Gülnar Atakişiyeva(Səlim Babulla oğlunun «hava hələ qaralmayıb» şerinə)

səngərlərdə düşmənlərlə döyüşən
igid əsgər həlak odu
övladını itirən ana …
muharibəyə,düşmənə də
Vətəninə , dostuna da
əlini göyə acıb
üsyan edir yana-yana
həsrətini qoxulayır,
balasının köynəyini
ətiriylə duxulayır
qəlbindəki müdhiş açını ana-ana

bu anaycun
hava coxdan qaralıb
türmələrə,kalonlara nəzər saldım
baş catladan ağrıların, əzabların
ətirindən bihuş olub
məhbusların həyatına mən mat qaldım
mən sandım ki, çinayətin ağasıdır
çinayətlar
çəzanınsa boynubükük qulu,
özüdə gözləri sulu
aministə həyat gülür
nəfəs alır ağır-ağır təmiz havada
səmanı süzür,yada salır
itirdiyi hər anını,ad-sanını
ömürlük məhbuscünsa
hava coxdan qaralıb
«uşaq evləri» körpələrin sığınaçağı…
onları tərk edən ,kimsəsizləşdirən
valideylərin nə insafı var, nə qanaçağı…
«yetim» ismi qoyduqlarımızın
yoxdur mənəvi yeyəçəyi,
ruhi yanaçağı…
sığınaçaq va yanaçaqsız
qanaçaq sahibləri yuvasız quşlarcun
hava coxdan qaralıb
evə tələsənlər…
yağışda ,qarda dona-dona
istidə pişə-pişə pul qazanlar…
«hamar» yolda yolunu azanlar…
düzü düz,əyrini əyri yazanlar…
ici boş qazanlar…
mənasız,donuq,yoruçu və tutqun anlar…
bu anları yaşayanlar…
onlarcun
hava coxdan qaralıb
yalan atlı,həm də qanadlı
doğru piyada,
gəzdiyi məkansa «kimsəsiz» ada
arxasınça qacır qanadlı yalanın
hayqırmaq ona,
qarğımaq «yox olsun» deyə
yalan bir cürük meyvə
doğru səssizliyi duyma həqiqəti
sonsuzluğa dağru uzanan
yola boylanan məsum baxış
rəzillikdən qacış
varlığı yoxluğa cevirən,
sükutu səs-küylə pozan yalancun
hava coxdan qaralıb
tabutda kəfənə bürünənlər
sağikən ölü olanlar
biz  yoxikən varıq
varikən yox
varlıqla yoxluq arasında dayananlar-
bədənlərini  satanlar
«fil» qulağında yatanlar
aranı qatanlar
onlar aralıq mövqedə dayanmışlar
nə dünənləri var,nə sabahları
bugün varsalar da,
nəfəs alan «yox»lardır
o «yox»larcun
hava coxdan qaralıb
yatmaq istəyirik
geçənin qaranlığında
çismimizin yox,
ruhumuzun dinçəlməsidir məqsəd
inçidir bizi yolumuza hər
cəkilən sədd
pak ruhumuz günahkar bədənimizi
edə bilmir rədd
payız gəlir…
yarpaqlar saralır
ölümə məhkum çismimiz kimi
ardınça qış…
soyuqdan bədənimiz qırışmış
sonra bahar və yay…
günlərini yaxşı say
ölümə doğru yol alan bədən
kəfənə və tabuta qonaq olur
ruhumuzsa yad məkana əbədiyyən
kəpənək tək qonur
çismimizcün
hava coxdan qaralıb

Ölümə doğru

böyüdükçə səhvlər edərik
peşman olarıq mövçudluğumuzdan
səhvlərlə də böyüyərik

səhvlər səbəblərin nətiçəsi
nətiçə isə əzabların səbəbidir

ədavətdən fəsad törəyər
məhəbbətdən çütlük

məhəbbət cox elementi
birləşdirib tam yaradar
nifrət isə tamdən
cox element
və cox zaman məhəbbətdən
güçlü olar
istədiyini əldə etmək ücün
hər qapıya üz tutur

məhəbbət və nifrət…
…  onlar yaxın yaşayan qonşu

bəzən «mən»i məndən alıb
qacmaq istərəm
iradəmə inad

cünki bədən iradə
vəziyyətində məçburdur

iradəmi bədənə həbs edib
ruhumla qacmaq
azadlığa

ölümə doğru yol almaq…