Günay SabirqızıReallığın acı hayqırtısı qulağını deşirdi. «Heç bir möcüzə, sehrbazlıq mövcud deyil»
Sərin payız mehi tellərini sığallayır, axmaq düşüncələri başından qovurdu.
Amma beyninin dərinliklərinə hopub gizlənmiş, özünə də aydın olmayan qaranlıq fikirləri yox etməkdə hətta meh də aciz idi.
Romantika yoxsa Reallıq? İçindən «eşidilən» səssiz siqnal bu gün məğlubun təyin ediləcəyini bildirirdi. Necə?!..

Pəncərədən boylanan bir cüt göz ətrafı nəzərdən keçirməyə başladı. Gözünə sataşan ilk əşya kağız parçası oldu. Möcüzə kimi az qala müqəddəs və mücərrəd varlığın bu əzik-üzük kağız parçasına nə dəxli? Yenə beyninin həmən qaranlıq guşəsinə baş çəkdi. İndicə o kağız parçasını göyə qaldıracaq. Nə?! İndicə o, kağız parçasını göyün yeddinci qatına qaldıracaq?! Özü öz qətiyyətindən qorxub diksindi. Bunu o demişdi?! Kağız parçasını göyün yeddinci qatına qaldırmaq. Bu ki, axmaqlıqdır. Adi uşaq axmaqlığı. Düz üç il bundan öncə, Yeni ilə bir saat qalmış təkcə öz otağında oturub Şaxta babanın gəlişini gözləyəndə… Yox…gəlişinə əmin olanda, heç nə olmadı. Ya da dörd il bundan əvvəl adi, sınmış stul ayağını sehrli çubuq bilib, dirijor kimi yellədərkən, hamının gülüş hədəfinə çevrilməsindən başqa heç bir möcüzə baş vermədi.
İndi niyə bu kağız parçası göyə qalxmalıdı? … Yenə də səsini eşitmədiyi «möcüzəli» siqnalın «səsi» beynini silkələdi.Yenə bu nə əminlik idi? Yaxşı, sonuncu dəfə. Özünü sonuncu dəfə sınayacaqdı.Gözlərini kağız parçasına zilləyib, bütün enerjisi və inamı ilə onun üzərinə «hücuma keçdi». Bircə anın içində kağız parçası asta-asta göyə qalxdı…
Reallıq qalib gəlmişdi. Zəif payız mehinin gücü onu aldada bilməzdi…