yuxu.jpgOrdan qarşıdan gələn uzunsaç adam
əlindəki bıçağı
önünə çıxan
hər hansı adamın
boğazına diriyəcək-
lap anası olsa belə
yolumu dəyişirəm tez

***

Əllərimdən tutub
“gəl bərabər addımlayaq bu yolu
bu yolda olum da var
ölüm də
sevgi də var
ayrılıq da”
deyir uzunsaç adam

yolumu dəyişirəm tez

***

Təyyarədən göyün gözəlliyini
gözəlliyin hər zaman təzəliyini
seyr edən mənim üçün
necə də qorxuludur
silahlı uzunsaç adamın
terror yağan üst-başı
çılğın baxışı

heyhat dəyişə bilmirəm yolumu…

Pessimist Portret

Gəl,
qonaq olmaq üçün
otağımdakı yuxusuzluğa,
üzmək üçün
gözlərimin dənizində,
gülmək üçün
sənsizliyimə,
öldürmək üçün əllərimi.

Gəl,
məni sevməmək üçün…

Soyqırım

Qadınlar var idi-
ağ-ağ örpəklər şəklində,
kişilər var idi-
polad biləkli,
uşaqlar idi-
göyərçin baxışlı.

Gəldilər,
basdılar,
taladılar.

Yandırdılar
bəyaz-bəyaz örpəkləri,
əritdilər
polad-polad qılıncları,
oxladılar
göyərçin şəkilli baxışları.

Təkcə daşlar və
sükut qaldı.

Bir az daşlar sükut etdi
Bir az sükut daşlaşdı

Sonra
səmada dolaşmağa başladı
yox olanların yuxuları,
zaman keçdikcə böyüdü
qatillərin qorxuları.

Sona yaxın isə
təkcə qorxular qaldı
və xırdalaşmış qatillər
bir də… ayaqlar altdan
tələsik qaçan kətillər.

Əsmərin Gündəliyindən

Zəhləm gedir
Məni eybəcər göstərən hər şeydən
güzgüdən
gündüzdən
həyatdan
Nifrət edirəm
eybəcər göründüyüm hər kəsə
adamlara
özümə…

Qaraşın, uzunsaç bir qız gəlir
yuxuma hər gecə
tutub o qızın əllərindən
qaçıram hey qaçıram
ya da kabusa dönür yuxularım
götürüb əynimə geyinirəm qızcığazı
libas əvəzi
Danışmağı öyrənəndən divarlar oldu
qulaq yoldaşım
Onlar öz səsimi qaytarırmış özümə
Mən onlara – bir, iki, üç
onlar mənə
b-i-i-r,
i-k-i-i,
ü-ü-ç
Sonralar anladım bunu

Elə qapanmağa da
sonralar öyrəndim
onda ki qonşu uşaqlar
döyməyə başladılar məni görər-görməz
sən demə
hərə bir cür döyürmüş adamı
hərə bir cür duyurmuş
həqiqətləri

Bir də
qış ayları daha xoşdu mənə
çünki
otağımın divarlarına bənzəyir
küçələr də,
mənim evimə bənzəyir
başqa evlər də
yəqin ki…
adamlar da mənə bənzəyir
qışda.

Əfv Fərmanı

Yolları bağışlama!
tutur ayaqlarımızdan.
Divarları bağışlama!
əllərimizdən tutur.

Ağacları bağışlama
yaşamağı öyrədir bizə
bir gün asmaq üçün özümüzü
“darıxmaq” sözündən.
Adamları bağışlama
hər an dinləməyə hazır,
yaşamağa,
sevməyə,
ölməyə hazır.

Amma
nə vaxtsa ümidlərin gömüldüyü
torpağı da bağışla
gömən barmaqları da…