səngərlərdə düşmənlərlə döyüşən
igid əsgər həlak odu
övladını itirən ana …
muharibəyə,düşmənə də
Vətəninə , dostuna da
əlini göyə acıb
üsyan edir yana-yana
həsrətini qoxulayır,
balasının köynəyini
ətiriylə duxulayır
qəlbindəki müdhiş açını ana-ana

bu anaycun
hava coxdan qaralıb
türmələrə,kalonlara nəzər saldım
baş catladan ağrıların, əzabların
ətirindən bihuş olub
məhbusların həyatına mən mat qaldım
mən sandım ki, çinayətin ağasıdır
çinayətlar
çəzanınsa boynubükük qulu,
özüdə gözləri sulu
aministə həyat gülür
nəfəs alır ağır-ağır təmiz havada
səmanı süzür,yada salır
itirdiyi hər anını,ad-sanını
ömürlük məhbuscünsa
hava coxdan qaralıb
«uşaq evləri» körpələrin sığınaçağı…
onları tərk edən ,kimsəsizləşdirən
valideylərin nə insafı var, nə qanaçağı…
«yetim» ismi qoyduqlarımızın
yoxdur mənəvi yeyəçəyi,
ruhi yanaçağı…
sığınaçaq va yanaçaqsız
qanaçaq sahibləri yuvasız quşlarcun
hava coxdan qaralıb
evə tələsənlər…
yağışda ,qarda dona-dona
istidə pişə-pişə pul qazanlar…
«hamar» yolda yolunu azanlar…
düzü düz,əyrini əyri yazanlar…
ici boş qazanlar…
mənasız,donuq,yoruçu və tutqun anlar…
bu anları yaşayanlar…
onlarcun
hava coxdan qaralıb
yalan atlı,həm də qanadlı
doğru piyada,
gəzdiyi məkansa «kimsəsiz» ada
arxasınça qacır qanadlı yalanın
hayqırmaq ona,
qarğımaq «yox olsun» deyə
yalan bir cürük meyvə
doğru səssizliyi duyma həqiqəti
sonsuzluğa dağru uzanan
yola boylanan məsum baxış
rəzillikdən qacış
varlığı yoxluğa cevirən,
sükutu səs-küylə pozan yalancun
hava coxdan qaralıb
tabutda kəfənə bürünənlər
sağikən ölü olanlar
biz  yoxikən varıq
varikən yox
varlıqla yoxluq arasında dayananlar-
bədənlərini  satanlar
«fil» qulağında yatanlar
aranı qatanlar
onlar aralıq mövqedə dayanmışlar
nə dünənləri var,nə sabahları
bugün varsalar da,
nəfəs alan «yox»lardır
o «yox»larcun
hava coxdan qaralıb
yatmaq istəyirik
geçənin qaranlığında
çismimizin yox,
ruhumuzun dinçəlməsidir məqsəd
inçidir bizi yolumuza hər
cəkilən sədd
pak ruhumuz günahkar bədənimizi
edə bilmir rədd
payız gəlir…
yarpaqlar saralır
ölümə məhkum çismimiz kimi
ardınça qış…
soyuqdan bədənimiz qırışmış
sonra bahar və yay…
günlərini yaxşı say
ölümə doğru yol alan bədən
kəfənə və tabuta qonaq olur
ruhumuzsa yad məkana əbədiyyən
kəpənək tək qonur
çismimizcün
hava coxdan qaralıb

Ölümə doğru

böyüdükçə səhvlər edərik
peşman olarıq mövçudluğumuzdan
səhvlərlə də böyüyərik

səhvlər səbəblərin nətiçəsi
nətiçə isə əzabların səbəbidir

ədavətdən fəsad törəyər
məhəbbətdən çütlük

məhəbbət cox elementi
birləşdirib tam yaradar
nifrət isə tamdən
cox element
və cox zaman məhəbbətdən
güçlü olar
istədiyini əldə etmək ücün
hər qapıya üz tutur

məhəbbət və nifrət…
…  onlar yaxın yaşayan qonşu

bəzən «mən»i məndən alıb
qacmaq istərəm
iradəmə inad

cünki bədən iradə
vəziyyətində məçburdur

iradəmi bədənə həbs edib
ruhumla qacmaq
azadlığa

ölümə doğru yol almaq…

göz yaşların gözlərindən
işartıyla yanaqlarına süzülür
ruhunun sahib olduğu
bədənin əzabıyla qovuşur

bu görüşmələr cox uzun
çəkir , bilirəm

sanki dünya qapqaranlıqdır
səninçün
sanki bütün rənglər
qara rəngin libasına
bürünmüşdür

sən həm də qaranlıq gecədə
zülmətin bəxş etdiyi
qaranlığın kölgəsində
əyləşmisən”

işıq gördüm bu zülmətdə

qaranlığa qonan işıq
kəpənək tək qanadlanıb
ucub getdi sonsuzluğa

arxasınsa uzun-uzun
baxdım həsrətlə…

gözlərim pənah gətirən
ümidin baxışlarıyla
toqquşdu

onu qonaq etdim
təkliyimə…

Romans dans

merak etdim bu sesizliye
konan kar tanelerini

her taraf beyazlarken
gök yüzü siyah, simsiyah oluyordu

meyer bu sessizlik
kimsesiz geceyi aydınlatıyordu

bir boşluk olduğunu sanıyordum
ama bu gün boşluğu dolduran
bir şeyler baş veriyordu
hayatımızda

demek gök yüzü bu gece
siyah « damatlık kostümü » giymiş
yere ise « gelinlik » göndermiş
hediyye olarak

bu gece sessizlik ve boşluksa
onlara tanıklık etmek için
gelmişlerdi, meğer

bir harikulade düyüne tanıklık
edecekdik biz de

onlar evlenecekdi , ama
kavuşabilecek miydiler?

gece de , yer de elbiselerini
bir anlık giymişdiler, sanki

bunu anlayan bir tek biz deyil
onlar da anlamakta
lakin anımsamamaktaydılar

gece « damatlık kostüm » ünde
beyaz kelebek gibi
geçeyi aydınlatan « gelin » in
kapısını dövdü

elini tutdu…
piyano calındı…

dans etmeye başladılar
sabaha doğru yola çıkan gecede…

Sensizlik çiçekleri

geceyi yıpratan sensizliye
adımlıyorum
sonsuzluğa doğru uzanan yolla

bu hep böyle mi olacak ?
düşünürken
karanlık dünyamı saran
yıldızlar yeşerir hayatımda

kala kaldım
kollarım başaldı, üşüdüm
çok yıprandım
bu ıssızlıkda

yalnızlık mı acıtan içimi ?
sensizlik mi dindiren beni ?
sevgisizlik mi inciten kalbimi ?

bakıyorum yıldızların sardığı
gök yüzüne
duyuyorum çaresizliye konan
işığı yureyimde

yoksa o sen misin
yeni acan çiçek gibi
ruhumu aydınlatan ?
yüreyimi de ben gibi benden alan ?