Bitən payızın son yadigarı- boz yarpaq qonub pəncərəmə. Asta-asta, aram-aram gözəl qızın hekayətini pıçıldayır mənə: «Kökləri boz torpağa uzanan, boz gövdəli ağacın boz yarpağıydım. Ancaq mavi donlu çiçək bitdi. Ləçəklərini yellədərək qonaq gəldi boz dünyamıza. Saçlarını günəş sığallamışdı sanki, şəfəq saçırdı. Gözlərindən səma öpmüşdü sanki, bərq vururdu. O, gözəl qısa şəlalələr don geyindirmişdi. Xoşbəxtlik şərabı ilə dolu qədəhə bənzəyirdi. Elə hey aşıb-daşır, dünyamızı dəyişirdi…
О gün gələcək(mi?)!
(Milli Оrdumuzun yаrаnmаsının 89 illiyinə ithаf еdirəm…)
Miq-29 qırıcı-bоmbаrdmаnçı döyüş təyyаrələrimizin və hərbi vеrtоlyоtlаrımızın pаytахt səmаsındа rəngli tüstülərlə Аzərbаycаn bаyrаğını çəkə-çəkə mаnеvr еtdikləri günün gеcəsi (yəni həmin günün səhəri аçılmаmış) qəribə bir yuхu gördüm. Görürəm ki, işğаl аltındа оlаn rаyоnlаrımızdаn birindəyəm. Qızğın döyüşlər gеdir.
Qan damarlarımız, bədən hüceyrələrimiz…Əsl faciəni, əsl əzabı onlar yaşayır. Biz onların ayrı – ayrılıqda daşıdıqlarını yaşayırıq. Əzab dolu həyatımız onların üzərində. Bəzən düşünürəm: Görəsən insanlar şeytan və mələyin əslində onların özlərinin olduğunu yəni başa düşməyəcək qədər axmaqdırlar?
Üsyan! Yox, bu heç də rok deyil. Bu, mənim hüceyrələrimdir. Bu, mənim qan damarlarımdır. Şeytan mənim içimdə. Mələk də mənim içimdə. Amma mübarizə- filan boş şeydi. Hər ikisi yaşayır. Şeytanımız bizi mələyə, mələyimiz şeytana güzəştə gedir.
Basabası yara-yara balet teatrlarınının aktyorları kimi barmaqlarının ucunda çətinliklə arxaya keçdi. Arxa cərgədə oturan oğlanlardan biri qalxıb ona yer verdi. Yorğunluğunu, ayağının sızıltısını oturanda hiss elədi. Sızıltı bədəninə yayıldıqca rahatlandı. Bir anlıq avtobusa sanki isti hava üflədilər. Böyüklü-kiçikli insan nəfəsləri bir-birinə qovuşaraq avtobusdakı soyuğu itələyib saldılar yerə. Ömrünün üç ilini çıxmaqla qalan qırx yeddi ili yay aylarından savayı bütün fəsillərdə ayaq barmaqları özü demişkən dağların başı kimi bumbuz olurdu. İndi də tanımadığı, amma eyni canlılar sırasından olanların nəfəsləri ilə içinə dolan istilik barmaqlarının ucuna gəlib çatmırdı.
Maşını həyət qapısının yanındakı nəhəng, qollu-budaqlı palıd ağacının kölgəsində saxlayıb düşdü. Həyəcanlıydı, qapını bağlayanda əlləri əsirdi. Qara çay daşları döşənmiş pillələri qalxanda isə qıçları da əsir, özünü ələ ala bilmirdi. Doğrudanmı sağalmışdı? Səsindəki gümrahlıq, əvvəlki saflıq, cingilti qızdakı dəyişiklikdən xəbər verirdi, ancaq ayağa durduğuna, hətta qaçdığına heç cür inanmırdı.
Dosta göndər
|
Çap et
Balaca avtobus, balaca-balaca adamlar, bir-birinə bir az sıxlaşmış halda lap bir növ insan sendviçinə oxşayır. Mən də bu sendviçin tən ortasında– qaymağında elə dayanmışam elə bil Leninin heykəliyəm, bircə onun kimi əlimlə havanı tutmamışam– aftobusun adamlar yıxılmasın deyə, yuxarısına çəkilmiş dəmirini tutmuşam. Həm də sifətimdən uydurulmuş, gözəl həyat vədləri deyil, zəhrimar yağır. Ona görə zəhrimar yağır ki, istidi, bürküdü, bir sözlə, cəhənnəmdi. İçimdəki cəhənnəmim də azmış kimi…
Salxım – salxım küləklər istərəm. O uzaq, gözəl iyli ağacların olduğu bağların qoxusunu gətirsin mənə. O uzaq ölkələrin istisini gətirsin ki, orda küçələr sakitdir. İnsanlar həzin səslə mahnılar oxuyurlar. Günəş o insanları yandırmır, gülümsəyərək işıq saçır.
Dəniz – dəniz yağışlar istərəm. Hər damlasında uzaq səmaların sevgisini gətirsin mənə. O uzaq səmaların ki, orda yağışlar təmiz olur. Orda mələklər arfalarda gözəl musiqilər çalarlar.
Qara çay daşları döşənmiş pillələrlə üzü yuxarı qalxır, qızın onu necə qarşılayacağını fikirləşdikcə, həyəcanlanırdı. Doqquz ildən artıqdı görüşmədikləri. İndiyə dəyişərdi, illər izsiz keçmir. Bəlkə heç deyəcəkdi nahaq gəlibsən, mən səni tanımıram?
Həyətdə onu dolu bədənli, gözəl bir qadın qarşıladı, baxan kimi qadının Yeganənin anası olduğunu başa düşdü. Qadın o qədər cavan qalmışdı ki, heyrətini gizləyə bilmədi, belə cavan qadının o yaşda qızı olduğuna kim inanardı? Yanaqlarından qan damır, baxışlarında gizli bir ehtiras alışıb yanırdı. Nədənsə ona hövsələsiz halda qulaq asırdı, demək, tələbə yoldaşısan, onu axtarıb tapacağına söz veribsən, nə demək olar. Sözünə əməl eləyibsən, əsl kişilər kimi! Keç, içəridədi. İkinci mərtəbədə.
Çirkli qapı-pəncərəli köhnə evdə ara-sıra işıq yanırdı. Bu qonşuların marağına səbəb olsa da, kimsə cürət edib qapını tıqqıldatmırdı. Çünki bu köhnə evin köhnə sahibi xeyli vaxtdı buralarda görünməyən məşhur biznesmen idi. Bununla belə, kəşfiyyatda olan qonşular işığın köhnə ev sahibi tərəfindən yandırıldığını tez bir zamanda öyrənə bildilər. Bəs niyə ev sahibi gecələr xəlvəti gəlir? Özü də maşınsız, pay-piyada…

Xalqım üçün yeni proqram yazmışam. Millət olmaq naminə bir proqramdır. www.milletolaq.biz saytına girdikdən sonra “Yükləmə” bölməsinə keçin və “Millət.exe” proqramını kompyuterinizə yükləyin. Daha sonra kompyuterinizdə çıxacaq olan “Ürəyim” faylını “.zip” formatdan çıxardıqdan sonra “Ürəyim” qovluğu yaranacaq və həmin qovluğu açın. İçindəki “Millət.exe” faylına “siçan”la iki dəfə ehmalca üzərinə vurduqdan sonra proqram yükləmə prosesinə başlayacaqdır. Amma burada diqqət yetirməniz gərəkən bir neçə nüans var ki, “Rüşvətxorluq.exe”, “Yerlibazlıq.exe”, “Yaltaqlıq.exe” və “Qorxaqlıq.exe” proqramları qapalı olmalıdır.
Bakı metropolitenində gediş haqqının ödənilməsinin kart sisteminə keçirilməsindən sonra fikirləşirdim ki, daha hər şey yaxşı olacaq. Ən azı, işə tələsəndə bezdirici jeton növbələri bizi bir az da gecikdirməyəcək. Üç-beş adamı vaxtında yola sala bilməyən əsəbi jetonsatan qadınların töhmət dolu baxışlarından, adamı pərt edən nalayiq sözlərindən və söyüşlərindən canımızı qurtardığımızı da zənn edirdim. Bəli, bundan sonra bunların heç biri olmayacaq, yalnız metrokartı göstərməklə metropliten stansiyasına daxil olacağıq, lap Avropa ölkələrində olduğu kimi. Lakin təəssüf ki, bu sevincim uzun sürmədi.
Əvvəllər biz qəfəsdə yaşayırdıq,
indi isə uzun çubuğun üstünə qonub oturmuşduq,
amma ayağımızdakı zəncirlər hələ açılmamışdı.
(Rabindranat Taqor)
Universitetə getdiyim birinci gün anlamışdım ki, təsəvvürlərimlə heç uyğunluğu olmayan yerdəyəm. Həm adamlar, həm də təhsil baxımından. Özlərindən razı, jestləri mədəni, mahiyyətləri isə kobud dekanlıq, müəllimlər, onlardan da təkəbbürlü, universitetə qəbulu, hüquq fakültəsinə ayaq basmağı böyük bir şey sayan, hətta özlərinə yeni yeriş tapmış “n” sayda tələbələr…
Fikirləşdikcə ağıla nələr gəlmir, nələr… Və yaxud da oturduğun yerdə, fikrə dalmadığın halda, ani fikirlər səni haralara aparır… Fəsillərin bir-birini ardıcıl əvəz etməsi, yayın gəlişi lap elə eramızdan əvvəl Ι minillikdə də belə olub. Yay girsə də, havalar yenicə əsl yay havası kimi qızışmağa başlayır. Bir neçə gün əsən şimal, şimal-qərb küləkləri, aramla yağan narın, bəzən də çox qısa müddətli yağışlar irəlidə bizi gözləyən isti yay günlərinin cırhacırına hazırlayırmış.
Bivaxt çalınan telefon zənginə ayıldım. Anam “xeyir ola, balam, belə bivaxt” deyə dəstəyi tələsik götürdü.
- Alo…
- Seva, sənsən? - xəttin o başından gələn səs mikrofondan açıq-aydın eşidilirdi. Gecənin bir aləmi çalınan zəng məndə də maraq oyatmışdı. Divardakı kəfkirli saatın əqrəbləri saat dördü vurmaq üçün sanki dağa dırmaşırdılar.
- Mənəm, kimdir ki?
- Mənəm də… Seva, Mətiş.
Anam bir anlıq fikrə getdi.
(gündəlik-hekayə)
Şair dostlarından birinin dilindən:
“Dərnək rəhbərimiz Firəngiz müəllimə ilə söhbətləşirdik. Gülnarə gəldi. Yanında bir saqqallı oğlan var idi. Heç birimizin gözləmədiyi halda Gülnarə dilləndi:
- Müəllimə, tanış olun, nişanlımdı.
Ayağımızın altından sanki yer qaçdı.”
Bu e-jurnal Azərbaycan gənc ədiblərinə həsr olunub və onlar tərəfindən ərsəyə gətirilib. Nəzərinizə çatdıraq ki, sayta mütəmadi olaraq yeni əsərlər yerləşdirilir. Bu e-meydanda ədəbiyyata könül verən hər bir gəncimiz öz əsərlərini təqdim edə və saytımızda yayınlaya bilər. Məqsəd Azərbaycan ədəbiyyatı naminə gənc ədiblərə net aləminə çıxmağa imkan yaratmaq, onları virtual oxucularla tanış etmək və bu sahədə olan boşluqları doldurmaqdır. Bunun üçün sadəcə bizimlə əlaqə saxlayın.
"Bizimki"də çap ol, bizimkilərdən ol!