əvvəli burada

Qapının ağzında atılıb düşür, hirsindən sözünü deyə bilmirdi. Ay qız, qışqırırdı, nədi, mənə ürəyin yanır? Haçandan belə canı yanan olubsan? Əxlaq mənimdi, qoy pozulsun, zay olsun! «Ürəyim yanıb eləmir? - ondan fərqli olaraq qız sakit danışırdı, ancaq gülüşünü güclə boğduğu aydın hiss olunurdu. – Əslində mənim üçün fərqi yoxdu, pozulsun da. Bu gün də olmasa, sabah pozulacaq. Sadəcə, şərtimiz var, şərt kəsəndə baş işlətməliydin!»

Deməyə bir söz tapmayıb, qızla vidalaşmadan içəri keçdi. Çöldən isə qapını döyürdülər, geri qayıtdı. Qız getməmişdi, pulunu almağı unutdun, dedi, məni saatı bir manata gəzdirməliydin, üç saat yarım gəzdirdin. Vəzifənin öhdəsindən vicdanla gəldin, al bu da üç manat əlli qəpiyin. Pulum var, borclu qalmağı xoşlamıram. Ürəyini tutub yerində fırlandı, başına oyun açmağı azlıq eləyirdi, hələ bir ələ də salırdı. « Bax belə, - qız gülürdü, - peşiman eləyə bildimmi?» «Elədin! Belə əməlli başlı! Sevin, şənlən!»
Pulu almadan qapını hirslə çəkib bağladı. Yatmaq istəyirdi, ancaq qarnındakı kəskin ağrılar imkan vermədi, qəfil sancılayıb iki qat oldu, özünü bir təhər ayaqyoluna yetirdi. Ordan çıxır, ancaq oturmağa macal tapmır, təzədən canıhöyüllü ayaqyoluna cumurdu. Özündə dərman yox idi, çıxıb qonşu qızdan istədi, qız dərman verdi, hələ bir təriflədi də, bilirsən necə dərmandı, atan kimi, bir dəfəlik kəsəcək. Qız deyən kimi də elədi, birini atdı, xeyri olmadı, ikincisini, üçüncüsünü atdı və daha ayaqyolundan çıxa bilmədi. Dərman atandan sonra əhvalı lap pisləşdi.
Qonşu qız da gəldi, dərmanın necə təsir elədiyini öyrənməyə gəlmişdi. Ey, hardasan, deyə onu səslədi, ayaqyolundan hay verəndə, qız onu məzəmmətlədi. Qız uşağı yanına gəlib, girib oturub ayaqyolunda, sən ordan çıxmırsan? «Hara çıxım? – heysiz halda dedi. – Çıxmalım var? Qız uşağı, nəyisə qarışdırmayıbsan ki? Sənin dərmanını atandan sonra əriyib gedirəm, səhərə tamam yoxa çıxaram». «Sənə yaxşılıq eləməli deyil, - qız hirslə dilləndi, - gör nə gündəsən, o cür dərman da təsir eləmir. Fil atsaydı, indiyə kəsmişdi. Hardadı dərman?» «Stolun üstündə! Mənim hərəkətim yoxdu danışmağa, sənsə nağıl danışırsan! Nə cür təsirli dərmandı, üçün atmışam, xeyri olmayıb, əksinə, bir az da pisləşmişəm!»
Bir azdan qızın həyəcanlı səsi eşidildi, bağışla, necə olubsa qarışdırmışam, islah dərmanı vermişəm. Üçün atıbsansa, işlər şuluqdu, düzəlməyəcəksən. «Demək, qarışdırıbsan?! – nərildəyirdi. – Billərəkdən qarışdırıbsan! Mənə əzab vermək sənə ləzzət verir!» «Yavaş danış, görüm nə deyirsən! Qışqırmağa başladınmı, nə dediyini başa düşmürəm. Gözlə, dərman gətirirəm».
Qız tez qayıdıb gəldi, ayaqyolunun qabağında dərman, su qoymuşam dedi, at, keçəcək. Atmaq istəmirdi, bəlkə qız yenə də qarışdırmışdı, amma məcbur oldu, bundan o yanası olmayacaqdı. Dərmanı atandan bir az sonra halı yaxşılaşdı, qarnını qucaqlamış halda ayaqyolundan çıxdı, qız gülməkdən uğunub getmişdi. Çay dəmləyib gətirdi, heyva mürəbbəsi də qoydu.
- İncidin? – soruşdu, səsində nəvaziş vardı.
- Bilərəkdən eləmişdin?
- Mən nə bilim sən üçünü birdən atacaqsan? – qız yenə də gülürdü. – Peşman eləyə bildimmi?
- Yox, - başını yırğaladı.
- Heç?
- Heç!
- Təəssüf, daha təsirlisini fkirləşmək lazım imiş.
- Peşiman eləmədin, yandırdın! Ciyərimi yandırdın! Cızdağımı çıxartdın!
Qız gülürdü, halı yaxşılaşana kimi onunla qaldı, evlərindən sancıgülü də gətirib çay dəmlədi və iki stəkan sancıgülü çayı içəndən sonra özünü yaxşı hiss eləməyə başladı. Səndə günah yoxdu, qıza deyirdi, mənim ağlım yoxdu ki, səndən dərman istəyirəm. Ay qız, gündə bir elçin gəlir, niyə çıxıb getmirsən, sən ailə-uşaq sahibi olardın, mənim də canım qurtarardı, qulağım dincələrdi! «Bir qoyun var, onu gözləyirəm. Görün haçan yuxudan ayılacaq, gözlərini açacaq». «Yaxşı, indi bu qoyun ayılmadı, gözlərini açmadı, qarıyıb qalacaqsan? Ömrünün sonuna kimi qoyunu gözləyəcəksən?» «Gözləyəcəyəm, ta qəbr evinə kimi!» - qız qətiyyətlə dedi.

***

Dostu zəng eləyib bütün işləri qaydaya saldıqlarını dedi, sabahdan şirkətimiz fəaliyyətə başlayır. Neçə vaxtı işsizsən, gəl, avans da verək, işinə başla. Bəri başdan xəbərdarlıq eləyirəm, avans sənin «Ağ quş»da qərar tutman üçün kifayət deyil, uzaqbaşı «Qara quş» çayxanasında lövbər sala bilərsən. Sevindi, bu başqa məsələ, kresloya yayxanıb tavanda çıxış yolu axtarmaq kimi yorucu işlərə, darıxdırıcı, bezdirici günlərə son qoyulurdu.
İşə çıxmaq üçün hazırlıq görməyə başladı, təzə aldığı, hələ geymədiyi şalvarını ütüləməyə əli gəlmədi, yandıracağından ehtiyatlandı, qonşu qıza verməyi qərara aldı. Bir dəfə köynəyini vermiş, insafən yaxşı da ütüləmişdi. İstirahət günüydü, evdə olmalıydı, şalvarı götürüb qonşunun qapısını döydü. Qız çıxdı, işə başlayıram, qıza deyirdi, daha zəhləm getmiş birilərini gəzməyə aparmağa vaxtım olmayacaq, işlə məşğul olacağam, amma şalvar problemim var.
- Mənmi həll eləməliyəm? – heyrətdən qızın sifəti uzandı. - Qızların belə problemi həll elədiklərini birinci dəfədi eşidirəm. Anam da mənə bu haqda heç nə deməyib.
- Niyə də desin, səndən əlini üzüb, şəkkini vurub! Bu dillə, ağılla ərə gedə bilməyəcəyini, qarıyıb evdə qalacağını bilir. Qoyunun yolunu gözləyir! Qoyundu da, yatıbsa, ayılmayacaq, əbədilik yatacaq! Hansısa qoyunun yuxudan ayıldığını görübsənmi?
- Neyləməli, qismət beləymiş. Hirslənmə, adam kimi danış. Yüz dəfə demişəm, hirslənəndə dediklərindən bircə söz də başa düşmürəm. Qızlar bu problemi ərə gedəndən sonramı həll eləyirlər?
- Keflərinə haçan düşdü, onda həll eləyirlər. Ərə getməmiş də, ərə gedəndən sonra da!
- Məncə sənin ağlına nəsə axmaq bir fikir gəlib. Əməlli fikirləşibsən də? Yəni sənin şalvar problemini mən həll eləməliyəm? Bəlkə necə həll eləməyimi də deyəsən?
Yerində bir-iki dəfə fırlandı, amma sakit danışırdı, deyim də, ütünü qızdırırsan, şalvarı da qoyursan ütü stolunun üstünə, qızmış ütünü şalvarın üzərində gəzdirib, başlayırsan şalvar problemini yavaş-yavaş həll eləməyə, amma bu dəfə nəyisə qarışdırmırsan. Başa sala bildimmi? Ehtiyatlı olarsan, özündə deyilsən, xəyalın göylərdə gəzir, fikrin-zikrin qalıb qoyunun yanında. Qız gülməkdən uğunub getmişdi, onu arxayın eləyirdi, narahat olma, şalvar problemini bir dəfəlik həll eləyəcəyəm, yaxşı həll eləyim deyə, xəyallarımı göydən yerə endirərəm. Başqa nə problemin də olsa, qarın-filan, utanma, de, çalışıb həll elərəm.
Bir azdan qapı döyüldü, çıxıb baxanda başında tükləri vız durdu, qız şalvarı əlində tutmuşdu, şalvarın bir qıçı dizdən yox idi, söz ola bilməzdi, bir dəfəlik həll eləmişdi., Necə oldusa, unutdum, qız pərt halda deyirdi, bir də gördüm tüstü çıxır. Bəlkə bu biri qıçını da kəsim, şorti ilə işə gedəsən, şotlandlar kimi. Sən şalvarı yox, məni yandırdın, yana-yana deyirdi! Bilə-bilə yandırıbsan, məni yandırmaqdan xüsusi zövq alırsan! Mənim yanmağım qədər sənə heç nə ləzzət eləmir! Müdirim məni şortidə görsə, bir də şirkətin həndəvərinə buraxmaz! Elə bilər zooparkdan qaçmış meymunam, tüfəng götürüb arxamsa düşər! «Müdirin haqlıdı, mən də görsəm, eynən elə fikirləşərəm. Dünya dağılmayıb, - qız hirslə dedi, - gedək, sənə şalvar alım, bundan da yaxşısını». «Nə…ə?! – qışqırırdı. – Səninlə çölə bir addım da atmaram! Gedək, al şalvarı, denən pulunu sən verəcəksən, dükanın işçiləri də sümüklərimi dilləndirsinlər! Keçən dəfə arzuna çatmadın, bu dəfə çatasan! Səndə günah yoxdu, mən də sən ağıldayam, özüm ütüləmirəm, sənə verirəm, problem həll elətdirirəm! Elədin, söz ola bilməz!»
Qapını çəkib bağladı, ağılsızlıq eləmişdi, danışmaqla əlinə heç nə gələn deyildi.

***

Telefon zəng çaldı, ekrana baxan kimi üzbəüz binadakı qızın zəng elədiyini başa düşdü. Dəstəyi qaldırdı, qız həyəcanla kəpənəyin orda olduğunu deyirdi. Bir banka götürüb aşağı düşdü. Pilləkəndə qonşu qızla rastlaşdı, qız gülürdü, ey, hara tələsirsən, apar məni gəzməyə, səxavət kisəmin ağzını açmışam, saatına iki manat verəcəyəm. Yox, boyun qaçırdı, bəsimdi! Yenə başıma nəsə bir oyun açmaq istəyirsən? Mane olma, qoy kəpənəyimi tutum! Ürəyimə damıb, mənə nə çıxsa, kəpənəkdən çıxacaq!
Ağacların arasındakı çəmənliyə getdi. Kəpənək yerə-göyə sığmayan gözəlliyi ilə onu sehrləmişdi, baxır, gözlərini çəkə bilmirdi. Pəncələrinin ucunda irəli yeridi, bankanı ehtiyatla kəpənəyin üstünə qoyub, cəld çevirdi və qapağını qoydu. Gözəl kəpənək bankanın içindəydi.
Paltar asılan ipə görə qızın hansı mənzildə olduğunu bilirdi. Pillələri qalxdıqca qəlbi şiddətlə döyünürdü, sirr, sehr pərdəsinə bürünmüş qızı yaxından görəcəyini, kəpənəyi ona verəcəyini fikirləşdikcə həyəcanlanırdı.
Qapını döydü və dərhal da qapı açıldı, qız onu gözləyirmiş. Aman Allah, ilk dəfəydi belə gözəl qız görürdü! Qızın gözəlliyi onu sehrləmiş, bura nə üçün gəldiyini unutmuşdu, ancaq hər nəydisə, bu gözəllikdə bir sünilik vardı. Kəpənəyi qıza vermək istəyəndə bankada kəpənəyin olmadığını gördü. Özünü itirmişdi, kəpənək necə ola bilərdi? Qapağı bağlıydı, bağlı bankadan necə çıxmışdı? Başını qaldırıb baxdı və yalnız indi qızın eynən kəpənəyə oxşadığını hiss elədi.
- Sənmişsən?! – inamsızlıqla səsləndi.
- Sənsə tutmaq istəmirdin, - qız başını yırğalayırdı.
- İstəyirdim, ancaq əziləcəyindən qorxurdum.
- Qorxma, əzilmərəm, - qız gülümsədi.
İstədi içəri keçsin, ancaq birdən dəhşətlə dərk elədi ki, içəri keçib qıza toxunarsa, qızın bütün zərləri töküləcək, kəpənək qız bir daha heç vaxt uça bilməyəcək. Həm də gözləri ehtirasla parlayan, baxışlarından od-alov, qaynarlıq, həyat eşqi yağan, səmimi, təbii, şıltaqlıqlarına, dəcəlliklərinə baxmayaraq ona doğma olan, qəlbində özünə yer eləmiş qonşu qızı bir dəfəlik itirəcək. Qızın nə deməsini gözləmədən geri dönüb, pillələrlə üzü aşağı qaçdı.
Evdə üzünü qırxdı, geyinib qonşunun qapısını döydü. Qız çıxdı, ona heyrətlə baxırdı, nə oldu, soruşdu, kəpənəyi tutmadın? Axı sənə nə çıxsaydı kəpənəkdən çıxacaqdı. «Çıxsaydı, burda nə işim vardı? Mənim kəpənək tutan yaşım deyil, tay-tuşlarım tutduqlarını çoxdan tutublar! Bu sualların yeri deyil! Tez geyin, çıx, səni gəzməyə aparacağam, amma abırlı geyin! - Qızın yenə də ağzını açıb nəsə demək istədiyini görüb, qolundan yapışaraq içəri itələdi. - Ay qız, tez ol, vaxtımız yoxdu, nə sözün varsa, yolda danışarıq!»
Qız geyinib çıxdı, dəbdə olan kostyum geymişdi, kostyum qıza çox yaraşırdı. Qızın əlindən yapışıb arxasınca dartır, az qala qaçırdı. Bax, deyirdi, sənin fərsizliyin ucbatından belə mühüm gündə təzə şalvar geyə bilmədim. Ürəyin istəyən kimi gəzəcəyik, ancaq əvvəlcə yolumuzun üstündə ZAQS deyilən bir bina var, ora getməliyik. Orda biriləri olacaq, kişi, ya qadın fərq eləməz, hamısı eynidi, balıq udublarmış kimi dümbədüz dayanırlar. Hansı olsa, çox danışacaq, ölkənin tarixindən tutmuş, cinayət məcəlləsinə kimi. Səsini belə çıxarmadan sakitcə qulaq asırsan. Qoy elə bilsin mədəni, ağıllı qızsan, yoxsa hansısa xəstəxandan arayış gətirməyimizi tələb elər. Nə danışsa, nədən danışsa, sonda deyəcək, razısanmı? Sən də ordakılar hamısı eşidə bilsin deyə ucadan, aydın səslə, deyəcəksən. Razıyam! Aydındımı, deyəcəksən də?
- Hələ bir soruşur, əlbəttə deyəcəyəm! Bəs deyirdin qoyun yatdı, ayılmır?
- Ayıldı? – heyrətlə soruşdu.
- Gec də olsa, hər halda ayıldı.
- Demək, o qoyun mən imişəm?
- Səncə başqa kim ola bilərdi?
Qız gülməkdən uğunub getmişdi, gözləri yaşarmış halda gülür, fərəh, bəxtiyarlıq dolu gülüşləri küçə boyunca dalğa-dalğa yayılırdı.