Gülnar Atakişiyeva“ümidimi itirmiş halda
oturmuşsan,

göz yaşların gözlərindən
işartıyla yanaqlarına süzülür
ruhunun sahib olduğu
bədənin əzabıyla qovuşur

bu görüşmələr cox uzun
çəkir , bilirəm

sanki dünya qapqaranlıqdır
səninçün
sanki bütün rənglər
qara rəngin libasına
bürünmüşdür

sən həm də qaranlıq gecədə
zülmətin bəxş etdiyi
qaranlığın kölgəsində
əyləşmisən”

işıq gördüm bu zülmətdə

qaranlığa qonan işıq
kəpənək tək qanadlanıb
ucub getdi sonsuzluğa

arxasınsa uzun-uzun
baxdım həsrətlə…

gözlərim pənah gətirən
ümidin baxışlarıyla
toqquşdu

onu qonaq etdim
təkliyimə…

Romans dans

merak etdim bu sesizliye
konan kar tanelerini

her taraf beyazlarken
gök yüzü siyah, simsiyah oluyordu

meyer bu sessizlik
kimsesiz geceyi aydınlatıyordu

bir boşluk olduğunu sanıyordum
ama bu gün boşluğu dolduran
bir şeyler baş veriyordu
hayatımızda

demek gök yüzü bu gece
siyah « damatlık kostümü » giymiş
yere ise « gelinlik » göndermiş
hediyye olarak

bu gece sessizlik ve boşluksa
onlara tanıklık etmek için
gelmişlerdi, meğer

bir harikulade düyüne tanıklık
edecekdik biz de

onlar evlenecekdi , ama
kavuşabilecek miydiler?

gece de , yer de elbiselerini
bir anlık giymişdiler, sanki

bunu anlayan bir tek biz deyil
onlar da anlamakta
lakin anımsamamaktaydılar

gece « damatlık kostüm » ünde
beyaz kelebek gibi
geçeyi aydınlatan « gelin » in
kapısını dövdü

elini tutdu…
piyano calındı…

dans etmeye başladılar
sabaha doğru yola çıkan gecede…

Sensizlik çiçekleri

geceyi yıpratan sensizliye
adımlıyorum
sonsuzluğa doğru uzanan yolla

bu hep böyle mi olacak ?
düşünürken
karanlık dünyamı saran
yıldızlar yeşerir hayatımda

kala kaldım
kollarım başaldı, üşüdüm
çok yıprandım
bu ıssızlıkda

yalnızlık mı acıtan içimi ?
sensizlik mi dindiren beni ?
sevgisizlik mi inciten kalbimi ?

bakıyorum yıldızların sardığı
gök yüzüne
duyuyorum çaresizliye konan
işığı yureyimde

yoksa o sen misin
yeni acan çiçek gibi
ruhumu aydınlatan ?
yüreyimi de ben gibi benden alan ?