Eşqimin yazında qarmı yağacaq?
Çiçəkli dağlardan çən ətri gəlir.
Vərəqlədim, oxumağa gecikdim,
Həyat kitabımdan tən ətri gəlir.

Dünyanı dərk edib, duyub, qanalı,
Könlüm sevincini oldu danalı,
Yoxsan, həsrətinin əli xınalı,
Vüsalın saçından dən ətri gəlir.

Eşqin eyləyibdi könlümü xəstə,
Sənsə qızınırsan bir yad nəfəsdə,
Uyuyur sənsizlik qollarım üstə,
Bəs niyə hər yandan sən ətri gəlir?

Özgə xəyallara düşüb yansan da,
Mənim həsrətimi qonaq sansan da,
Sən özün-özünə bunu dansan da,
Sənin varlığından mən ətri gəlir.

Sən demə

Çox gözlədim, sonu gəldi, yetişdi,
Alma yoxmuş nağıllarda sən demə.
Ha dindirdim, danışmadı mənimlə,
Nağıl imiş qoğallar da sən demə.

Düşündükcə dayazını, dərini,
Dərk eylədim bu həyatın sirrini,
Acısını mənə verib, şirini,
Gizlədirmiş noğullarda sən demə.

Yanılmazmı qəm əhlindən eşq uman,
Sevinərmi gözlərindən nəm daman?
Bir dəlilik gizlənirmiş hər zaman,
Ən mötəbər ağıllarda sən demə.

Oldun

Nə mən sənə çiçək oldum,
Nə sən mənim gülüm oldun.
Nə mən sənə ürək oldum,
Nə sən mənə zülüm oldun.

Nə mən sənin xəyalların,
Nə sən mənim arzularım,
Nə mən sənə gərək oldum,
Nə sən mənə ölüm oldun.

Həsrətə çıraqdı izim,
Necə qaçım, ayrı gəzim?
Qəmli üzüm, nəmli gözüm,
Ağı deyən dilim oldun.

Hər an məndən gen dolandın,
Hər an məni sənə dandın,
Nə sən bu ocaqda yandın,
Nə də mənim külüm oldun