Günay SabirqızıBitən payızın son yadigarı- boz yarpaq qonub pəncərəmə. Asta-asta, aram-aram gözəl qızın hekayətini pıçıldayır mənə: «Kökləri boz torpağa uzanan, boz gövdəli ağacın boz yarpağıydım. Ancaq mavi donlu çiçək bitdi. Ləçəklərini yellədərək qonaq gəldi boz dünyamıza. Saçlarını günəş sığallamışdı sanki, şəfəq saçırdı. Gözlərindən səma öpmüşdü sanki, bərq vururdu. O, gözəl qısa şəlalələr don geyindirmişdi. Xoşbəxtlik şərabı ilə dolu qədəhə bənzəyirdi. Elə hey aşıb-daşır, dünyamızı dəyişirdi…

İndi boz dünyamızda mavi gözlü, sarı saçlı gözəl oynayırdı. O, yarpaqların xışıltısın, küləklərin pıçıltısın oğurlamışdı. Gözəl qızın saçlarından axıb-süzülən şəfəqlər, bir fırça olub, dünyamızı yenidən rəngləyirdi. Gözəl qızın rəqsi dərdli qəlblərə məlhəm, yaralı ürəklərə əlac olmuşdu. Bir gün məndə ayılıb, artıq boz olmadığımı gördüm. İndi mən də yamyaşıl idim. Sevincimdən qəlbim titrədi, əsdi…Və qəfildən yanımdakı qonşumun saralıb, quruduğunu gördüm. O, payızadək dözə bilməmişdi. Gözəl qız da bunu gördü. Gözəl qızın rəqsi bitdi. O, dayandı, durdu. «- Yarpaqlar ölürlər?!». Gözəl qız ağladl, inlədi. Xoşbəxt dünyamız yenidən qaranlıqlaşdı. Gözəl qız oynamadı. İldırım çaxdı. Yağışlar yağdı, saçlarının sarılığı, gözlərinin maviliyi itdi. Gözəl qızın. Şəlalələr donlarını geri istədilər…
İndi həmin ağacın altında bir qız oturub. Yağışlarla ağlayır, küləklərlə çırpınır. Soruşur, soruşur. Soruşur : «Yarpaqlar niyə ölürlər?