Qayitdi bütün gedənlər,
Aşiqlərin tərk edənlər,
Səndən isə bir xəbər yox
Yoxmu görüb eşidənlər?
Ah,sevgilim dönməzmisən?!
Qayitdi durna qatari,
Gətirdi gözəl bahari,
Bizdə isə hələ qişdir…
Kəsməyib hicranın qarı,
Ah,sevgilim dönməzmisən?!
Qulağına səslər gəlirdi. Külək səsi, adam səsi, yarpaq xışıltısı, otun, torpağın, daşın, qayanın, göyün, yerin, quşların, heyvanların… səsi. Bu səslərin hamısı bir-birinə qarışmışdı. Qulaqları uğulduyır, bu qat-qarışıq – həm doğma, həm yad, həm munis, həm də vahiməli səslərdən qaçmaq, qurtulmaq istəyirdi. Qorxurdu bu səslərdən. Həm də qorxmurdu. Əfsanələrdə söylənilən Al qadınları kimi şirin, ovsunlu dilini [...]
Baxışın kiminsə gözündə qalıb,
Mənim gözlərimə ilişmir daha.
Ürəyin boş idi,hardasa dolub,
Mənim ürəyimlə danışmır daha.
Özünü hardasa qoyub gəlmisən,
Mənim işlərimə qarışmır daha.
Gözünü kimdəsə qoyub gəlmisən,
Baxışım gözünlə barışmır daha.
-Mən onu istəyirəm, onu istəyirəm… onu — beş yaşında uşaq dil qəfəsə qoymurdu. Klounu göstərərək dayanmadan anasının əlini dartırdı.
-Yaxşı atana deyərik çağırar.
-Yox mən özüm onun yanına getmək istəyirəm.
-Olmaz.
-Niyə axı?…
-Adam klounun yanına getməz. O, özü gələr. Atana deyərik «zakaz» eləsin.
Dəniz gözlərində nitqim boğulub,
Mən nə yaziım başdan-başa tərifsən.
Zərif sözü sənlə birgə doğulub,
Sənsə zərif sözündən də zərifsən.
Sən gülməsən bəşəriyyət gülməz ki,
Dünyanın ən nadir xəzinəsisən.
İnsan bu cür gözəl ola bilməz ki,
Sən mələk cinsinin nümunəsisən.
Yüklənir...