Günay SabirqızıAğ kətanın sinəsi bulanıb. Sahibsiz əl günəş çəkib ona. Baxan həris gözlərin atəşini söndürə biləcək qızıl damlaları süzülür sanki ovuclara günəşin şəfəqlərindən. Ancaq günəş də səxavətli deyil. Yəqin ona görədir ki, ona baxanın gözləri qamaşır. Günəş hamıya bəxş olunan hədsiz xəzinədir.
Ağ kətanın sinəsi bulanıb. Sahibsiz əl səma çəkib ona. Tozlu, palçıqlı dünyanın çirkli yollarıyla gedərkən yaşamağa yeganə təkan mavi sonsuzluq çəkilib, kətana.

Ağ kətanın sinəsi bulanıb, sahibsiz əl bulaq çəkib ona. Sakit yaz mehinin zərifcə toxunduğu körpə tək məsum bulağın həzinliyni sahibsiz əl də seyr edib yəqin.
Ağ kətanın sinəsi bulandı, bulandı və tablo adlanan mənzərə yarandı.
Fırçanın qəfil, qətiyyətli tərpənişi hamını diksindirdi. Deyəsən hamı yerindəydi. Gülərüz səma, parlaq günəş, titrəyən otlar, əsən külək və bulaq. Hamının yerində olduğunu görüb, kiçik dünyanın sakinləri səbrlə növbəti qonağı gözləməyə başladılar. Günəş ayın, səma ulduzun, bulaq okeanın, otlar çiçəyin, külək qasırğanın həsrətiylə fırçanın hərəkətlərini izlədilər.
Fırça qara boyaya qonub, kətanın sinəsində gözlənilmədən qara şırım açdı…
Küləyin həzinliyi, günəşin parlaqlığı, otların pıçıltısı itdi…
Ağ kətanın sinəsi bulanıb. Sahibsiz əl qara şırım çəkib ona…