Feyziyyə HacızadəBir nağıl-yuxuydu gördüm elə bil,
Yarı yuxuluydum, yarı da oyaq.
Hər şey duman kimi çəkildi qəfil,-
Sən mənə arxaydın, mən sənə dayaq.

Bəlkə də sən yoxsan, xəyallarımda,
Səni uydurmuşdum bilə-bilə mən.
Əgər belədirsə necə olub ki,
Girib ürəyimdə uyuyur kölgən?

Varsanmı, yoxsanmı?- çaşıb qalmışam
Ölümlə olumun arasında mən.
Olsaydın qədrini bilməzdim bəlkə,
Yoxsan ki, bu qədər əzizdi kölgən.

Ey mənim nağılım, ey mənim xülyam,
Bəlkə nə zamansa yoxdan var oldun.
Bəlkə çıxıb gəldin xəyallarımdan,
Könlümün taxtında tacidar oldun…

Qönçələr açanda güllər solurlar,
Sən mənə ümidsən, duyduğum xəyal.
Əlçatmaz istəklər gözəl olurlar,
Nakam arzular tək ürəyimdə qal.

Ruhum

Cismimdə vurnuxan narahat ruhum,
Səni vicdanından asmağım gəlir.
Bir səda səslənir haqq dünyasından,
Gedib o yollarda azmağım gəlir.

Nə olub bitənlə bitmədin deyə,
Nə azıb itənlə itmədin deyə,
Dinib yetəninə yetmədin deyə,
Əbədi sükutla susmağım gəlir.

Hər nə elədimsə qınadın məni,
Bəşərə dar etdi inadın məni.
Ucaltdı hər yerdə qanadın məni,
Səni fəzalara yazmağım gəlir.

Nə ölü tək ölü, diri tək diri,
Nə yerə sığansan, nə göydə biri.
Ey haqqın haqq gəzən, haqq uman sirri,
Qəbrini qəlbimdə qazmağım gəlir.

Yorulub yollarda qalmamağınçün,
Şeytana meylini salmamağınçün,
İnamsız, imansız olmamağınçün,
Ölümü bağrıma basmağım gəlir.