Günəş-
üzündən qopmuş bir parça…
Mən səni unutsam,
məni unutma!

Sən- mənim sevdiyimin,
Mən- sənin gordüyünün
yarısı…
Kiminsə gözünün,
Kiminsə ürəyinin qarası…

Əvvəlcə səs yoxa çıxdı,
sonra kəlmələr.
Nə təbəssümün qaldı üzümdə,
nə gözündəki kədər.

Hər gün bir az da çox gəncləşir zaman.

Gülümsədi
masmavi asiman
hardansa uzaqlardan:
- Mən səni unutsam,
məni unutma!…

Mən səndən dönmərəm dünya qopunca.
Dünyanın nurudur üzündən parça…

***

… nə mən o mənəm,
nə sən o sən…

bilmirəm oldu nə vaxt,
oldu necə.
indi həm sənə,
həm özümə yad biriyəm.
bax beləcə.

gülümsəmirəm,
mimika dəyişir sakitcə.
danışmıram,
sözlər çıxır boğazdan incə.

nə ürək var, nə ruh qalıb.
baxışların əhatəsi
bir portmanat çevrəsitək
genişlikdə daralıb.

nə sən qalıb,
nə də mən.

oldu necə,
oldu nə vaxt- bilmirəm.

dinmirsən.
unudulmuş özüm kimi
unudulmuş birisən…