İlk gündən, ilk andan qorxdum sənsiz qalmaqdan. Elə ilk gündən də sənsiz oldum, sənsiz qaldım. Qismətim sənsizlik oldu. Sevgim lal-kar oldu, dünyamda sakitlik, səssizlik oldu. Qulağım da sükutdan yoruldu. Canım, vücudum da sevdalılar dünyasından qovuldu. Məskən saldım göylərdə, Allahın yanında bəslədim səni öz ətimlə, qanımla saxladım səni öz ətində, qanında yaşatdım bu yazıq canımda.

Sən yaşadın şad və xürrəm. Mən isə iki dünyanın arasında-bu dünyanın yarısında, o dünyanın yarısında biəlac, sənə möhtac qaldım. Səni sevib, hisslərimə inandım, aldandım. Gün gəldi ki, səni kəşf etdim, təmizliyinə əvvəl gündən inandığım kimi idin. Elə sən də mənim kimi mənə “mən səni sevmirəm” dedin. Hər ikimiz mümkünsüzlüyü, mənasızlığı dərk etdik. Güya ki, öz yolumuzla, düz yolumuzla getdik. Mən sənə yolun acıq olsun dedim. Sən mənə xoşbəxt ol. Mənim xoşbətçiliyim sənin əlində, sənin bədbəxtçiliyin mənim əlimdə. Mən sənə qıymadım, elə sən də…

Bənövşə

Adəm sevincindən göz yaşı tökdü, sən gəldin dünyaya gözəl, bənövşə.
Allahın əhfindən yaranan, çiçək, niyə belin belə bükük, bənövşə?
Sən oldun dünyanın yaz ətirlisi, sən oldun məhəbbət əfsanəsi.
Sən, sən dərdlilərin dərdindən xəbər, verirsən gözəlim, gülüm bənövşə.
Səninlə kimisi bəzənir, gülüm.
Sənə bənzəmək istəyənlər də var.
Sən də bar verdikcə başın aşağı əyən sadəlöv gözəlsən, gözəl bənövşə.
Sənin ləcəklərin cənnət pərdəsi-belinin büküklüyü ibadətindi.
O gözəl gözünün qara giləsi sənin sevilmək səadətindi.
Sevincin adı ilə gəldin dünyaya, dərd bükdü belini bu dünyada.
Qaldın o gündən bu günə, bu gündən sabaha-zamanın gərdişlərinə sən baxa-baxa.
Vəsfinə min-min əhsən dedilər.
Sən uymadın.
Sənə “gözəlim” dedilər yenə uymadın.
Sən gözəli gözəllərə bənzətdilər sən dinmədin.
Hardandı səndə bu səbir, hardan de görüm?