Qismət

Vətən haqqında şeir müsabiqəsi keçirilirdi. 1-ci yerə 100 manat mükafat qoyulmuşdu. Pula ən ehtiyac olduğum zaman idi. İlk vətən şeirimi onda yazdım. Bu da şeir…

Yaxşı danışıram maşından, qızdan,
Mövzu sən olanda susuram, Vətən.
Qoy yazım, qurtarsın şeir bir azdan,
Yenə sanacağam cəsuram, Vətən.

“ Mənimsən “-deməyə cürətim yoxdur,
Bu başla heç nəyə taqətim yoxdur,
Şuşaya getməyə qeyrətim yoxdur,
Bulvara getməyə hazıram, Vətən.

Mən sənin qədrini bilmirəm hələ,
Pul olsa, qaçıram tez gülə- gülə.
Səninçün yazdığım bu şeiri belə,
Mükafat naminə yazıram, Vətən.

İçindən keçəni eləmək üçün

Bir şeyi ürəkdən diləmədikcə
Heç nə qazanılmır həyatda asan.
Içindən keçəni eləmədikcə
Çölündə nə varsa, uduzur insan.

Bir gün görərsən ki, ömür küçəndə
Bir uşaq ağlayır, yoxdur gümanı…
Içindən dondurma yemək keçəndə
Yeyə bilmirsənsə o dondurmanı-
Onda uduzduğun dondurma deyil,
Onda uduzduğun özün olursan.

Onda baxırsan ki, ağırdır halın,
Keçmişə dönməyə yol axtarırsan.
Kabusa çevrilir uduzduqların,
Kabusdan qaçmağa hal axtarırsan.

Geriyə çevrilər ömür adlı varaq,
Baxarsan sən nə cür olmusan qabaq.
Sənsən o küçədə ağlayan uşaq,
Dondurma almağa pul axtarırsan…
İçindən keçəni eləmək üçün…