Günəş-
üzündən qopmuş bir parça…
Mən səni unutsam,
məni unutma!

Sən- mənim sevdiyimin,
Mən- sənin gordüyünün
yarısı…
Kiminsə gözünün,
Kiminsə ürəyinin qarası…

Əvvəlcə səs yoxa çıxdı,
sonra kəlmələr.
Nə təbəssümün qaldı üzümdə,
nə gözündəki kədər.

Hər gün bir az da çox gəncləşir zaman.

Gülümsədi
masmavi asiman
hardansa uzaqlardan:
- Mən səni unutsam,
məni unutma!…

Mən səndən dönmərəm dünya qopunca.
Dünyanın nurudur üzündən parça…

***

… nə mən o mənəm,
nə sən o sən…

bilmirəm oldu nə vaxt,
oldu necə.
indi həm sənə,
həm özümə yad biriyəm.
bax beləcə.

gülümsəmirəm,
mimika dəyişir sakitcə.
danışmıram,
sözlər çıxır boğazdan incə.

nə ürək var, nə ruh qalıb.
baxışların əhatəsi
bir portmanat çevrəsitək
genişlikdə daralıb.

nə sən qalıb,
nə də mən.

oldu necə,
oldu nə vaxt- bilmirəm.

dinmirsən.
unudulmuş özüm kimi
unudulmuş birisən…

Nahaq naşı bilirsən
bu dəyirmançını, əzizim,
Sənin ilk dəfə getdiyin hər yolda
neçə dəfə o tərəfədir,
neçə dəfə də bu tərəfə
mənim köhnəlmiş izim…

Hələ ki

Hələ dözürəm…
hələ ki qəzəbim kəsik-kəsik,
hələ ki dəli qəzəbin cilovunu dartmaqdan
səbrimin əlləri qabar-qabar,
səbrimin əlləri didik-didik.
Kükrəyən qəzəbimin
qan damır cəhənglərindən,
dördnala çapmaq istərkən
qopa bilmir yerindən,
çeynəyir yüyəni,
tapdalamaq, əzmək istəyir,
nəfəsini kəsmək istəyir
aydan arı, sudan duru
ürəklərə dəyənin.
Ürəyimdə ayaq döyür qəzəbim,
ürəyimdə qanlı yaralar açır,
Uzaq durun ürəyimdən
zərbələrdən ürəyim qançır-qançır,
zərbələrdən ürəyim qazıq-qazıq,
Səbrim basa bilməsə səbrini,
qəzəbimin dırnaqları altında qalana yazıq…

Yuxu oğrusu

Kimsə hər gecə
oğurlayıb aparır yuxumu xəlvətcə.
Gizlədirəm yastığımın altında,
yenə tapır,
Döşəyimin lap alt qatında,
yenə tapır.
Gözlərimin içində olur yuxum
səhərdən gün batanacan,
Kirpiyimin ucunda olur
gecə gəlib yatanacan.
Elə ki yatmaq istəyirəm,
yuxum çıxır yoxa,
Qalıram yuxusuz gözlərimlə baxa-baxa.
O,nədirsə,yuxumu hər gecə qaçırır,
Heç xəbərim də olmur ki, necə qaçırır.
Bir də qaytarıb gətirir səhərə yaxın,
Sərsəri yatıb oyanıram yorğun-arğın.
Yuxuma haram qatır bu oğru hər gecə,
Yuxumu aparıb mənim yuxumla
özümü yatır bu oğru hər gecə?
Axı mən də istəyirəm yatım doyunca,
Dan yeri ağaranda yox,
elə baş yastığa qoyunca.

Ayrı çarə yoxdur,doğrusu,
İş ki belə olub,
deyəsən, mən də olacağam
yuxu oğrusu!

Şeir olmaq istəyirəm

Şeir olmaq istəyirəm…
Sətir –sətir,
Misra –misra oxunmaqçün.
Şeir olmaq istəyirəm,
Qar kimi ağ vərəqlərə gəlib qonaq,
Təkcə sənin əllərinə toxunmaqçün.
Gözlərindən yaddaşına köçmək üçün,
Qəlbindəki arzuları şirin su tək içmək üçün,
Ürəyinə gedən yolu bir gün gəlib keçmək üçün,
Milyonların arasında təkcə səni seçmək üçün,
İstəyirəm olum şeir.
Gör sevgi həsrətli könlüm ,
Şerə dönüb nələr deyir.
Şeir olmaq istəyirəm,
Xəyalların qanadında səni uzağa aparım.
Bircə anlıq olsa belə kədərin əlindən səni,
Var gücüm ilə qoparım.
Sənə bütün dünyamızın sevincini bəxş eləyim.
Gözlərinə silinməyən təbəssümü nəqş eləyim.
Saçlarına sığal çəkən mehə dönüm,
Yanağınçün həsrət çəkən ,
Göz yaşına, şehə dönüm.
Yağışdan rica eləyim yollarına nur çiləsin.
Yağış göydən gələn nurdur,
Qoy sənə uğur diləsin.
Şeir olmaq istəyirəm,
Dodağından ürəyinə damcı –damcı süzülməkçün,
Göz yaşına yoldaş olub yanağına düzülməkçün,
Dərdini öz dərdim bilib bu dərd ilə üzülməkçün,
Sevincimin hamısısnı sənə verib,
Səninlə bir sevinməkçün istəyirəm olum şeir.
Dönüb bir sevən insanın döyünən, vuran qəlbinə,
Çevrilərək bu şeirlə bir “sevirəm” kəlməsinə,
İstəyirəm olum şeir.
Nəğmələrdə yaşamaqçün,
Sənin adını hər sətrin əvvəlində daşımaqçün,
Dönüb parlaq bir ulduza yoluna nur saçmaq üçün,
Qəlbimi ,gözümün nuru, təkcə sənə açmaq üçün,
Dönüb olacağam şeir.
Nə deyirlər qoy desinlər,
Dönüb olacağam şeir.

***
Dondurma!
dondurma,
dondurma sevgini qəlbimdə
ürəyim tərsinə işlər
beynim tormozlanar.
Nervimə toxunma mənim
onlar sevginə çox həssas.
Bədənimə sevgiylə toxun ki
ruhum səni çox sevsin.
******
Damarımda axan qansan
demirəm ki dəliqansan
deyirəm ki ürəyimin
ən gözəl damarısan.
*****
Sevməkdən qorxma gülüm
sevmək bir azar deyil
sevmək sevilmək demək
gəl sevişək ölümünə
olsun ömrümüz şən
həyatımız məzəli
bir az duzlu, istiolu
rəng də qat həyatımıza
axı səndə rəng çoxdur
sanki göy qurşağımsan
rəngli insanları heç sevmərəm
amma səni çox sevirəm
çünki fərqlisən sən
digər insanlar kimi
rəng verib rəng almırsan
*****
Sənə sms yazmaq üçün
ehtiyacım var yüz kontura
sənə sevirəm demək üçün
ehtiyacım var cəsarətə
nəhayət səninlə yaşamaq üçün
ehtiyacım var sevginə
*****
Səni çox sevirəm
ölümünə sevirəm.
Yuxularını gəzərəm,
sənə həmdəm olaram.
Sənə sevirəm deyib,
dodağından öpərəm.

Dostlar, bu sənət meydanı gör kimlərə qaldı,
Hər yoldan ötən ulduz olub oynadı, çaldı…
Yazıq peşəkarlar, korifeylər yalan oldu,
Bunlar nə “əmək” çəkdi, əməkdar adı aldı?
İxrac eləyir yoxsa əməkdar şou-biznes?

Bir-birlərinin bəhsinə lütləşdilər, eyvay!
Kim harda kimi tapdısa cütləşdilər, eyvay!
Bundan sora gənc nəslə ümid bağlamayaqmı?
Bir çoxları birdən-birə kütləşdilər, eyvay!
Əlbəttə, səbəbkar və günahkar şou-biznes!
Etmiş kimisin kor, kimisin kar şou-biznes!

Artıq unudub xalq O müqəddəs YARa eşqi,
Cahillər əcəb bağladılar bulvara eşqi!
Həm zahiri, həm batini gözlər qapanıbdı,
Şöhrət mərəzi, gündəm azarı, para eşqi…
Qaytardı çoxun səhnəyə təkrar – şou-biznes!

Söz saxlamışam sinədə – anbarda samanı,
Day neynirəm anbarda saman, getdi zamanı…
At sən’ əti, öz məqsədin üçün para artır,
Söz qədrini artırma ki, yox yaxşı-yamanı –
Öz əhlini eylər özü miqdar şou-biznes!*

Biçarə Əvəz, day bu qədər odlara yanma,
“Hər şey düzələr” söyləsələr sözlə, inanma.
Bir gün səni də qorx ki bular cəlb eləsinlər,
Gördün ki gedən var qabağa – sən də dayanma;
Çünki tələb eylər belə rəftar şou-biznes!..

*”Artıran söz qədrini sidq ilə qədrin artırar,
Kim nə miqdar olsa, əhlin eylər ol miqdar söz”
(M.Füzuli)

Dünyanı dərk edib, duyub, qanalı,
Könlüm sevincini oldu danalı,
Yoxsan, həsrətinin əli xınalı,
Vüsalın saçından dən ətri gəlir.

Eşqin eyləyibdi könlümü xəstə,
Sənsə qızınırsan bir yad nəfəsdə,
Uyuyur sənsizlik qollarım üstə,
Bəs niyə hər yandan sən ətri gəlir?

Özgə xəyallara düşüb yansan da,
Mənim həsrətimi qonaq sansan da,
Sən özün-özünə bunu dansan da,
Sənin varlığından mən ətri gəlir.

Sən demə

Çox gözlədim, sonu gəldi, yetişdi,
Alma yoxmuş nağıllarda sən demə.
Ha dindirdim, danışmadı mənimlə,
Nağıl imiş qoğallar da sən demə.

Düşündükcə dayazını, dərini,
Dərk eylədim bu həyatın sirrini,
Acısını mənə verib, şirini,
Gizlədirmiş noğullarda sən demə.

Yanılmazmı qəm əhlindən eşq uman,
Sevinərmi gözlərindən nəm daman?
Bir dəlilik gizlənirmiş hər zaman,
Ən mötəbər ağıllarda sən demə.

Oldun

Nə mən sənə çiçək oldum,
Nə sən mənim gülüm oldun.
Nə mən sənə ürək oldum,
Nə sən mənə zülüm oldun.

Nə mən sənin xəyalların,
Nə sən mənim arzularım,
Nə mən sənə gərək oldum,
Nə sən mənə ölüm oldun.

Həsrətə çıraqdı izim,
Necə qaçım, ayrı gəzim?
Qəmli üzüm, nəmli gözüm,
Ağı deyən dilim oldun.

Hər an məndən gen dolandın,
Hər an məni sənə dandın,
Nə sən bu ocaqda yandın,
Nə də mənim külüm oldun

Yol var ki,küçənin başından keçir,
Məzar daşı kimi cansız,soyuqdur.
Yol var ki,gözümün yaşından keçir,
Elə qəlbim kimi oyuq,oyuqdur.

Kor yolçu olmuşam,əlim göydədir,
Bir işıq ucunun sorağındayam.
Əlimin içini arzu göynədir,
Dilin tənəsində,qınağındayam.

Dəli şeytan deyir dur bu yolların,
Üstünü üstdə qoy,altından yeri.
Hardasa ümidi kəsən qolların,
Bir deyil,yeddinci qatından yeri.

Ya Rəbbim,qoyma ki özümdə itim.
Pisə pislik edib pislikdən bezim.
Ağ yolu bunlara ver ki,mən yetim
Qara yollarımda asudə gəzim.

***

Biri var, biri yox, hər ikisinə,
Nəmli baxışlarla baxıram bu gün.
Yarı ac, yarı tox, hər ikisində,
Dişə saman çöpü taxıram bu gün.

Nə olsun gülürəm, güldüyüm zaman,
Güldüyüm şeylərə gülməyim gəlir.
Hər nəsə örgənib, bildiyim zaman,
Bildiyim şeylərdən ölməyim gəlir.

Boz bulud tər kimi çöküb alnıma,
Əl atıb silməyə taqətim qoca.
Bu fələk bir ağac əkib alnıma,
Onun da kölgəsi kölgəmdən qoca.

Ömür halqalanmış qoca bir çinar,
Əl açıb biz ondan can diləyirik.
Assaz özümüzü göydən göy sınar,
Biz qoca çinarın göy dələniyik.

Dünya, sən həm varsan, həm də yox kimi,
Səni danmaq yasaq,danmamaq yasaq.
Sən Allah gözümə girmə ox kimi,
İmkan ver, heç yoxsa bir şeir yazaq..

Yenə də martın 3-ü. Həmin hisslər, həmin ilıq yaz günəşi, həmin səhər mehi… İlyasın xoşladığı qırmızı donunu geymişdi. Daha doğrusu bu rəgndə, bu parçadan onun bir neçə dəst paltarı vardı. İllər ötür, qocaldıqca şişmanlaşır ona görə qırmızı donu tez-tez də olmasa üç-dörd ildən bir dəyişmək lazım gəlirdi. Çünki martın 3-də məhz belə, İlyasın xoşladığı kimi qırmızı donunu geyinmək istəyirdi. Dərzisi də öyrənmişdi, hər dəfə qırmızı parça alıb yanına gedəndə işin nə yerdə olduğunu bilirdi, dinməz söyləməz ölçüləri götürüb işə başlayırdı.

Çayını içdi, qırmızı paltarını geyinib güzgünün qabağına keçdi. İllərin alnında qoyduğu dərin izlərə, gözlərinin, dodaqlarının kənarında çoxdan yer eləmiş qırışlara, bir az boz bullanlığa çalan gözlərinə ötəvarı nəzər saldı. Güzgüyə baxmağı xoşlamırdı. Elə qız vaxtında, tələbə olanda da. Rəfiqələri güzgünün qabağında saatlarla vaxt keçirərdilər, demək olar ki, hamısı çantasında güzgü gəzdirərdi. O, isə bundan heç xoşlanmazdı. Səbəbini bilmirdi. Sadəcə güzgünün qabağında çox dayanmazdı. Ancaq bu gün bir az dayandı. Martın 3-ü idi axı…

Səhər saat 11 olardı. Küçədə qonşu qadınlardan bir neçəsi əl-qolla söhbət edirdi, onu gördülər söhbət kəsildi. «Sabahınız xeyir» deyib yubanmadan ötüb keçdi. «Yenə qırmızı geyinib?..», «Bu gün ayın neçəsidi ki?..», «Martın 3-dü də oğlunun yanına gedir».

Tini burulub küçənin yuxarı başındakı avtobus dayanacağına getdi. Ayrı vaxtı «39-u» gözləyənə kimi adamın gözünün kökü saralardı. Marşrut taksisi ya adamla dolu keçər, ya da ümumiyyətlə gec gələrdi. Bu dəfə isə elə bil avtobus dayanıb onu gözləyirdi. Bu gün İlyasın günü idi, ayrı cür ola da bilməzdi.

Avtobusda çox adam yox idi: dörd nəfər cavan uşaq arxada oturmuşdu, bir nəfər orta yaşlı kişi orta cərgədə, aynanın qabağında, iki nəfər ağbirçək isə qabaq sırada əyləşmişdilər. O, da keçib qadınlarla üzbəüz oturdu.

- Ahh!!!- ağbirçəklərdən biri hamının eşidəcəyi bir tərzdə köks ötürdü.
- Ahın dağlara. Nə yaman ah çəkdin, ay qız?- onun yanında oturan ikinci arvad dilləndi.
- Türməyə gedirəm. Üç aydı oğlum yatır. Zavallıya yemək aparıram. Dədəsinə çəkib, qurban olduğum hər şeyi yemir. Xəbər göndərib ki, ürəyi düşbərə istəyir. Neyliyim anayam da… Balamandan ötrü düşbərə nədi, lap canımı da verərəm.
- Niyə tutublar ki?- bayaqki, arvad sual dolu nəzərlə onu yenə süzdü.
- Şərlədilər. İki məhəllə aşağıda ev yarmışdılar, atdılar balamın üstünə. Nədi ki, bir dəfə yatıb çıxıb. İndi mənim balam bir dəfə qələt eləyib deyinə həmişə qələt eləməlidir. Nə qədər and-aman elədik, soyulduq-talanldıq xeyri olmadı. 5 il verdilər uşağa.
- Neçə yaşı var uşuğın?
-44.
-Bıy onun harası uşaqdı?
-Mənim üçün hamısı uşaqdı. Neçə yaşları olur-olsun, elə bilirəm böyüməyiblər.

«Nə qədər tanış hisslərdi, ilahi. Anaların hamısı belədi görəsən? Övladlarının yaşından asılı olmayaraq elə bilirlər ki, yenə də uşaqdılar. Bir vaxtlar İlyas haqqında da belə fikirləşirdi. Məktəbə yola salanda da, məktəbdən qayıdanda. Yuxusunu qarışdıranda səhərlər uşağın başına üzərlik hərlədi. İlyas hələ tələbə olanda bir dəfə yağışlı havada universitetə oğluna çətir aparmışdı. O, da bərk əsəbiləşmişdi: «Ay ana uşaq deyiləm ki?» demişdi. «Yox ay bala uşaqsan» – sən demə o tək deyilmiş… Sən demə 44 yaşında uşağı olan analar da varmış…»

-Elə bir oğlun var. O da türmədə? – ikinci yaşlı qadın deyəsən çənəsinin altına salmağa adam axtarırdı. Ona görə də birinci dəfə müsahibə götürən naşı jurnalistlər kimi cavabından asılı olmayaraq sualı-suala calamışdı.
-Bir niyə beş uşağım var.
-Maşallah allah saxlasın.
-Sizinkilərlə belə. Allah saxlasın deyəndə ki… Beşi də qənim kəsilib ömrümə-günümə. Biri türmədə, biri «rusetdə», üçüdə ki avarvdı. Biri-birinə dəyməz, biri də heçinə.
-Ay qız elə demə. Əlbət beşinin içindən biri qeyrətə gələr. Elə hamısı alçaq olmaz ki…
-Hamısı alçaqdı. Bir-birlərini danışdımırlar. Deyim arvadlar aralarını vurub, yalançı olaram. Elə öz qanlarında var. Atalarıyla əmiləri də ölənə kimi bir-birlərini dindirmədilər, bunlar da o yolu gedirlər. Görüm heç sağ getməsinlər. Bilmirəm, nəyimə lazım idi, Allah beş uşağı birdən verdi mənə.
«Aman Allah. Bu necə anadır. Heç belə ananı da sevmək olar? Gör oğulları haqqında nələr danışır. Hamısı da qara rəngdə. Axı beş uşağın beşi də necə fərsiz ola bilər. Bəlkə günah elə bu arvadın özündədir…»

- «Yasamal bazarı», düşən var? – altı-yeddi yaşlarında olan kandoktorun kal səsi onu fikirdən ayırdı. Qeyri-ixtiyarı qara, sısqa uşağın üzünə baxdı. «Görünür çox qışqırır, boğazının damarları necə çıxıb. Hələ bunun əllərinə bax, elə bil kömür mədənində işləyir. İşləyir demişkən, görəsən, məktəbə niyə getmir? Axı indi dərslərin qızğın çağıdır. Amma, nə qəşəng qap-qara gözləri var. Lap İlyasın gözlərinə oxşayır. Yox İlyasın gözləri parıldayırdı, İlyasın gözlərində işıq vardı. Bu uşağın gözləri isə sadəcə közərir. Təki bu közərmənin içində bir ümid olardı. Anası da o ümidə baxıb sevinərdi».

- …. İndi də gözləyirlər ki, başımı qoyam yerə öləm, daxmanı da aralarında bölsünlər – yaşlı qadın danışdıqca əsəbləşirdi, qara sifəti bir qədər də qaralır, gözləri az qala həlqəsindən çıxacaqdı – bilirsiniz başınızı da ağrıdıram, dərdli adam çox danışan olur, neyliyim. Qorxuram ki, öləndən sonra daxmanı bölə bilməsinlər, qırğın düşsün. Meyidim qala ortalıqda oğullarım bıçaq davasına çıxalar…
- Yəni, deyirsən beşinin içindən heç biri salamat çıxmadı? – naşı jurnalistə oxşayan arvad növbəti qızışdırıcı sualını verdi.
- Salamatı deyəndə ki,… «rusetdəki» babatdı. Heç olmasa bayramdan-bayrama zəng eləyir. Bakıya ayağı düşəndə bir saatlığa da olsa, gəlib dəyir mənə.
- Görürsən biri qeyrətli çıxıb. Naşükür olma.
- Mənə bax, bəs sənin nəyin var? Yarımısanmı oğuldan-uşaqdan? – dərdli qadın bu dəfə sual verəni qabaqladı.
- İki oğlum var. İkisinə də bir qoz. Elə səninkilərin tayıdılar. Böyütdük, yağ-bal içində bəslədik, korluq nədi bilmədilər. Ən yaxşı məktəbə düzəldik, əllərinə diplom verdik. Onlar institutu qurtarana kimi yazıq kişi özü tələbəlik elədi. Dedik ki, adam olsunlar. Onlar da yekəlib kişi olmaq əvəzinə uşaq oldular…
«Yekəlib uşaq oldular» – bir istədi bu sözə qəhqəhə çəkib gülsün, özünü güclə saxladı. İlyas da universitetə gedirdi. Amma onun əvəzinə atası tələbəlik eləmirdi. O, özü hamıdan yaxşı tələbə idi. Hamının sevimlisi idi. İlahi nə qədər dostları vardı. Amma bir sualdan yaman qorxurdu. Elə uşaqlıqdan qorxurdu bu sualdan. Qorxurdu deyəndə ki, cavab verməyə çətinlik çəkərdi. O sualı da ki, yalnız anasından eşidərdi «Ay oğul, yekələndə nə olacaqsan?» – «Ay ana bəsdi də, vermə bu sualı mənə…» deyərdi. «Yazıq bala, bəlkə yekələndə uşaq olmaqdan qorxurmuş. Ona görə yayınırmış cavabdan. Amma nahaq yerə. Gərək cavab verəydin oğul, cavab verəydin. Axı sən böyüyüb uşaq olmadın. Axı sən heç uşaq da olmamısan…»
- … Ataları öləndən sonra da darışdılar bir-birlərinin canına. Kişinin Masazırda torpağı, mülki vardı. Bölə bilmədilər aralarında. Didişdilər, dağılışdılar.
- Hara dağılışdılar? – dərdli qadın soruşdu.
- Biri getdi Türkiyəyə, o biri də Almaniyadadı. Deyəsən evləniblər, heç mənim ağzımı arayıb, xeyir-duamı alan da olmadı. Almaniyada yaşayan şəkil göndərib, altından da, yazıb ki, «ana bu mənim qızımdı, adı da Marinadı». Mən də yazdım ki, «ay qurumsaq heç olmasa Məryəm qoyaydın, «Marina» nədi?

-«Nəşriyyat»da düşən var? – kandokturun kal səsi yenidən eşidildi?
Orta yaşlı kişi düşdü, arxada oturan cavanlarsa qulaqcıqla radioda nəyəsə qulaq asırdılar.

-Ay bacı, sən nə əcəb dinmirsən? Səndə nə var, nə yox? – sualını verən arvad öz tarixçəsini qurtar-qurtarmaz bu dəfə üzünü ona tutdu – bacı səninləyəm e? Deyirəm sən də yarımısanmı oğul-uşaqdan?

Fikri hələ də balaca kandoktorun yanında idi. Uşağın gözləri yaman xoşuna gəlirdi. Öz-özünə düşünürdü ki, təki bu közərən gözlərdə ümid olsun. Bu balacanın anası da həmin ümidə baxıb sevinsin. Sevinə bilməsə də, hər halda özünü elə göstərsin, hər halda təsəlli tapsın, hər halda…

- Ay bacı səninləyəm e? – sual verməyi özünə peşəyə çevirən arvadın deyəsən tərsliyi tutmuşdu.
- Bir oğlum var – nəhayət ki, dilləndi. Sonra yadına düşdü ki, bu, onun səhərdən bəri «sabahınız xeyir» kəlməsindən sonra dediyi ikinci kəlmədir – indi gedirəm onun yanına – cavab verdi.
- Qırmızı geyinmisən, yəqin xeyir işdi? Neçə yaşı var oğlunun?
- 19.
- Hə, onda yüz faiz xeyir işdi. Bacıcan məndən sənə məsləhət, uşağa üz vermə. Bax bizə üz verib üzdən olduq.
- Nə badə özünü canıyanan göstərəsən. Qoy zəhmətə alışsın, müftəxor olmasın bizimkilər kimi. Mənimkinin 44 yaşı var, türməyə düşdüyü bəs deyil, hələ bir ağbirçək anasına düşbərə sifariş verib. Dəli şeytan deyir ver bu düşbərəni «şofir»ə qoy yesin, lap savab olar.
- Yaman dedin ay nənə, pis fikir dolü – sürücü söhbətə müdaxilə elədi – bir azdan da «obed» vaxtıdı, lap əntiqə olar.
- Barı, 19 yaşlı oğlun sözünə baxırmı? Yekəbaşlıq eləmir ki? – sual verən arvad növbəti cəhdini etdi.
- Yox nə danışırsınız. Mənimki yaxşı oğuldur – bu sözləri elə həyəcanla, elə səmimiyyətlə dedi ki, ona inanmamaq mümkün deyildi.
- Təki elə olun ay bacı, təki elə olsun. Eh hanı, hardadır yaxşı anaların oğulları? – Yasamaldan bəri dil qəfəsə qoymayan, sual yağdıran arvad nəhayət «yaradıcılığının» ən cazibədar sualını verdi. Amma sual konkret şəxsə ünvanlanmadığından heç kim ona cavab verməyə hazırlaşmırdı. O, sualı bir daha təkrar etdi, sadəcə elə-belə, cavab almaq üçün yox – Hardadır yaxşı anaların oğulları?
- «Şəhidlər Xiyabanı», düşən var? – balaca kandoktorun kal səsi yenə cingildədi.
- Hə mən düşürəm – qırmızı paltarlı ana gediş haqqını ödəyib bir daha balacanın gözlərinə baxdı…

Biz də axtarmışıq onu illərdir, -
Budur, qarşımızda durub o çiçək.
O, necə zərifdir, necə gözəldir, -
Biz qıymasaq, bir başqası dərəcək.

Məni bihuş edir o gözəl ətir,
Daha bəsdir ona kənardan baxdıq!
O zərif çiçəyi dər, mənə gətir,
İlk dəfə biz ona belə yaxınıq…

Niyə tərəddüdlə baxırsan ona?
Belə fürsət bir də çətin düşəcək…
Söylə, niyə axı qıymırsan ona,
O ki bizə xoşbəxtlik bəxş edəcək?!

Yəqin, xoşbəxtlikdən qorxursan indi, -
Kədərə o qədər öyrəşmişik ki…
O zərif çiçəkdən qorxursan indi, -
Tikanlara elə öyrəşmişik ki…

Nə biz dərdik, nə başqası istədi,
Zaman səbr etmədi, soldurdu onu.
Hər kəs xoşbəxtliyi sözdə istədi,
Üz-üzə gələndə görmədi onu.

Daha gecdir, şansımızı itirdik,
Bir də çətin o çiçəyə rast gələk.
Çox düşündük, boşa zaman itirdik,
Gəl, elə burdaca vida eləyək..

Sən

Mən bir kövrək ceyran,
sən isə ovçu,
Nişan alıb qəlbimdən
yaraladın.
Sevgimin bu işdə yoxdur
bir suçu,
Sevən ürəyimi sən
paraladın.

İndi günahsız tək durma
önümdə,
Vurduğun yaralar qanar
könlümdə,
Mənim həyatımda, mənim
ömrümdə
Bəyaz günlərimi sən
qaraladın.

Ürək fəryadı

İnana bilmirəm bu olanlara,
Sanki həsrətimi sən heç duymursan.
Daha dözümüm yox bu yalanlara,
Məni incitməkdən niyə doymursan?!

Vicdanın bu yükü de, necə çəkir,
Yoxsa, göz yaşıma baxıb gülürsən?!
Ürəyim ağlayır, hey həsrət çəkir,
Söylə, fəryadımı duya bilirsən?!

Səni sevmək həyatımın səhvidir,
Gündən–günə buna əmin oluram.
Sənsizliyim həyatımı məhv edir,
Gündən–günə mən saralıb–soluram.

Nifrət etməyi də bacarmıram mən,
Sevgin ürəyimdə dərin iz salıb.
Sənsiz yaşamağı bacarmıram mən,
Hicranın yaşama gücümü alıb.

Tanrım, bir yol göstər, kömək et mənə,
Çarəsiz qalmışam mən bu dünyada.
Səhvimi bağışla, Sən rəhm et mənə,
Yaşamaq çətindir onsuz dünyada!..

səngərlərdə düşmənlərlə döyüşən
igid əsgər həlak odu
övladını itirən ana …
muharibəyə,düşmənə də
Vətəninə , dostuna da
əlini göyə acıb
üsyan edir yana-yana
həsrətini qoxulayır,
balasının köynəyini
ətiriylə duxulayır
qəlbindəki müdhiş açını ana-ana

bu anaycun
hava coxdan qaralıb
türmələrə,kalonlara nəzər saldım
baş catladan ağrıların, əzabların
ətirindən bihuş olub
məhbusların həyatına mən mat qaldım
mən sandım ki, çinayətin ağasıdır
çinayətlar
çəzanınsa boynubükük qulu,
özüdə gözləri sulu
aministə həyat gülür
nəfəs alır ağır-ağır təmiz havada
səmanı süzür,yada salır
itirdiyi hər anını,ad-sanını
ömürlük məhbuscünsa
hava coxdan qaralıb
«uşaq evləri» körpələrin sığınaçağı…
onları tərk edən ,kimsəsizləşdirən
valideylərin nə insafı var, nə qanaçağı…
«yetim» ismi qoyduqlarımızın
yoxdur mənəvi yeyəçəyi,
ruhi yanaçağı…
sığınaçaq va yanaçaqsız
qanaçaq sahibləri yuvasız quşlarcun
hava coxdan qaralıb
evə tələsənlər…
yağışda ,qarda dona-dona
istidə pişə-pişə pul qazanlar…
«hamar» yolda yolunu azanlar…
düzü düz,əyrini əyri yazanlar…
ici boş qazanlar…
mənasız,donuq,yoruçu və tutqun anlar…
bu anları yaşayanlar…
onlarcun
hava coxdan qaralıb
yalan atlı,həm də qanadlı
doğru piyada,
gəzdiyi məkansa «kimsəsiz» ada
arxasınça qacır qanadlı yalanın
hayqırmaq ona,
qarğımaq «yox olsun» deyə
yalan bir cürük meyvə
doğru səssizliyi duyma həqiqəti
sonsuzluğa dağru uzanan
yola boylanan məsum baxış
rəzillikdən qacış
varlığı yoxluğa cevirən,
sükutu səs-küylə pozan yalancun
hava coxdan qaralıb
tabutda kəfənə bürünənlər
sağikən ölü olanlar
biz  yoxikən varıq
varikən yox
varlıqla yoxluq arasında dayananlar-
bədənlərini  satanlar
«fil» qulağında yatanlar
aranı qatanlar
onlar aralıq mövqedə dayanmışlar
nə dünənləri var,nə sabahları
bugün varsalar da,
nəfəs alan «yox»lardır
o «yox»larcun
hava coxdan qaralıb
yatmaq istəyirik
geçənin qaranlığında
çismimizin yox,
ruhumuzun dinçəlməsidir məqsəd
inçidir bizi yolumuza hər
cəkilən sədd
pak ruhumuz günahkar bədənimizi
edə bilmir rədd
payız gəlir…
yarpaqlar saralır
ölümə məhkum çismimiz kimi
ardınça qış…
soyuqdan bədənimiz qırışmış
sonra bahar və yay…
günlərini yaxşı say
ölümə doğru yol alan bədən
kəfənə və tabuta qonaq olur
ruhumuzsa yad məkana əbədiyyən
kəpənək tək qonur
çismimizcün
hava coxdan qaralıb

Ölümə doğru

böyüdükçə səhvlər edərik
peşman olarıq mövçudluğumuzdan
səhvlərlə də böyüyərik

səhvlər səbəblərin nətiçəsi
nətiçə isə əzabların səbəbidir

ədavətdən fəsad törəyər
məhəbbətdən çütlük

məhəbbət cox elementi
birləşdirib tam yaradar
nifrət isə tamdən
cox element
və cox zaman məhəbbətdən
güçlü olar
istədiyini əldə etmək ücün
hər qapıya üz tutur

məhəbbət və nifrət…
…  onlar yaxın yaşayan qonşu

bəzən «mən»i məndən alıb
qacmaq istərəm
iradəmə inad

cünki bədən iradə
vəziyyətində məçburdur

iradəmi bədənə həbs edib
ruhumla qacmaq
azadlığa

ölümə doğru yol almaq…

Gülsən də,gülməsən də qocalacaqsan
Onda gül qocal.
Qocala-qocala gül
Qocalmağına gül.

Güləndə üz qırışır
Gör ey,həyat gülməyi qırışa satır
Guya gülməsən qırışmayacaq?!

Ağlayanda üz qırışır
Həyat həm üzümüzü,həm özümüzü satır.

Ağlama deməyəcəyəm
Çünki için qırışar.
O qədər qırışar ki,aça da bilməzsən
Qırışıb,qırışıb özün-özünə,altın-üstünə yapışar.

Bilmirəm birinci dəfə qırışı görəndə
nə oldu mənə
Göynədim,göynəyə-göynəyə sevindim
böyümək istəyən uşaq kimi.

Görəsən,güləndə ürəyimiz qırışmır ki?
Qırışır
Ona görə güləndən sonra ürəkdən nəfəs alıram
Qırışlar şişib açılsın
Ay qafil,
Aldığın nəfəs ürəyinə yox,ciyərinə gedir
Deməli,onda ürək qırış qalır!!?

Yox ey,güləndə ürək dolur,qırış yox olur.
O ağlayandadır ürək boşalır,içi boş qalır.
Təmizlənsə də.

Yaxşıdı gülək,ürəyimiz qoy dolsun
Havayla da olsa

Amma mən ürəyimə səni doldurmaq istəyirəm
Sonra gülərəm ürəyimə dolanı
Ürəyinə çəkərsən
Bəlkə qırışın açıla
Elə ürəyin də.

Xüsusi deyilsən elə də

Xüsusi deyilsən elə də
bircə o var ki tapmısan özünü

Özünü tapmısan da
Məni tapsaydın sevərdim səni.

Mən istəyən kimi tapmısan deyə sevəcəm.
Minnətə bax.

Yarana toxunum.Deşməyəcəm toxunacam
Üzünün qırışları.

Niyə hamısı ağzı aşağıdı.
Ağlamaqdandı,ya narazılıqdandı.

Bilirəm heç vaxt ağlamırsan
Adam yanında.

Onda narazılıqdandı
Mən də narazıyam
Qırışlarından

Qoy hamısı ağzı yuxarı olsun
Ağzı yuxarı olsa gülərsən
Gülmüş kimi görünərsən
Narazılığına da xətər gəlməz

Ağzını yuxarı tutanlar onsuz da
narazılardı.

Eybəcərsən
Öz də tanıdıqlarımın ən gözəli
ən gözəl eybəcərsən

Səni sevirəm

Bir dəfə də olsun fikirləşməmişəm.
Çünki yaxşı tanıyıram içini
Fikirləşsəm sevməyəcəyəm
Sevməsəm nə olacaq?

Sənə heç nə
heç kəsə heç nə olmayacaq

Onda sevirəm
Qoy hamıya hər şey olsun
Hamıya heç nə olsun.

O dəqiqə olmasa da
Olduğum kimi tanıdın
Çünki mən olduğum kimi idim
Sən də olduğun kimi oldun.

Çox nahaq

Belə görməsəydim
Başqa cür sevərdim.

Olduğun kimi sevməzdim.

Bir də nə vaxtsa özün olacaqsan?
Yenə sevmək üçün soruşuram.

Soruşub sevənə bax.

…Corc Buşun Əfqanıstan və İraqda apardığı müharibələr nəticəsində demokratik dəyərlərə inam azaldı və bir çox ölkədə demokratiya yadellilərin işğalçılıq niyyətlərini pərdələyən ideoloji silah kimi anlaşılmağa başlandı…

Bəsdir məni gilə-gilə
anaların gözlərindən axıtdığın,
qadınların namusuna ləkə kimi tanıtdığın,
həyata təhlükə kimi tanıtdığın
Bəsdir daha!

Milliyətə,diyanətə düşmən kimi yazildi adim,
İgidlərin yarasında sızıldadım
Bəsdir daha!

..Körpələrin laylası mən,
Şəhidlərin ağısı mən.
Zəiflərin qüvvəsi tək doğulmuşkən
zəiflərin şallax vuran ağası mən.
Məzlumlara təzyiq kimi yükləndiyim
Bəsdir daha!
Burnumda neftin qoxusu,
Canımda  mərmi qorxusu
Hər yerə sürükləndiyim bəsdir daha!
Hər ölkədə bir konflikt havasına kökləndiyim bəsdir daha!
Pərdələnən haqları açmağa yaranmışkən,
İşğalçı niyyətlərə pərdə olduğum yetər!
Sülhün şəfəqlərini saçmağa yaranmışkən,
Sülhə,stabilliyə hədə olduğum yetər!
Yetər uçaqlarla havalandığım,
Hərbi gəmilərlə batdığım yetər.
Yetər dörd bir yana tank cürətiylə,
Raket sürətiylə çatdığım yetər!!!
Çox da ki
dörd bir yana səs salan musiqim var,
məni  müşaiyət edir
avtomatlar,bombalar.
Əsgər qiyafəsində sıxılan vücudam mən,
“Qəlbərə zorla girmək”?-
Onsuz da yaranışdan qəlblərdə mövcudam mən…

…sadəcə zaman gərək,
xalqlara zaman gərək.
döyüşdən aman gərək.
Onlar məni tapacaq,
dağıtdığın yerləri quranda tapacaqlar.
Onlar məni tapacaq,
onlar məni İslamda ,Qur”anda tapacaqlar!

Qayıt, gəl!

Hz.Məhəmmədə(s.a.v)

Günəş yummuş gözünü buludlar göz qapağı,
Gəl dünyanı aydınlat aləmlərin çırağı,
Ey günahkar  qulların ümidi,son durağı
Gəl ki,duyulmaz oldu İslamın səs-sorağı.

İndi dünya qaranlıq ruhların dünyasıdır,
O “canlı meyit”lərin dəfn yeri,yasıdır,
Bu dünyanın mənası o dünya sevdasıdır.
Sən də hər fani kimi bu dünyanın qonağı-
Gəl ki,duyulmaz oldu  İslamın səs-soraği.

Bəyanınla haramı,halalı fərq eylədik,
Biz sənin həyatınla Quranı dərk eylədik,
Sənsizlik aləmində aləmi tərk eylədik,
Gəl söndür ürəklərdə alovlanan firağı-
Gəl ki,duyulmaz oldu İslamın səs-sorağı.

Unutduq zəfərlərə götürən dəyərləri,
Tarix yetirməz oldu əski cahangirləri,
Düşmən tarımar etdi ocaqları,pirləri,
Qarabağsız,Qüdssüz  yetim islam torpağı-
Gəl ki,duyulmaz oldu İslamın səs-sorağı.

Hər kəs məna axtarır bu mənasız dünyada,
Ya saxta bir axında , bir cərəyanda ya da,
İnsanlığın ürəyi fəth olunmamış ada,
Gəl sancılsın qəlblərə Rəbbin yaşıl bayrağı-
Gəl ki,duyulmaz oldu İslamın səs-sorağı.

guya nə qədər günah var,
hamısı sənin üstədi…
Bu qıjqırmış günahlardan,
arax çəkmişəm bu axşam,
qədəhlərə doldurajam,
təkəm, ay şeytan balası,
gəl otur, sənnən vuracam…

* **

Mən ağ görmək istəyirəm bu dünyanı,
İçinə rəng qatılmamış, qaralmamış.
Çılpaq görmək istəyirəm, bəzək-düzək vurulmamış,
Haqda ümid qırılmamış mən haqq görmək istəyirəm,
Sərhəd görmək istəmirəm,
Bəsdir məni qəliblərə saldığınız, mən hədd görmək istəmirəm.
Min illərdir yığılmışam içimə,
Mən dağılmaq istəyirəm,
Azad olmaq istəyirəm.
Hamını eyni rəng görən,
Dəbin görmək istəmirəm bu dünyanın,
Mən din görmək istəmirəm, insanları məzlum edir,
İstəyirsiz məni asın,
Dəli deyib daşa basın,
Mən sizlərdən biri olmaq istəmirəm,
Sürü olmaq istəmirəm.
Sizin kimi diri olmaq istəmirəm,
Sizsə gedin, köləliyi məşq eləyin, biət edin, namaz qılın,
Rüşvət verib cənnət alın,
Dövlət olun, millət olun, bəndə olun, nökər olun, kölə olun,
Necə varsız elə olun,
Başınıza kəndir salsın nağılbazlar, siz də susun.
Mənsə susmaq istəmirəm,
Mən hayqırmaq isəyirəm,
Mən haqq görmək istəyirəm,
Mən ağ görmək istəyirəm bu dünyanı…

* * *

Bekarçılıq məni basıb,
bir mənəm, bir də boş otaq.
Ətəyində daş qalıbsa,
gedək şeytana daş ataq.

İçimizə çatan deyil,
daş götür çölü daşlayaq.
Hamı bir  üzü şeytandı,
diri, ya ölü, daşlayaq.

Yığıb cəfəng nağılları,
düzüb-qoşub din elədik.
Kaş şeytana gül ataydıq,
daş atıb düşmən elədik.