Rəbiqə ZeynalovaQızım, paltarını yığ, yığış gedək,
daha buralarda bir işimiz yox.
Bizim indimiz yox, keçmişimiz yox,
bircə yolumuz var, o da gələcək.

Biz güclü deyilik, zəifik, zəif,
gələr üstümüzə daşla adamlar.
Baş aça bilmərik nə istəyirlər
Bu cavan adamlar, yaşlı adamlar.

- Hara gedəcəyik? – Burdan uzağa.
- Orda məktəb varmı? – Əlbəttə ki, var.
- Bəs, təzə evimiz, orda qalmayaq?
- Bizsiz də o evdə qalan tapılar.

Daha sual vermə, cavabım yoxdur,
hər gün əsəblərim itir bu yerdə…
Darıxma, nənənə zəng eləyərsən,
dayına bir məktub yazarsan hərdən.

Bəsdi sözə tutdun,  vaxt yoxdu, quzum,
uzun yolumuz var – üzü qüruba.
Qırmızı kərpicdən evimiz olsa,
bir də şimal qışı, balaca soba.

Niyə geyinmirsən, gözləmirəmmi?
Deyirsən, qaranlıq düşübdü artıq?
Eybi yox, bu gün də qalası olduq,
Səhər paltarları yığışdırarıq.

Nöqtə
(“Eksperimentlər”)

Şeir mükəmməli tapmaq cəhdidi –
tapdın, tükənəcəksən.
Deməli, bir şeir var
və sən hələ ona doğru gedəcəksən…
Sevgilər də hamısı birinə bənzəyir –
axı bir nəfəsə yaranıb insanlar
və deməli, hamısında səndən də nəsə var.
Bütün yollar bir yerə aparır,
Deməli bir yol var və qalanlar onun hissələridir.
Bir gün sən də buna gələcəksən.
Bilirəm indi nə soruşursan –
sonuncu-birinci nöqtəyə nə qədər qalır?
Mən bunu saydım –
Bir addım, tək bircə addım…