Martın 3-ü, onun sevimli günüdü. Həmişə martın 3-ü olanda elə bil günəş də səxavətli olurdu, havanı elə isidirdi ki, adam ilıq yaz səhərində bir yerdə qərar tutmur, gəzmək, dolanmaq, zarafatlaşmaq, nə isə ürəyəyatan bir iş görmək istəyirdi. Elə bil tozlu-torpaqlı küçənin də tozu çəkilərdi, deyingən qonşu kişi də dilindən güldən ağır bir söz çıxarmazdı martın [...]
Rayona çatınca yol boyu sərnişinlərin telefon oxutmasından nə qədər pəjmürdə olsa da jurnalisti AzTV-1-dəki səhər verilişindəki gördüyü bir tanışı demək olar ki şoka saldı.
Bu tanış onu tulasufat etmiş,az qala dalına dubinka pərçimləmiş,ölüncə döymüş və döyə- döyə də üstünə işəmiş eşşəkqafalı,manqurt birisi idi.
“Dayan,dayan bu ki Azərbaycan bayrağını yüksəltməkdən zaddan danışır.Aha elə o zaman duymuşdum ki hərif [...]
Sizə öz kiçik hekayəmi danışacam. Öz çilçıraq hekayəmi. Bəlkə də maraqsız, xüsusi təmtəraqsız çilçıraq hekayəsini. Mən otuz şamdandan ibarət olan gözəl, böyük, varlı, lakin zövqsüz insanların lovğalıqlarını qıcıqlandıran və məni alıb, evlərində göydən asmaq qədər pula malik olan çilçırağam. Mən gözələm. Mənim gözəlliyim bahalı olmağımda deyil, həm də üzərindəki işləmələr, əsl brilyant kimi parlayan şüşələr, [...]
( Millətimin fədakar oğlu Əhməd Obalıya anasının vəfatına görə başsağlığı verib və bu hekayəni Güney Azərbaycan uğrunda mübarizə aparan bütün millətçilərin analarına ittihaf edirem.)
Dəfələrlə həbs olunub, işgəncəyə məruz qalsam da, amma evimizi tərk edib və özümə başqa sakit, əl-ayaqdan uzaq bir yerdə məskən seçmək fikrim yox idi. Lakin son işgəncə əvvəlkilərdən betər oldu. Məni İranın [...]
Qulağına səslər gəlirdi. Külək səsi, adam səsi, yarpaq xışıltısı, otun, torpağın, daşın, qayanın, göyün, yerin, quşların, heyvanların… səsi. Bu səslərin hamısı bir-birinə qarışmışdı. Qulaqları uğulduyır, bu qat-qarışıq – həm doğma, həm yad, həm munis, həm də vahiməli səslərdən qaçmaq, qurtulmaq istəyirdi. Qorxurdu bu səslərdən. Həm də qorxmurdu. Əfsanələrdə söylənilən Al qadınları kimi şirin, ovsunlu dilini [...]
-Mən onu istəyirəm, onu istəyirəm… onu — beş yaşında uşaq dil qəfəsə qoymurdu. Klounu göstərərək dayanmadan anasının əlini dartırdı.
-Yaxşı atana deyərik çağırar.
-Yox mən özüm onun yanına getmək istəyirəm.
-Olmaz.
-Niyə axı?…
-Adam klounun yanına getməz. O, özü gələr. Atana deyərik «zakaz» eləsin.
Həsrətlə baharın gəlişini gözləyirəm. O, baharı ki, dəmir barmaqlıqlar arasından ancaq təravətini, nəfəsini duya bilərəm. O, baharı ki, burda qadın dolu və hər tərəfdən bir səs gələn, hər ürəkdən bir dərd bölüşülən, amma yenə də bu səs dolu zülmət səssizlikdə, elə həmin bu dəmir barmaqlıqlar arasından quşların şən cikgiltisini eşidəcəyəm. O, baharı ki, hələ 9 [...]
Yüklənir...