İmarətHərənin öz yolu…
Bir yol sağa,
Bir yol sola,
Bir yol düzə,
Bir yol dağa…

Hamının bir yolu var:
“olum”dan başlanıb ölümdə bitən,
naməlun bir dünyaya gedən,
geyimi də eyni,
deyimi də,
“maşın”ı da eyni,
arşını da,

Fərq çatdığı məknanın üstündə,
baş daşında büstündə,
Üstü başdan-başa təmtəraq,
altı… adicə torpaq.

***

Gözlərini heç gorməmişəm ay işığında
bircə kərə də,
gözundəki ay işığının əksini sevdim.
Ay işığında bir kərə də görmədiyim bəbəklərində
ay işığının cilvəsini, rəqsini sevdim.

Heç əllərini tutmadım,
əllərin əllərimdə bircə addım da atmadım,
soyuqdurmu, istidirmi—
haradan bilim?
Üşüyəndə ümidlərim, sevda çiçəklərim
ürəyimin üstünə qoyuram əlimi
barmaqlarının istisi var ovcumda, gülüm.

Özümdən uydurmuşam saçlarının ətrini də, rəngini də,
heç bilmirəm qumraldırmı, qıvrımdırmı,
dalğalıdır oynaq dəniz kimi , məncə,
Səsini heç eşitmədim, amma
qəmli nəğmələrin hey səslənir qulagımda incə-incə…

…Bilmirəm gözlərini görmədən gözündə gözüm,
əllərini tutmadan əlimdə əlin,
saçlarını qoxlamadan üzümdə telin
nə qədər yaşayacağam beləcə…

***

Daha qələm bezib məndən,
Qarşımda ağ durur varaq,
Söz biçib-tikə bilmirəm,
Fikirlərim qalıb çılpaq.

İztirabdan hörülmüşəm,
Qulağımdan sökülürəm,
Ürəyimdə parçalanıb
Gözlərimdən tökülürəm.

Tikələrim orda-burda,
Mənsizlikdən alişıram,
Büdrəyirəm hər addımda
Mən özümə ilişirəm

Mən həm varam, həm də yoxam,
Qapalıyam öz içimdə,
Bircə göz də tapılmadı,
Görə məni bu biçimdə