Nədənsə qoyun sözünə və heyvanın özünə həmişə biganə yanaşırıq. Sovet dövründə camaatdan alınan qoyunlar hesabına yaradılan fermalarda çobanlar kolxoz rəhbərliyi ilə əlbir qoyunları «qurda yedizdirərək» dalına keçərdilər. Bəlkədə qoyuna hörmətsizlik və biganəlik bax elə oradan yarandı. Fərqinə varmadan bu gün qoyuna elə nifrətlə baxırıq ki, hətta bir-birimizə acıqlananda bir-birimizi qoyun da adlandırırıq. Amma təssüfki bu qoyunların qabağına düşüb, onları müəyyən istiqamətə aparan keçi isə artıq yoxdur.
İlk gündən, ilk andan qorxdum sənsiz qalmaqdan. Elə ilk gündən də sənsiz oldum, sənsiz qaldım. Qismətim sənsizlik oldu. Sevgim lal-kar oldu, dünyamda sakitlik, səssizlik oldu. Qulağım da sükutdan yoruldu. Canım, vücudum da sevdalılar dünyasından qovuldu. Məskən saldım göylərdə, Allahın yanında bəslədim səni öz ətimlə, qanımla saxladım səni öz ətində, qanında yaşatdım bu yazıq canımda.
Savaşdan qayıtdı, üç il döyüşmüş, yaralanmış, yorulmuşdu. Onu qəhrəman kimi qarşılamadılar, xoş üz göstərən olmadı. Döyüşçü, zavallı döyüşçü, xəyalında minlərlə qarşılama səhnələri yaradan, qabağına qaçanları, onu qucaqlayıb bağrına basanları dəfələrlə xəyalında canlandıran Qabil heç nə başa düşə bilmirdi. Anası danışır, döyüşçü heyrətlə qulaq asırdı. Yardımlını digər bölgələrlə bağlayan bircə yol var, qar yağdımı, o da kəsilir. Adamlar unu, qəndi, çayı, lampanı, nefti, hətta qaloşu da İrandan gətirirlər. Mis, aliminium aparırlar, köhnə mis qabları əzir, dirəklərdən məftilləri açırlar. Bizimsə gedənimiz yoxdu, qardaşların kiçik, atan xəstə, ümid bircə sənədi. Döyüşçü çaşıb qalmışdı, necə yəni. Bəs qanun, vətən, torpaq?
Ağ kətanın sinəsi bulanıb. Sahibsiz əl günəş çəkib ona. Baxan həris gözlərin atəşini söndürə biləcək qızıl damlaları süzülür sanki ovuclara günəşin şəfəqlərindən. Ancaq günəş də səxavətli deyil. Yəqin ona görədir ki, ona baxanın gözləri qamaşır. Günəş hamıya bəxş olunan hədsiz xəzinədir.
Ağ kətanın sinəsi bulanıb. Sahibsiz əl səma çəkib ona. Tozlu, palçıqlı dünyanın çirkli yollarıyla gedərkən yaşamağa yeganə təkan mavi sonsuzluq çəkilib, kətana.
Salam, ata! Kefin necədi, nə yenilik var?
Bilirəm, bezmisən məktublarımdan. Sən də rahat yaşamaq istəyirsən. Artıq qışdır, qar yağıb, çovğun düşüb. 13 ildir qışı bu cür qarşılayıram. Sizsiz necə yaşadığımı bu vaxt ərzində göndərdiyim məktublarda yazmışam. Mənə heç bir cavab yoxdur. Məktublarım ya ora çatmır, ya da ki, oxumursan. Bəlkə də belə yaxşıdı. Yoxsa bu 13 ildə canını qoymağa yer tapmazdın. Başa düşürəm ki, bu hal xoşagəlməz və ağırdır.
Davamı »
Qapının ağzında atılıb düşür, hirsindən sözünü deyə bilmirdi. Ay qız, qışqırırdı, nədi, mənə ürəyin yanır? Haçandan belə canı yanan olubsan? Əxlaq mənimdi, qoy pozulsun, zay olsun! «Ürəyim yanıb eləmir? - ondan fərqli olaraq qız sakit danışırdı, ancaq gülüşünü güclə boğduğu aydın hiss olunurdu. – Əslində mənim üçün fərqi yoxdu, pozulsun da. Bu gün də olmasa, sabah pozulacaq. Sadəcə, şərtimiz var, şərt kəsəndə baş işlətməliydin!»
Dəstəkdən cingiltili, ürəyə yatan qız səsi gəlirdi, bu səsdə nəsə bir qəribəlik var idi. Mən sizinlə üzbəüz binada oluram, qız deyirdi, aşağıda, ağacların arasındakı çəmənlikdə uçan kəpənəyi mənim üçün tuta bilərsənmi?
Heyrətdən özünü itirmiş halda ayağa qalxıb pəncərə qabağına gəldi, aşağı, qızın dediyi çəmənliyə baxdı. Doğrudan da otların, çiçəklərin arasıyla qızılı qanadlı, gözəl, iri bir kəpənək uçurdu.
- Demək, tutum? – inamsızlıqla səsləndi.
- Hə də!
- Kəpənəyi?
- Bəs sən nəyi tutmaq istəyirsən? - qız səbirsizliklə dilləndi.
- Mən heç nəyi! Nəyə görə də tutmalıymışam?
- Xahiş edirəm, ona görə.
Reallığın acı hayqırtısı qulağını deşirdi. «Heç bir möcüzə, sehrbazlıq mövcud deyil»
Sərin payız mehi tellərini sığallayır, axmaq düşüncələri başından qovurdu.
Amma beyninin dərinliklərinə hopub gizlənmiş, özünə də aydın olmayan qaranlıq fikirləri yox etməkdə hətta meh də aciz idi.
Romantika yoxsa Reallıq? İçindən «eşidilən» səssiz siqnal bu gün məğlubun təyin ediləcəyini bildirirdi. Necə?!..
Pəncərəmə yağış qonaq gəldi bu gecə.
Döydü, açmadım.
Bir də döydü, döydü, döydü…
Mən isə baxırdım. Nə açırdım pəncərəni, nə də ki, önündən uzaqlaşırdım. Elə bil ki, kimdənsə qaçmışdı,gizlənmək istəyirdi.Tez-tez dönüb ətrafa göz gəzdirir və təkrar-təkrar pəncərəmi döyürdü. Mənə elə gəlirdi ki, o deyir: - Aç, nə olar, imdad elə, məni qovurlar, aç, yalvarıram.
Bitən payızın son yadigarı- boz yarpaq qonub pəncərəmə. Asta-asta, aram-aram gözəl qızın hekayətini pıçıldayır mənə: «Kökləri boz torpağa uzanan, boz gövdəli ağacın boz yarpağıydım. Ancaq mavi donlu çiçək bitdi. Ləçəklərini yellədərək qonaq gəldi boz dünyamıza. Saçlarını günəş sığallamışdı sanki, şəfəq saçırdı. Gözlərindən səma öpmüşdü sanki, bərq vururdu. O, gözəl qısa şəlalələr don geyindirmişdi. Xoşbəxtlik şərabı ilə dolu qədəhə bənzəyirdi. Elə hey aşıb-daşır, dünyamızı dəyişirdi…
О gün gələcək(mi?)!
(Milli Оrdumuzun yаrаnmаsının 89 illiyinə ithаf еdirəm…)
Miq-29 qırıcı-bоmbаrdmаnçı döyüş təyyаrələrimizin və hərbi vеrtоlyоtlаrımızın pаytахt səmаsındа rəngli tüstülərlə Аzərbаycаn bаyrаğını çəkə-çəkə mаnеvr еtdikləri günün gеcəsi (yəni həmin günün səhəri аçılmаmış) qəribə bir yuхu gördüm. Görürəm ki, işğаl аltındа оlаn rаyоnlаrımızdаn birindəyəm. Qızğın döyüşlər gеdir.
Qan damarlarımız, bədən hüceyrələrimiz…Əsl faciəni, əsl əzabı onlar yaşayır. Biz onların ayrı – ayrılıqda daşıdıqlarını yaşayırıq. Əzab dolu həyatımız onların üzərində. Bəzən düşünürəm: Görəsən insanlar şeytan və mələyin əslində onların özlərinin olduğunu yəni başa düşməyəcək qədər axmaqdırlar?
Üsyan! Yox, bu heç də rok deyil. Bu, mənim hüceyrələrimdir. Bu, mənim qan damarlarımdır. Şeytan mənim içimdə. Mələk də mənim içimdə. Amma mübarizə- filan boş şeydi. Hər ikisi yaşayır. Şeytanımız bizi mələyə, mələyimiz şeytana güzəştə gedir.
Basabası yara-yara balet teatrlarınının aktyorları kimi barmaqlarının ucunda çətinliklə arxaya keçdi. Arxa cərgədə oturan oğlanlardan biri qalxıb ona yer verdi. Yorğunluğunu, ayağının sızıltısını oturanda hiss elədi. Sızıltı bədəninə yayıldıqca rahatlandı. Bir anlıq avtobusa sanki isti hava üflədilər. Böyüklü-kiçikli insan nəfəsləri bir-birinə qovuşaraq avtobusdakı soyuğu itələyib saldılar yerə. Ömrünün üç ilini çıxmaqla qalan qırx yeddi ili yay aylarından savayı bütün fəsillərdə ayaq barmaqları özü demişkən dağların başı kimi bumbuz olurdu. İndi də tanımadığı, amma eyni canlılar sırasından olanların nəfəsləri ilə içinə dolan istilik barmaqlarının ucuna gəlib çatmırdı.
Maşını həyət qapısının yanındakı nəhəng, qollu-budaqlı palıd ağacının kölgəsində saxlayıb düşdü. Həyəcanlıydı, qapını bağlayanda əlləri əsirdi. Qara çay daşları döşənmiş pillələri qalxanda isə qıçları da əsir, özünü ələ ala bilmirdi. Doğrudanmı sağalmışdı? Səsindəki gümrahlıq, əvvəlki saflıq, cingilti qızdakı dəyişiklikdən xəbər verirdi, ancaq ayağa durduğuna, hətta qaçdığına heç cür inanmırdı.
Dosta göndər
|
Çap et
Balaca avtobus, balaca-balaca adamlar, bir-birinə bir az sıxlaşmış halda lap bir növ insan sendviçinə oxşayır. Mən də bu sendviçin tən ortasında– qaymağında elə dayanmışam elə bil Leninin heykəliyəm, bircə onun kimi əlimlə havanı tutmamışam– aftobusun adamlar yıxılmasın deyə, yuxarısına çəkilmiş dəmirini tutmuşam. Həm də sifətimdən uydurulmuş, gözəl həyat vədləri deyil, zəhrimar yağır. Ona görə zəhrimar yağır ki, istidi, bürküdü, bir sözlə, cəhənnəmdi. İçimdəki cəhənnəmim də azmış kimi…
Bu e-jurnal Azərbaycan gənc ədiblərinə həsr olunub və onlar tərəfindən ərsəyə gətirilib. Nəzərinizə çatdıraq ki, sayta mütəmadi olaraq yeni əsərlər yerləşdirilir. Bu e-meydanda ədəbiyyata könül verən hər bir gəncimiz öz əsərlərini təqdim edə və saytımızda yayınlaya bilər. Məqsəd Azərbaycan ədəbiyyatı naminə gənc ədiblərə net aləminə çıxmağa imkan yaratmaq, onları virtual oxucularla tanış etmək və bu sahədə olan boşluqları doldurmaqdır. Bunun üçün sadəcə bizimlə əlaqə saxlayın.
"Bizimki"də çap ol, bizimkilərdən ol!