz…Mənə izah edin, rok niyə günah və niyə günah deyil? Sizi əmin edirəm, sonda heç bir nəticəyə gəlməyəcəksiz. Mənim sevimli mələyim və sevimli şeytanım. Mənim uydurduğum özüm.
Nifrət! Yox, bu heç də öldürməyi istəmək deyil. Nifrətin nə olduğunu öyrəndim nəhayət. Öz körpəliyimlə, öyrənmək istəmədən öyrəndim nifrətin nə demək olduğunu. Sevirdim insanları. Amma bir gün anladım ki, nifrət ögüməkdi. Nifrət içindən gələn alovdu ki, heç də kimisə öldürmək istəmirsən. Bu dünyanı saxlamaq istəyirsən. Qoy dönməsin dünya. İnsanlar qırılsın, mən də ölüm. Yetər ki, o insanları görməyim. Nifrət budur. Nifrət etdiyin insanları görmək istəməmək. Və hər gördüyündə ögümək. İçindən gələn qışqırtını heç kəsin olmadığı bir yerdə var gücünlə çölə ötürmək. Bax, budu nifrət.
Sevgi! Bəs bu? Mən hər şeyi axtardım. Mən hər şeyi gördüm. Zülmü də, əzabı da, xeyri də, mehribanlığı da…Amma sevgini görmədim. Və inanmıram heç bir zaman bütün bir sevginin olduğuna dünyada. Yoxdu bütün sevgi. Bunu başa düşün, ay oxucular. Sevginin parçaları var hər şeydə. Razıyam, etiraf edirəm, hətta nifrət də belə.
Güzgü! Bir yazıda oxumuşdum. Güzgüdə həyat daha gözəl görünür. Yarpaqlar daha yaşıl, səma daha mavi…Amma mən güzgüdə başqa şeylər gördüm. Soyuqdan titrəyən adam, küləkdə yıxılan qadın, güllələnmiş və öldürülmüş mən. Heç üstümdə ağlayan da olmadı. Güzgü görmək istəmədiklərinizi göstərməz sizə. Gözəl göstərər həyatı ki, susasız. Güzgü şeytandır.
Qətl! O qədər çox öldürmək istədim ki… Öldürmək və yuxularımda gördüyüm kimi sonra dayanıb qanın necə axdığına tamaşa etmək. İnsan zülmünün son ifadəsini görmək. Mən maraqdan öldürmək istərəm. Sonra da öldürdüyüm insançün bir ömür ağlamaq istərəm. Bir ömür dərdi, kədəri bütöv yaşamaq istərəm.
Yox, yenə suallarım qaldı. Axı dərd, kədər də bütöv deyil. Heç nə bütöv deyil həyatda. Nə ay bütövdü, nə fəsillər, nə gündüz, nə də gecə. Mahnılar da yarımdı. Üsyanlar da bir yerə qədərdi. Mən də yarımam. Bəs yarımamsa içimdəki mələk və şeytan…Mən kiməm axı? Kiməm mən?
Sonda, fiziki ölümümü gözləyirəm. Üsyanım onsuz da bitmiş, nifrətimin mənası qalmamış – insanlara sevgim əritmiş onu, sevgini yarım istəmirəm. Güzgünüsə mənə son dəfə verərsiz. Ölərkən bir azdan cəsədə çevriləcək bədənimin ən gözəl hissəsindəki – üzümdəki iztirabı görməkçün. Orda qorxu görməyəcəksiz. Orda avam adam olmaq istəyini görəcəksiz. Qətlə yetirilməmək üçün avam adam olmaq istəyini. Məni sularda dəfn edərsiz deyərdim, amma sular da təmiz deyil. Bütöv deyil. Onlar da hardasa bitir. Məni sonsuzluq işarəsində axtarın.