A.Uğur OlgarƏslən Azərbaycanın Gəncə şəhərindən olan A.Uğur Olgar 1951-ci ildə Türkiyənin Kayseri şəhərində doğulmuşdur. Bir çox ədəbi jurnallarda əsərləri dərc olunan yazarın 2004-cü ildə “Şiire cemre düştü”, 2007-ci ildə isə “Öteki Düşkenar” adlı şeirlər kitabı çap olunub. Hal-hazırda “Andız / Şiir ve Edebiyat Konalgası” adlı seçkinin yayın redaktorluğu ilə məşğul olan şair, eyni zamanda “Ədəbiyyatçılar Dərnəyi” və “Dil Dərnəyi”nin üzvüdür. Sizlərə Aslan Quliyevin tərcüməsi ilə Uğur Olgarın “Nina” adlı əsərini təqdim edirik.

Sovet tanınma nişanlı yük gəmisi yavaş-yavaş limana yanaşırdı. Sabah günəşinin ilk şüaları sakit dənizdə rəqs edərkən bir neçə yüz metr o tərəfdəki qayalıqlarda qağayılar çığırışırdılar, sanki sevinc dolu bi həyəcan içindəydilər. Limanda ağır yük kranının altında yük boşaldanlar, kömrük mühafizə məmurları və gəmi agentliyinin məsul işçiləri nəhəng bir balinaya oxşayan gəmini gözləyirdilər. Gəmi qağayıları ürküdən bir gurultuyla çirkli sulara lövbərini atdığı zaman Zeynəl əlini alnına tutub baxır, Ninanın qaldığı kayutanın pəncərəsini axtarırdı. Bir anlığa Ninanın görən kimi oldu. Sevdiyi qız üçün çox darıxmışdı…
Nina “Tiraspol” adlı bu gəmidə aşpaz köməkçisiydi. Eyni gəmiylə İstanbula ikinci gəlişiydi. Ürəyi şiddətlə vurur, həyəcandan nəfəsi kəsilirdi.. Pəncərədən limanda gözləyən kiçik qələbəliyin arasında Zeynəli gördü. Gəmimnin göyərtəsinə qalxıb ona əl eləmək kimi bir istək keçdi ürəyindən. O da Zeynəli sevirdi. Üç ay öncə gəminin ilk gəlişində tanış olmuşdular. Tiraspol ağır yükünü boşaltmaq üçün bir aya yaxın limanda qalmışdı, necə olmuşdusa, olmuşdu, bir-birlərini çox sevmişdilər. Zeynəli sevməyə başlayandan sonra gəminin zabit heyətindən olanların onu ara bir küncə sıxışdırıb zarafat eləmələrinə artıq icazə vermirdi. Onu tanıyandan gəmiyə gələn vəzifəli və vəzifəsiz kişilərin hədiyyələr müqabilində onlarla birlikdə olmaq təkliflərinə də yox deyirdi. Tiraspolun arxadan yanaşdığı limandakı körpü zəncirlərlə möhkəmcə bağlanmışdı. Gəminin arxa tərəfində yuxarıda kiril əlifbasıyla yazılmış olan “Tiraspol” və “Odessa” adları sabah günəşinin şəfəqləri altında işım-işım işıldayırdı.
Zeynəl gəmiyə çıxmaq üçün nərdivanın endirilməsini gözləyirdi, növbə onundu. Bir an öncə Ninanı görmək, aldığı zərif bluzi və mavi krujevalı alt paltar dəstini ona vermək istəyirdi. Gəminin ilk gəlişində onun kayutasında keçirdiyi qızğın saatları xatırladı.
“O gecə gəmidə növbətçiydi. Ninanın kayutasında ilk dəfə görüşmüşdülər. Yanaşı oturub əl-ələ tutaraq araq içmişdilər. Ninanın ona zorla yedizdirdiyi ləzzətli şokaladların dadı hələ də damağındaydı. Onun çiyinlərinə tökülən saçlarında günəşi və qızılı rəngləri, diqqətlə baxan gözlərində dənizi və ulduzları daha çox sevmişdi. Gecə yarısı Zeynəl sevgilisinin yanından ayrılaraq gəminin girəcəyindəki kiçik kayutanı açdırmış, bir az yorğunluğunu almaq, dincəlmək istəmişdi. Limanda gecələr çoyuq olurdu, içdiyi arağa rəğmən yenə də üşüyürdü. Qapını açarla bağlayıb rəsmi paltarlarını və ayaqqabılarını çıxarmadan taxta uzanmış, şapkasını da başının altına yastıq kimi qoymuşdu. “Bir qədəh də içsəydim belə üşüməzdim” deyə heyfisləndi. Rahat ola bilmirdi, ətrafında üstünə örtmək üçün bir şey axtardı. Otağın solğun işığında küncdəki şkafı görcək, çəkməcəsini çəkdi, içərisində qatlanmış böyük bir örtük var idi. Örtüyü açıb tələsik üstünə örtdü. Bir az qızındı, ürəyi sakitləşdi. İllimünatora sərt zərbələrlə vuran sovet gəmiçisinin qəzəbli səsinə oyananda səhər açılmışdı. Gəmiçi öz dilində nəsə deyir, söylənir, bağırıb çığırırdı. Niyə bağırdığına bir anlam verə bilməyən Zeynəl yuxulu halda qapını açanda hirslə içəri girən gəmiçi taxtın üzərindəki örtüyü götürüb öpdü. Sən demə gecə üstünə örtdüyü örtük oraqlı çəkicli qocaman sovet bayrağı imiş. Gəmiçinin dilini bilməsə də, onun belə elərlərmi, bir ölkənin rəmzi olan bayraqdan yatacaq kimi istifadə olunarmı, dediklərini sanki anlamış, ona haqq vermişdi.
Gəminin keçiş nəzarəti bitmiş, paylanan araqlar içilmiş, kömrük, sahil səhiyyə və polis işçiləri gəmidən ayrılmışdılar. Bir tək Zeynəl qalmışdı gəmidə, növbətçi olaraq. “Bir stəkan da çay içərmisən?” deyə Nina ondan soruşdu. “Net, spasibo” deyə Zeynəl təşəkkür elədi. Rusca qatmaqarışıq danışmaq, ən çox da “ya tebya lyubluyu” deməkdən çox xoşu gəlirdi. Bütün sovet gəmilərində olduğu kimi “Tiraspol”da da aramsız klassik qərb musiqisi çalınırdı, Zeynəl qulaq verərək, bilmirmiş kimi “Prokofyev” ədayla dedi. Nina gülümsədi. Gəminin köhnə əşyalarla dolu, amma tərtəmiz salonunda qarşı-qarşıya oturmuşdular, sevgi ilə bir-birlərini süzürdülər. Bəzən danışmağa söz tapa bilmir, susurdular. O zaman yalnız ürək çırpıntıları danışırdı. Səssizliyi Ninanın rus ləhcəsi ilə ingilis dilində dedikləri pozdu. “Türkiyədən sığınacaq almaq istəyirəm. Şəhərə gəzməyə çıxdığım gün qaçmağa çalışaram, alınmasa, gəmi limandan ayrılarkən dənizə atılar, üzüb sahilə çıxar, polisə sığınaram. Nə olar, evlənək. Artıq Rusiyaya dönmək istəmirəm”.
Bu sözləri eşidən Zeynəl diksindi, Ninayla evlənməyi heç ağlına da gətirməmişdi. Bəli, sevirdi, xoşbəxtdi, amma… Bu necə ola bilərdi? Lap sığınacaq istəsə belə, türk vətəndaşlığına qəbul edilməsi asan olmayacaqdı. Çoxlu sorunlar çıxacağını indidən hşiss edirdi. Ailəsi nə deyərdi? Nina haqqında onlara heç nə deməmişdi. Bütün rus qızları onların gözündə bir Nataşaydı. Ayrıca onunla evlənə bilməsi üçün vəzifəsindən də istefa verməliydi. “Yaxşıca düşünək, - Zeynəl dedi. – Yanlış bir iş görməyək. Qərarımı bir neçə gündən sonra bildirərəm” deyərək dalğın bir halda salondan çıxdı, gəminin nərdivandlarından iti addımlarla aşağı endi.
Növbəsini gecə vaxtına gələn iş yoldaşına təhvil verən Zeynəl paraxodla qarşı tərəfə keçərkən sürətlə yarılan qaranlıq sulara baxırdı. Öz-özünə «görəsən eləyər, eləməz?» deyə mızıldandı. Suların arasından Ninanın batıb çıxan başını görür kimi oldu. Qorxdu.
Bir neçə gündən sonra da gəlmədi, sanki dəniz yarılmış, Zeynəl içinə girmişdi Gəminin yük boşaltmaq işi də bitmək üzrəydi və limandan ayrılmaq anı yaxınlaşmışdı. Amma Zeynəl heç yerdə yox idi, görünmürdü. Nina maraq içindəydi, kimsədən soruşa, buna bir anlam verə bilmirdi.
Sonda yükünü boşaldan gəmi limandan ayrıldı. Uzun-uzadı çalan fit sanki Ninanın Zeynələ bir çağırışı, incik vidasıydı. Gəmi limandan ayrılarkən o gun başqa gəmidə növbətçi olan Zeynəl gedən sevgilisinin arxasınca “Nina, bağışla məni” qüssəylə deyib, əl elədi. Fit onun üçün vida nəğməsiydi və ona elə gəlirdi ki, ömrünün sonuna kimi bu nəğməni eşidəcək.
Bir neçə gündən sonra sabah növbəsini təhvil almağa gələn Zeynəl hər zamankı kimi qəzeti açıb oxumağa başlayanda ikinci səhifədə gözünə kiçik bir xəbər sataşdı, sanki beynində şimşək çaxdı. “Dünən İstanbul Axırkapıda dalğaların quruya vurduğu şişmiş bir qadın cəsədi tapıldı. Rus qadınına aid olduğu güman edilir”