Bu qədər asan olmamalıydı hər şey…
Tanışlardan telefon nömrəni götürmək,
əlini tutmaq, evə ötürmək
əvvəl dodaqlarına
sonra xətrinə dəymək
bu qədər asan olmamalıydı…
İkimiz də istədiyimizə çatan kimi tükəndik.
ikimiz də olduğumuzdan
artıq olduq görünür.
Bu qədər asan olmamalıydı…
Nəyisə, nələrisə yarım saxlamalı,
tam paylaşmamalı,
tam bölüşməməliydik…
Az zəngləşməli,
mesajların sayını azaltmalı
və bəlkə də heç öpüşməməliydik…
Bizə aid olan hər dərdi
özümüz
ancaq özümüz çəkməliydik.
Yersiz incimələrin,
küsmələrin arasına gülüş tökməliydik.
Bu qədər asan olmamalıydı…
Binaları, maşınları, küçələri
səhəri telefonda açdığımız gecələri
unutmaq,
şəkillərini silmək,
sonra adını telefondan pozmaq
və bu gecə
bu şeiri belə birnəfəsə yazmaq
asan olmamalıydı.
MƏNİ BAĞIŞLAMA !
Yüklənir...
2 Comments: Trackback URL | Comments RSS
Ocak 16th, 2010 at 22:05
Qiymetli qardaşım Qismet Rustemov, şeirin çox yaxşidi, çox beyendim. Seni çoxlu çoxlu tebrik edirem. Salam, sevgi ve sayğıyla..
A.Uğur Olgar
Şubat 2nd, 2010 at 15:59
Salam aleykum. Şeirinizi çox bəyəndim.Uğurlarınızın davamını diləyirəm .