***

(erotik)

bu qaranlıq aləmdə
ehtiraslı kadrların başlanğıcı
gəldin bir göz qırpımında
yarı çılpaq bədənimizlə
ayrılığa son deyib
barışmaq istədik əbədi
əzəldən toxunuşuna
möhtac barmaqlarımda
küləklər oynatdı saçını
dodaqlarım qurudu
dodaqlarının istisində
dərindən gələn səsin
ritminə qarışdı baxışlarımız
qoxuna sarılınca
acgözcəsinə
nəfəsimizə daraşdıq
səhərə qədər
əl-ələ tutub
qəlbimizə səsləndi
sevgi laylası
oyanınca anladım ki
yuxumun qonağıydın.

Həyat səhifəm

(Teoman-En güzel hikayem-i dinləyərkən)

Pərdə:1

bəzən
yoxlugunu unutmaqçün
“drive”i tutub
Rəqs edirəm
yorulunca dayanıb
lal sükutu seyr edirəm
bu məndə alınır…
amma sonra…

“bazen
ne yaparsan yap,
olmuyor bazen”.

Pərdə:2

bəzən
sənli fikirləri sovurmaq üçün
qaçıram-qaçıram
külək-külək cözürəm
səni içimdə
bunu bacarıram…
amma sonra…

“bazen
ne yaparsan yap,
olmuyor bazen”.

Pərdə:3

Bəzən
çox darıxıram
zəng edib qız dostlarıma
onlarla “yalançi” sevgimdən
danışıram saatlarla
inandıra bilirəm özümü…
amma sonra…

“bazen
ne yaparsan yap,
olmuyor bazen”.

Pərdə:4

Bəzən
Sənsizlikdən bezib
Hisslərimi soyuq vannadan çıxarıram.
Təmizləyib səni məndən
axıdıram sənli suları
müvəqqəti yarayır…
amma sonra…

“bazen
ne yaparsan yap,
olmuyor bazen”.

Pərdə:5

bəzən…
(bunların hamısının yuxu olduğunu
düşünmək istəyirəm)
güzgüdən özümə baxıb
məni korlayan insana
deyirəm:

“bazen
ne yaparsan yap,
olmuyor bazen”.

(vəssalam, bu da 5 günlük dünyam)

Yeni bir keçinin sürü qabağında peyda olmasını isə qoyunlar hələki istəmirlər. Doğrusu «qoyun» termini Azərbaycan üzərindən o yana da getmir. Özümüzünkülərlə yanaşı, rus donuzları da bizə qoyun deyir. Amma qoyundan qoyuna da fərq var. Bizim ağ qoyun əvvəlcə ailəmizdə, sonra isə kəndimizdə xüsusi hörmətə və izzətə malikiydi. Yadımdıdar, ağ qoyunu dədəmə rüşvət olaraq vermişdilər. Bu həyatda dədəmin ilk və son olaraq qəbul etdiyi rüşvət idi. O zaman-sovet dövrünün son illiyində-dədəm kənd sovetində sədr köməkçisi işləyirdi. Birinin işini aşardığı üçün ənam olaraq həmən ağ qoyunu Hacı adlı kişi qapımıza gətirib atmışdı. Ağ qoyun qapımıza gətirilib qoyulanda çox çılız və ələngəydi. Düzü dədəmin heç bu qoyun məsələsindən xəbəri də yoximiş. Yazıq kişi günorta yeməyinə evə gələrkən onu görür və təcüblü-təcüblü ona baxarkən, anam kişinin başının üstünü alır və hirsli-hirsli:
- Ay kişi, bu nədir? Bax elə səni belə fərsiz görüb, xəstə-xüstə heyvanlarını sənə verirlər. Pul versəydi bundan yaxşıydı, heç olmasa evimizə bir palaz alardıq. On ildir ki, evliyik amma evimiz sənin fərsizliyinin ucbatından hələ palaz, gəvə üzü görməyib. Yaxşısı budur qaytar özünə, bundan qoyun olmaz.
Dədəm isə belə şeylərə fikir verən deyildi. Həmişə gülürdü, sanki dünya vecinə deyil zalımın. Anamıda Telli deyərək çağırırdı.
- Telli, vallah mən ondan qoyun-filan istəməmişəm. Hacının kişinin özü mənə demədəm bu qoyunu gətirib qapıya atıb. İndii də onu qaytarsam yaxşı düşməz. İnsandır, min cür fikirləşər. Düşünər ki, qoyun xoşuma gəlmədiyi üçün qaytarmışam. Nə edək, eybi yox, buna da bərəkət, işin yoxdur arvad, qoy dursun.
Kənddə yaşamağımıza baxmayaraq, ağ qoyun həyətimizin ilk heyvanıydı. Elə ona görədə hamı onu əzizləməyə başladı. İlk əvvəl ağ qoyun bizdən qorxub qaçırdı, soradan isə hər şeyə alışdı. Artıq onu əlimizlə yedizdirirdik. Bir müddətdən sonra qoyun ev yeməklərinə də öyrəşdi. Çörək, kartoşka qızartması, mürəbbə, konfet, qarpız və nələr, nələr…bax bunlar hamısı onun sevimli qəlyanaltısıydı. Yayda həyətdə ağac altında stol açıb nahar edərkən, ağ qoyun da həmən masanın başında bitərdi. Sanki ailənin bir üzvüdür. Həyətimizə gəldiyi bir ay idiki, həmən cılız, ələngə, arıqlıqdan tükləri tökülmüş, xəstəyə oxşar ağ qoyundan bir əsər-əlamət qalmamışdı. Qoyun kökəlmiş, daha da ağarmış, bədəninə gözəl ipək tüklər gəlmişdi. Günlər ötdükcə ağ qoyunla ailəmiz arasındakı əlaqələr daha da sıxlaşdı. Günlərin bir günü ağ qoyun qonşudakı qara qoçla ilk cinsi əlaqəni həyata keçirdi. Bununlada ovcumuzun içində bəslədiyimiz, hər nazını çəkdiyimiz qoyunumuz bakirəliyini, bağına keçdiyinə görə 6 dəfə toyuğumuzun qılçını qıran və bizə düşmən münasibəti bəsləyən qonşu Kəkonun qara qoçuna qurban verdi. Neyləyək, canı sağ olsun, təki balaları salamat olsun. Qoyunun bu hərəkəti heç də onu gözümüzdən salmadı. Onun hamilə olduğunu bilərək, daha çox diqqət ayırdıq və səbirsizliklə bala doğmasını gözləyirdik. Nəhayət altı aydan sonra ağ qoyun ilk ekiz balasını dünyaya gətirdi. Özü də ikisi də erkək. Balaların rəngi qara deyildi, boziydi. Çox qıvraq və kökiydilər. Ağ qoyuna və toppuş balalarına baxıb hamımız sevinirdik. Artıq qapımızda üç qoyun varıydı. Ekizlrin yaşı artdıqca çox iriləşirdilər. Onlar böyüyəndə dədəmgil onları yaxşı pula satdı. Ağ qoyun isə yenə də hamilə qaldı və balaladı. Təbii ki, bir cüt bala ilə bizi sevindirdi. Bu dəfədə erkək doğmuşdu. Ağ qoyun o qədər gözəlləşmiş və xanımlaşmışdır ki, dədəm onu anaş adlandırırdı.
- Telli, görürsənmi nə qoyundur anaş?! Deyirdin ki, ondan qapıya qoyun olmaz. Bəlkədə Hacı onu verəndə heç düşünməmiş ki, ağ qoyun belə qoyun ola bilər. Elə qapısındakı ən ələngəni başından rədd etmək üçün hörmət əlaməti olaraq bizə gətirib. İndi anaşı görsə götürüb aparar öz qapısına-deyərək, dədəm ürəkdən gülür.
Düzünü deyim ki, hamıdan çox dədəm ağ qoyuna diqqət ayırırdı. Əlinə nə keçirdisə həmən verirdi ağ qoyuna.
Payız ayıydı…bir gün dədəm evə gəlmədi. Sabahısı gün isə evimizə qohum-əqraba yığışdı və nəysə danışırdılar. Mən dədəmi soruşanda isə deyirdilər ki, rayona gedib, bir azdan gələcək. Nədənsə sonradan biz dədəmin dalınca rayona gedəsi olduq. Bəlli oldu ki, dədəmi tutublar. O vaxt dədəm pambıq məntəqəsində işləyirdi. Sovet dövründə Azərbaycanın birinci katibi, indi isə uluöndər adı verilərək «Fəxri xiyaban»a tapşırılan Heydər Əliyevin həyata keçirdiyi «pambıq perepiska»sının güdazına getmişdi yazıq dədəm. Dörd il iş aldı və Bakıdakı həbsxanaların birinə köçürüldü. Həmin vaxt respublika üzrə pambıq məsələsinə görə kolxoz sədrlərindən tutmuş, sürücüyə qədər çoxlu insanı həbs etmişdilər.
Çətin günlərimizi yaşayırdıq. Dədəm türmədə, anam işləmir, biz isə üç uşaq orta məktəbə gedirik. Sanki anaş da dədəmin tutulmasını hiss edirdi. Bekaflamışdı, bir azda gözündən yaş gəlirdi. Həmin ili anaş yenə də ekiz bala verdi. Amma bu dəfə bir erkək, bir dişi. Dədəm tutulandan sonra ağ qoyun ildə iki dəfə doğmağa başladı. Yalnız bircə dəfə dişi bala doğdu. Həmən dişi də böyüyəndən sonra elə anası kimi oldu. Həm gözəl, həm də ekiz bala doğurdu. Artıq qapımızda qoyunların sayı artmışdı. Onlara başcılığı isə ağ qoyun edirdi. Heç nədən xəbərimiz olmazdı. Ağ qoyun hamısını başına yığaraq otarırdı, sulayırdı, zamanı gələndə nigahlandırırdı da. Yadımdadır, bir dəfə gün əyilən vaxtıydı, kəndimizin kolxoz sədri Bahadur kişi yanında 3-4 nəfərlə həyətimizə gələrək, təngə nəfəs-«Ay bajı, bu ağ qoyun sizindir?» dedi.
Anam cavab verdi:
- Hə yoldaş sədr. Nə olub ki?
- Nə olacaq ki?! gəldik ki, qoyunlar pambıqda otlayır. İstədik ki, hamısını qabağımıza qataq, aparaq kolxozun damına. Elə bu zaman o deeey, o ağ qoyun hamısını başına yığaraq başladı sizin evə tərəf qaçmağa. Nə qədər elədik heç birini tutub apara bilmədik. Belə heyvanı mən birinci dəfədir ki, görürəm.
Həəə… bax bizim ağ qoyun belə ağıllıydı. Heç xəbərimiz olmadan da balalarını və nəvələrini başına yığaraq gedərdi evimizin aşağısında olan pambıqda, orda burda otlayardı və sonrada gələrdi qapımıza. Heç kim də cürət edib onu tuta bilməzdi. İndii həmən pambıqlıqdan bir şey qalmayıb. Kolxoz dağıldıqdan sonra o ərazilərdə evlər tikildi.
Heydər Əliyev siyasətinin güdazına gedən dədəm türmədə olarkən, ağ qoyun ailəmizi korluqdan əziyyət çəkməyə qoymadı. Ağ qoyunun yununu, südünü, pendir və erkək balalarını satmaqla anam bizi yaxşıca saxlayırdı. Düzdü qohumlarımız da, əsasəndə dayım da ailəmizə kömək əlini əsirgəmirdi. Amma yenə də ağır yük ağ qoyunun üzərindəydi. İldə iki dəfə bala doğması, özü də hər dəfə erkək, əlimizdən yaman tuturdu.
Nəhayət 3 ildən sonra, dədəm türmədə özünü intizamlı apardığı üçün vaxtından tez evimizə qayıtdı. Hamı sevinirdi, hətta ağ qoyun da. Daha nə sovet dövlət varıydı, nədəki Heydər Əliyev. Amma hələki kolxoz dağılmamışdı. Dədəm yenidən kolxoza qayıtdı, işləməyə. Respublikada kolxozlar dağılanadək orada təftiş komitəsinin sədri vəzifəsində işlədi. Dədəm qayıtdıqdan sonra anaş artıq ildə bir dəfə, ancaq yenə də ekiz bala verməyə başladı. Balaları və nəvələri də özü kimi ələ öyrənişikli və mehribanıydı. «Ceyran», «Doşu», «Dovşan», «Ceri», «Lir», «Muncuqlu» və sairə onun balalarının və nəvələrinin adıydı.
Zaman keçdikcə ölkəmiz müstəqillik termininə öyrəşməyə başladı, Heydər Əliyev isə yenidən Azərbaycanın rəhbərliyinə qayıtdı. O zaman artıq ölkədə keçiyə sayğı itmiş, bizim ağ qoyun isə əməlli başlı qocalmışdı. On bir iliydiki anaş həyətimizdəydi. Bu dövr ərzində qapımızda qoyunların sayı da artaraq, iyirmiyə çatmışdı. Mən isə böyüyərək yuxarı siniflərdə oxuyurdum. Elə buna görə də daha qoyunları aparıb, evimizdən uzaq örüşlərdə otarmaq gücünə malik idim. Hər dəfə ekiz bala doğmasına görə anaşın qarnının sağ tərəfi sallanırdı. Kəndimizin baytar həkimi-Cücə Rəşidin diaqnozuna görə qoyun gücə düşmüş və ondan irəli gələrək qarnı cırılıb sallanmışdı. Anaşın qocalması onu əldən salırdı. Daha o əvvəlki tək balaları və nəvələri ilə tullanqaç oynaya, çəpərə dırmaşaraq çəkilin yarpaqlarını qopara və ağzındakı otu gövşəyə bilmirdi.
Bir yay axşamı stol başında oturub qarpız-şor yeyərkən, dədəm ağ qoyun barədə fikirini açıqladı:
- Baxmayaraq ki, ölkəmizdə rüşvətxorluq baş alıb gedir, amma bizim ailə həmişə alnıaçıq yaşayıb. İşlədiyim yerlərdə nə pul vermişəm, nədəki pul almışam. Bu ağ qoyun isə heç xəbərim olmadan qapımıza gətirilmiş bir heyvandır. Bəlkədə hacının əli ilə Allah tərəfindən bizə verilmiş bir qismətdir ağ qoyun. Ağ qoyun ailəmiz üçün çox bərəkətli oldu. Yaxşı bilirsinizki mənim maaşımla dolanmaq mümkün deyil, məhz qoyunların hesabına taxılımızı, unumuzu, paltarımızı ala bilirik. İndi isə anaş çox yaşlaşıb, yəqin ömrünün sonuna çox az qalıb. Onun qapımızda ölməsi, onu burada ölü görmək həm bizim üçün, həm də qoyunlar üçün ağır olacaq. Odur ki, onu satmaq qərarına gəlmişəm. Hər halda sizdə mənimlə razılaşacaqsınız.
Səhərisi gün bir kilo qəndə dədəm ağ qoyunu kəndimizin ayağında yaşayan Temir dayıya satdı. Ağ qoyunsuz həyətimiz çox kasıb görsənirdi. Balaları və nəvələri də anaşsız bekaflamışdılar və tez-tez mələyərək onu axtarırdılar.
Artıq ağ qoyunun qapımızda yoxluğundan bir həftə keçmişdi. Bir gün dədəm yolda Temir kişi ilə rastlaşır. Salam sağoldan sonra həmən ağ qoyunu xəbər alır.
- Temir dayı, belə pis çıxmasın, qoyun necədi? Sizi çox incitmir ki?
Temir kişi cibinəki astra qutusunu səbirlə çıxararaq, içindən yarı tütünü tökülmüş siqareti götürüb yandırır, qəmli qullab alır və « yox ay qohum, qoyun məni incitmir, heç incitmədidə»-deyir.
- Temir dayı yoxsa, o artıq…
- Hə bala, sizdən gətirəndən sonra üç gün yaşadı. Yazıq çox qəmliydi. Heçnə yemədi, heç mələmədi də. Elə hey sizin evə tərəf baxırdı. Birinci dəfə görürdüm ki, qoyunun gözündən yaş gələr.
Həmin gün dədəm çox kədərləndi, elə biz də. Günlər, aylar, illər keçdi biz üç uşaq böyüdük, hərəmiz bir tərəfə getdik oxumağa və işləməyə. İndi qapımızda bir dənə də qoyun yoxdur. Sanki bərəkt ağ qoyunla gəldi və getdi. Düzü heç ölkəmizdə də indi düz əməlli qoyun qalmayıb.

Mən ki, Məcnun kimi səhralara düşmək bilməm,
Qəlbimin sirrini sən söylə görüm, hara deyim?

Mənə canan ki, özü ruhunu vermiş getmiş,
İstəməzdim ki, bu sirri gedə əğyara deyim.

Ürəyim hicran əlindən alışıb yandı, aman,
Uçar dağlar, əgər ki, dərdimi dağlara deyim.

***

Ömrüm yasəmən kimi
Tez açıb, tez də soldu,
Həyatım çəkişmələr
Çarpışmalarla doldu.
Adamların çoxunda
Mən sədaqət görmədim,
Ən yaxın olanında
Pak dəyanət görmədim.
Hər tərəfdən amansız
Ehtiyac sardı məni,
Düşmən görsə məhv edər
Dost bərk tutardı məni.
Xilas olmaq istərkən
Qasıirğalar əlindən,
Məni qəlbən sevən şəxs
Basdı bir gün belimdən.
Yıxılıb üzü üstə
Qucaqladım torpağı,
Ayrılıq çəkdi mənə
Hər gün bir sinə dağı.
Yaşamaq arzusuyla
Əziyyətlə ucaldım,
Günlər çox tez otüşdü,
Vaxtından tez qocaldım.
Büsbütün məhrum oldum
Əvvəlki ehtirasdan,
Deyin görək, a dostlar,
Nə vaxt qurtarram yasdan?

Sən yaşadın şad və xürrəm. Mən isə iki dünyanın arasında-bu dünyanın yarısında, o dünyanın yarısında biəlac, sənə möhtac qaldım. Səni sevib, hisslərimə inandım, aldandım. Gün gəldi ki, səni kəşf etdim, təmizliyinə əvvəl gündən inandığım kimi idin. Elə sən də mənim kimi mənə “mən səni sevmirəm” dedin. Hər ikimiz mümkünsüzlüyü, mənasızlığı dərk etdik. Güya ki, öz yolumuzla, düz yolumuzla getdik. Mən sənə yolun acıq olsun dedim. Sən mənə xoşbəxt ol. Mənim xoşbətçiliyim sənin əlində, sənin bədbəxtçiliyin mənim əlimdə. Mən sənə qıymadım, elə sən də…

Bənövşə

Adəm sevincindən göz yaşı tökdü, sən gəldin dünyaya gözəl, bənövşə.
Allahın əhfindən yaranan, çiçək, niyə belin belə bükük, bənövşə?
Sən oldun dünyanın yaz ətirlisi, sən oldun məhəbbət əfsanəsi.
Sən, sən dərdlilərin dərdindən xəbər, verirsən gözəlim, gülüm bənövşə.
Səninlə kimisi bəzənir, gülüm.
Sənə bənzəmək istəyənlər də var.
Sən də bar verdikcə başın aşağı əyən sadəlöv gözəlsən, gözəl bənövşə.
Sənin ləcəklərin cənnət pərdəsi-belinin büküklüyü ibadətindi.
O gözəl gözünün qara giləsi sənin sevilmək səadətindi.
Sevincin adı ilə gəldin dünyaya, dərd bükdü belini bu dünyada.
Qaldın o gündən bu günə, bu gündən sabaha-zamanın gərdişlərinə sən baxa-baxa.
Vəsfinə min-min əhsən dedilər.
Sən uymadın.
Sənə “gözəlim” dedilər yenə uymadın.
Sən gözəli gözəllərə bənzətdilər sən dinmədin.
Hardandı səndə bu səbir, hardan de görüm?

Mənbə: KultAz

Ciblər gəlir üz-üzə,
Ciblər adam daşıyır.
Bu şəhərdə adamlar,
Ciblərində yaşıyır.

Əl çıxarıb cibindən,
Salam alan kim idi?
Kimə salam verəsən
Salam xəzəl kimidi.

Bu şəhərin adı var-
Bu şəhər cib şəhəri.
Qaranlığı cib salar,
Ciblər açar səhəri.
Bura haradı

Bu dünya ruhların sürgün yerimi?
Məhkumlar bir nimdaş bədənlə gəzir.
Gəl indidən göstər qəbir yerimi
Burda hər bədəni bir əcəl gəzir.

Bu şəhər, bu küçə mənə tanışdı,
Axı bu dünyada ömür sürmüşdüm.
Bir ovçu bir quşa güllə atmışdı,
Elə bu dünyada quştək ölmüşdüm.

O gündən bu günə dəyişən nə var?
Yenə can ovlanır, ovçu doğulur.
Hara göndərmisən məni, İlahi?
Mənim bu dünyada ruhum boğulur.

Bur da adamların üzü başqadı.
Əməli başqadı, sözü başqadı,
Baxan gözü, görən gözü başqadı.
Bur da adamlardan bezib adamlar,

İstəmirəm adam olmaq, İlahi,
Adamların ovçu olmaq günü var.
Dönüb adamlıqdan çıxmaq günü var.
Amandı, bir quşa güllə ataram,
Ölər, doğular bir gün adam kimi.
Bilmirəm, üzünə necə baxaram,
Əgər o doğulsa öz balam kimi?

Hara göndərmisən məni, İlahi,
Mənki, doğulmuşam, mən ki ölmüşəm.
Fərqi nədir quş ömrü, adam ömrü,
Mən ki, hər ömürdə ölüm görmüşəm.
Günahkar

Üzümdə dünyanın günah qarası,
Axır zəm-zəm yaşım, durula bilmir.
Düşüb ortaya bir şeytan balası,
İçimdə zərrən də dür ola bilmir.

Baxışlar boylanır, zinaya düşür,
Kiprik də günahkar, qaş da günahkar.
Mən nəyə təyəmmüm eləyim, Allah
Torpaq da günahkar, daş da günahkar.

Qan təşnəsimi bu yerlər, bu göylər?
Ölümdən ürpənir Əzrayıl burda.
Bəndənin dərdini sənə kim söylər?
Körpətək ölübdü Cəbrayıl burda.

Döyüş zamanıdı, ölüm meydanı,
Perikmiş quş kimi uçuşur ruhlar.
Sənin allahlığına tapınan hanı?
Bəxt pozur, bəxt yazır burda allahlar.

Bəlkədə günahkar elə özünsən
Nəyinə gərəkmiş iblis yaratmaq?!
Günahı görürsən, qanı görürsən
Gör barı nəyimiş bəndə yaranmaq.

Sən ağla, göz yaşın yusun günahı
Bürünsün yer üzü göy qurşağına.
Sevinc göz yaşıyla qüsül alaram,
Dolanaram, Allah, qara daşına.

Sən də dalğalısan illər boyunca,
Mənim ürəyim tək dayanmayırsan.
İnsan rahat olur həmdərd olunca,
Nədəndi dərdimə inanmayırsan?

Nəhəng olmağınla öyünmə, Xəzər,
Mənim dərdlərimdən böyük deyilsən.
Alarsan qoynuna o səni əzər,
Götür dərdlərimi götürə bilsən.

Sevin ki, başına dolanır quşlar,
Mənimsə başıma dolanan hanı?
Sənin üzərinə yağan yağışlar,
Mənim göz yaşımdır gəzir dünyanı.

Ulduzlar bərq vurur suyunun üstə,
Ləpələr şirin bir nəğmə söyləyir.
Mənsə dayanmışam ürəyi xəstə,
Dərdlərin əlindən içim inləyir.

Demə paxıllığım tutacaq sənə,
Paxıllıq deyilən o mənə yaddır.
Baxsan ürəyimin dərinliyinə,
Bir deyil min Xəzər sıxışacaqdır.

Mühəmməd (s.ə.v.)

Bu kainatın nuru
Böyük fəxri, qürüru
İnsanların şüuru
Kamalısan, Mühəmməd.

Yolun ədalət yolu,
Ululardan da ulu.
Allahın sadiq qulu,
Rəsulusan, Mühəmməd.

Peyğəmbərlərin tacı,
Hər kəsin ehtiyacı,
Xəstələrin əlacı,
Dərmanısan, Mühəmməd.

Saniyənin bir annı,
Gəzib ərşi çahanı,
Qabaqladın zamanı,
Zamansızsan, Mühəmməd.

İncilərdən incisən,
Hər şeydən birincisən,
Adəmdən də öncəsən,
İdealsan, Mühəmməd.

Əxlaqına söz olmaz,
Hansı sözün düz olmaz?
Üzün kimi üz olmaz,
Nur camalsan, Mühəmməd.

Mədinənin gülüsən,
Şux şeyda bülbülüsən,
Kim deyir ki, ölüsən?-
Salamatsan, Mühəmməd.

Allah oldu köməyin,
Kama catdı diləyin.
Min döyünən ürəyin,
İlhamısan, Mühəmməd

İslam dinini yaydın,
Quranı aydınlatdın,
Cahilləri oyatdın,
Danılmazsan, Mühəmməd.

İmamların atası,
Sünnət onun ətası,
Hec oldumu xətası?-
Qüsursuzsan, Mühəmməd.

Etiraf

Xəyala dönsə də sənli günlərim,
Hər an ürəyimdə yaşayır adın
Sənsiz xəzan vurub, solur güllərim,
Onlara xoş ətri sən bağışladın

Onlara xoş ətri sən bağışladın,
Sənsiz təbiət də geyinib qara
Hələ cox gülləri yaşadacaqdın,
Bir de hara getdin, axı sən hara?

Bir de, hara getdin, axı sən hara?
Güllər də axtarır daim yerini
Getmisən gözümdən cox uzaqlara,
Mən indi bilirəm sənin qədrini.

Qədrini mən indi bilirəm sənin,
Sənsiz ömür sürmək mümkün ha deyil.
Qarışıq düşübdü düşüncələrim,
Ötənlər, ötənlər qəlbimi didir?

Sıxırmı qəlbini ötənlər indi,
Geçələr yuxuna girirəmmi hec?
Xətasız qul olmaz - günah mənimdi,
Sevgilim, bağışla günahımdan kec.

Bağışla, sevgilim, kec günahımdan,
Dön geri, qayıt gəl, sevib-sevilək,
Əl götür bu tərslik, bu inadından,
Sevgili dünyaya yenidən gələk

göz yaşların gözlərindən
işartıyla yanaqlarına süzülür
ruhunun sahib olduğu
bədənin əzabıyla qovuşur

bu görüşmələr cox uzun
çəkir , bilirəm

sanki dünya qapqaranlıqdır
səninçün
sanki bütün rənglər
qara rəngin libasına
bürünmüşdür

sən həm də qaranlıq gecədə
zülmətin bəxş etdiyi
qaranlığın kölgəsində
əyləşmisən”

işıq gördüm bu zülmətdə

qaranlığa qonan işıq
kəpənək tək qanadlanıb
ucub getdi sonsuzluğa

arxasınsa uzun-uzun
baxdım həsrətlə…

gözlərim pənah gətirən
ümidin baxışlarıyla
toqquşdu

onu qonaq etdim
təkliyimə…

Romans dans

merak etdim bu sesizliye
konan kar tanelerini

her taraf beyazlarken
gök yüzü siyah, simsiyah oluyordu

meyer bu sessizlik
kimsesiz geceyi aydınlatıyordu

bir boşluk olduğunu sanıyordum
ama bu gün boşluğu dolduran
bir şeyler baş veriyordu
hayatımızda

demek gök yüzü bu gece
siyah « damatlık kostümü » giymiş
yere ise « gelinlik » göndermiş
hediyye olarak

bu gece sessizlik ve boşluksa
onlara tanıklık etmek için
gelmişlerdi, meğer

bir harikulade düyüne tanıklık
edecekdik biz de

onlar evlenecekdi , ama
kavuşabilecek miydiler?

gece de , yer de elbiselerini
bir anlık giymişdiler, sanki

bunu anlayan bir tek biz deyil
onlar da anlamakta
lakin anımsamamaktaydılar

gece « damatlık kostüm » ünde
beyaz kelebek gibi
geçeyi aydınlatan « gelin » in
kapısını dövdü

elini tutdu…
piyano calındı…

dans etmeye başladılar
sabaha doğru yola çıkan gecede…

Sensizlik çiçekleri

geceyi yıpratan sensizliye
adımlıyorum
sonsuzluğa doğru uzanan yolla

bu hep böyle mi olacak ?
düşünürken
karanlık dünyamı saran
yıldızlar yeşerir hayatımda

kala kaldım
kollarım başaldı, üşüdüm
çok yıprandım
bu ıssızlıkda

yalnızlık mı acıtan içimi ?
sensizlik mi dindiren beni ?
sevgisizlik mi inciten kalbimi ?

bakıyorum yıldızların sardığı
gök yüzüne
duyuyorum çaresizliye konan
işığı yureyimde

yoksa o sen misin
yeni acan çiçek gibi
ruhumu aydınlatan ?
yüreyimi de ben gibi benden alan ?

  Ev uçmuşdu, bircə otağı salamatdı, Qabilə yatmağa yer tapılmadı, artırmada, döşəmənin üzərində, açıq havada yatdı. Göydən lapar-lapar qar yağır, sanki qarı ələklə ələyirdilər. Əskər kürkünə bürünmüş Qabil soyuğu hiss eləməsə də, döyüşlərdə aldığı yaraları sızıldayır, zoqquldayırdı.
Gecədən bir qədər keçmiş qarın içindən adamlar çıxıb gəlməyə başladılar. Hamısının da arxasında kisələr, qutular. Qardan sıyrılıb çıxır, ağır addımlarla danqa-durunq salaraq gedir, qar dumanında əriyir, yox olurdular. Adamların ardı-arası kəsilmirdi, cavanlar, yaşlılar, qocalar, hətta uşaqlar da keçib gedirdilər. Bu köç karvanı  hardan gəlib, hara gedirdi? Balaca qardaşını səslədi, qardaşı üstünə əl qalınlığında qar qonmuş onun yanına gəldi. İrana gedənlərdi, dedi, dəmir aparırlar, un, qənd-çay alıb qayıdacaqlar. Sərhəddə keçidçi deyilən birisi var, adamın birini beş məmmədə, eşşəyi bir şirvana, atı üç şirvana, maşını isə yüz dollara buraxır İrana.
Burdan İrana azından on kilometr idi, bu qədər yolu keçilməz, qarllı dağ cığırları ilə piyada getmək hər adamın işi deyildi, qalıb yüklə gedib qayıdasan. Axın gecə yarısına kimi davam elədi, qar burulğanından xəyal kimi keçib gedən adamlar siqaret çəkir, ucuz tütünün qoxusu ətrafa yayılır, qarlı gecədə közərən, yanıb sönən siqaretlər canavar gözü kimi işıldayırdı.
Qabil sübhdən oyandı, üstünün qarını çırpıb ayağa qalxdı, bir parç qaynar su içib, bir parça  çörəyi də sobanın üstündə qızdırıb yeyəndən sonra başa düşdü ki, evdə çay, qənd, un yoxdu. Ailənin ümidi onadı, nə vaxt İrana dəmir-dümür aparıb un, ərzaq gətirəcəyini gözləyirlər. Çarəsiz qalıb razılıq verdi. Evdəki mis, aliminium qabları əzdilər. Kisəyə yığıb çəkdilər, on yeddi kiloqram oldu. Keçidçiyə vermək üçün beş məmmədi tapmaq isə müşkülə düşdü. Axır qonşu rəhmə gəldi, verirəm, dedi, ancaq riskli işdi, birdən bunu sərhəddə öldürsələr, pul batacaq. Azmı olur?
Günəş doğub Yardımlının bəyaz çöllərini nura qərq eləyəndə əskər paltarını əynindən çıxarmamış, burnundan barıt qoxusu getməmiş Qabil tapdaq cığırlarla sərhədə doğru gedirdi. Cibində beş min manat pul, arxasında da on yeddi kiloqram aliminium.
Qabil gəlib sərhəddə çatdı. Burda, tikanlı tellərin yanında qələbəlik idi, səs-küydən qulaq tutulurdu. Yüzlərlə qutu siqaret üst-üstə yığılmışdı. Telin o tərəfində əli avtomatlı əskər gəzirdi. Qabili görəndə: «Siz də gəldiz? – dedi. – Artıq döyüşçülər də gəlirlər. Bu gün nəhənglər mal keçirirlər. Sən get, şələçilər sabah gələcəklər. Gələrsən səni pulsuz buraxaram».  Əskər onunla tanış da oldu, adının Qabil olduğunu eşidəndə güldü, dedi, nə qəribə təsadüfdü. Bu siqaretlərin sahibinin də adı Qabildir.
Birdən atışma səsi eşidildi, çaxnaşmaya düşən adamlar hay-küylə yaxınlıqdakı meşəyə doğru qaçmağa başladılar. Onu vurub yıxdılar, ayaq altda qaldı. Bir təhər ayağa qalxıb adamlara qoşuldu.
Evə əliboş qayıtdı. Qonşunun pulunu verdilər, kişinin çiçəyi çırtdadı, əməllicə sevindi, əlini beş məmməddən üzübmüş. Ata-anamdan əlimi necə üzmüşəmsə, o puldan da əlimi elə üzmüşdüm, deyirdi.
Bir həftədən sonra Lənkəran hərbi prokurorluğundan Qabilə teleqramma gəldi. Bəs 18-ci zastavada baş verən hadisəylə bağlı şahid kimi dindiriləcəksiniz, təcili olaraq gəlin. Qabil döyüşçüydü, nizam-intizamın nə olduğunu bilirdi, bir halda çağırırdılarsa, getməliydi, getdi də.
Hamı Qabil kimi düşünmürdü, belə teleqramlara əhəmiyyət verən yox idi. Yardımlıda əcaib hadisələr baş verməyə başladı, Qabilləri həbs eləyib Lənkərana aparırdılar. Əskərər, polislər qarlı, yağışlı havalarda dağ kəndlərinə gedir, Qabilləri axtarırdılar. Yardımlıda belə mənzərələrə çox rast gəlmək olurdu. Ana evə qayıdan oğlunun qabağına qaçır, uzaqdan qışqırırdı. «Oğlum, sən Qabil deyilsən ha! Familsən!» «Ay ana, nə danışırsan, Famil kimdi? – oğul, başsız oğul da etiraz eləyirdi. – Adımı unutdun? Qabiləm mən, oğlunam!» «Oğlumsan, ancaq Familsən, Qabil deyilsən! Mənəmi öyrədəcəksən? Mən sənə uşaqlıqda lay-lay çalar, Famil balam lay-lay, deyərdim. Balama qurban alçalar, balam haçan əl çalar, deyərdim!» «Ay ana, vallahi də Qabiləm, billahi də Qabiləm!» «Lap yaxşı, dostum! – qarın ağırlığından  əyilmiş çəpərin arxasından çıxan polis razılıqla deyirdi. – Anan az qala məni çaşdırmışdı». Sonralar hərbi qarnizona yanına gələn anasına oğlu yana-yana deyirdi: «Eh, ay ana, əli avtomatlılar başımızın üstünü kəsdirəndə yox, məni dünyaya gətirəndə baş işlətməliydin. Adımı Qabil qoyunca Musti qoyurdun, Rusti qoyurdun». «Nə bilim, - ana günahkarcasına deyirdi. – Oğlum, bizdə bəxt yoxdu. Musti qoysaydım, Mustiləri tutacaqdılar, Rusti qoysaydım, Rustiləri».
Başqa bir dağ kəndində isə ana polislərə  yalvarırdı. «Oğlumun adı pasportda Qabildir. Əslində isə biz onu həmişə Qarabala deyə çağırmışıq». «Əsas odu adı pasportda Qabil olsun, - polislər anaya qulaq asmırdılar, - yoxsa dəxli nəymiş, siz onu Qarabala çağırıbsız, ya Ağabala. Sizə xoşdusa lap elə Sarıbala sağırın».
Daha əcaib hadisələr də baş verirdi. Elçilikdə əlində badə olan qız atası qohumlarına deyirdi. «Sizin kimi köklü-köməcli, əsilli-nəsilli, hörmətli adamlarla qohum olduğum üçün qürur duyuram!»  Amma kişi yeznənin adının Qabil olduğunu eşidəndə qapqara qaraldı, qədəhi hirslə döşəməyə çırpıb, səsi gəldikcə bağırdı. «Yandım Allah, yandım! Vurun bu əbləhləri! Birini də salamat buraxmayın! Ha gözünüzə dönüm möhkəm vurun! Ay urəşdər, sizdə bir utanan üz yoxmu, abır həya yoxmu? Hansı dəyyus Qabilə qız verər? Kişi olan şəxs də durub utanmaz-utanmaz Qabil üçün qız istəməyə gedər?! Ay başınıza dönüm, bərk vurun, yoxsa ürəyim partlayacaq!» Beləcə oğlan adamları özlərini qoruya-qoruya  həyətə yumalanır, qarın içinə yıxılır, canlarını qurtarmaq üçün bir təhər qaçıb aradan çıxırdılar.
Sərhəddə malı tutulan Qabil isə rayonda qorxusuz-hürküsüz gəzir, İrana siqaret daşıtdırırdı. Cidanı çuvalda gizlətməyin mümkün olmayacağını başa düşmüşdü. Gedib müstəntiqi tapmış, adını tutmasınlar deyə ona otuz min dollar vermişdi. İnsafən sözünü də demişdi. «Pulunuzu verdim, tamaşaya son qoyun. Əl çəkin Qabillərdən!» «Biz sən ağılda deyilik, - müstəntiq onu qınamışdı, - bəs sərhəddə tutulan malı kimin ayağına yazaq? Az.TV verib, bütün ölkə bilir. Sonrası da bir Qabil gətrib otuz min dollar verirsə, başqa bir Qabil niyə gətirib heç olmaya iki-üç min dollar verməsin?»
Polislərin bütün çabalarına rəğmən Lənkəran qarnizonuna cəmisi 9 Qabil apara bildilər. Yardımlıda bundan artıq Qabil tapılmadı, bir qismi gizlənmiş, bir qismi də duyuq düşüb xaricə, başqa ölkələrə qaçmışdılar.  Müstəntiq  Qabilləri otağına çağırtdırıb dedi. «11.02.1999- cu ildə İranla sərhəddə Qabil adlı birisinin malı tutulub. Zəhmət çəkin o Qabil olmadığınızı sübut edin!»
Qabillərdən biri Moskvadan gəlmişdi, Qrişa deyirdilər buna, Yardımlıya ayaq basdığı gün polislər yaxalamışdı. Yanıb yaxılırdı. Niyə qulaq asmadım Svetaya? Dedi, Qrişa, getmə Azərbaycana. Deyirlər orda aerportda düşən kimi polislər adamı qamalayırlar, nə pulu varsa alırlar. Mənsə qulaq asmadım, gəldim, qamarladılar.  Qrişa ayıq adamdı, belə fikirləşirdi, qoy elə pulumu alsınlar, daha canımı yox. Yol pulundan əlavə cəmisi 500 dolları var idi. Müstəntiqə deyəndə ki, mən 500 dollar verirəm, müstəntiq reaksiya vermədi, yalnız istehza ilə qımışdı.
Qabillərin içində heroinçi, qaçaqmalçı da var idi. Heroinçi  azadlığın auksionda  hərraca qoyulduğunu başa düşdü, kim çox  versəydi, qurtaracaqdı. Burda yatdığı hər gün ona böyük ziyan vururdu. Müstəntiqə on min dollar verdi, qaçaqmalçı da beş min təklif elədi. Müstəntiq  hər ikisini buraxdı. «Şişirdirlər, - deyirdi, - guya bizdə azadlıq çox bahadı. Şahid oldunuz da, biz azadlığı  ucuz satırıq. Avropalı cəmisi bir aylıq maşını verib bizdə istədiyi qədər azadlıq ala bilər».
Bir Qabil də vardı, Türkiyədən gəlmişdi, Əfəndi Qabil deyirdilər. Məlum kompaniya başlayanda ata-anasının qəbrini ziyarət eləmək üçün Yardımlıya gəlmişdi və gəldiyi gün də keçmişdi polislərin girinə. Bütün günü kamerada gəzişir, çiyinlərini çəkirdi. «Yahu, olmaz böylə şey!» Əfəndi Qabil Türkiyədə özünə yaxşı şərait yaratmışdı, Mehmet adlı bir ortağı da vardı. Mehmet deyirdi, Qabil, arkadaşım, bu kadar para sənin nəyinə lazımdı? Qabil də başını yırğalayırdı. Eh, Mehmet, Mehmet! Mənim məmləkətimdə para hər şey deməkdi! Verib vəzifə alacağam, alim olacaq, deputat seçiləcəyəm! «Necə gözəl məmləktin var! -  Mehmet həsədlə köks ötürürdü. – Yoxsa bizdəki kimi. Gecə-gündüz yatma, oxu, başını xarab elə, seçicilərə dil tök, yalvar, özünü öldür». İndi də Əfəndi Qabil məmləkətin gözəlliyindən bəhrələnməyi qərara aldı. «Orda nə qədər var?» - müstəntiqdən soruşdu. «Mən namuslu adamam, - müstəntiq dedi. – Yuxarısı on min, aşağası beş yüz». Əfəndi Qabil beş min verdi və elə həmən gün onu buraxdılar. Təyyarədən tutqun dumana qərq olmuş Bakıya baxır, kədərlə düşünürdü. «Əlbəttə gözəl məmləkətdir. Bir şərtlə, adın Qabil olmaya. Gələn dəfə gələndə gərək adımı dəyişdirib Maqsud qoyam. Dünyanın işini bilmək olmaz, bəlkə onda da Maqsudları ovlamaq kompaniyası başladı? Onda necə olsun? Yahu, mən bu məmləkətin işlərindən baş çıxara bilmədim ki, bilmədim!»
Döyüşçü Qabilin pulu yox idi, atası gəldi. Anasının yadigarı olan qədim xalçanı gətirmişdi. Müstəntiq xalçanı 350 dollara satdı və Qabilin atasına dedi ki, get, 151 dollar gətir, oğlunu buraxım.
Qabilin atası da rayona qayıdıb qonum-qonşudan, dost- tanışlardan, üzü gələnlərdən pul istədi. Verən də olurdu, verməyən də. Sərhəddə malı tutulan Qabil isə bir qəpik də vermədi. «Pula heyfim gəlmir, - dedi, - ancaq verə bilmərəm. Mənim ağlım qaydada deyil, namuslu oğlanlar həqiqəti mənə başa saldılar. Fikrin nədi, pul verim, sənin oğlunu çıxarıb, məni salsınlar ora?» Qabilin atası yığdığı pulları gətirib verdi müstəntiqə, onun gətirdiyi milli pullar idi. Müstəntiq hesablayıcını qoydu qabağına, hesabladı, 149 dollar eləyir, dedi, dünən gəlsəydin, oğlunu buraxacaqdım. Bu günsə məzənnə dəyişib, dollar qalxıb. Mən namuslu adamam, nəyə görə səndən 1 dollar artıq verən Qabili saxlamalı, sənin oğlunu buraxmalıyam?»
Döyüşçü Qabil bir şey başa düşə bilmirdi. «Mən üç il döyüşdüm, yaralandım, onda sizlər hardaydınız?» - müstəntiqdən soruşdu. «Hərənin öz işi var, - müstəntiq qımışdı, - biz də öz işimizi görürdük». Sanki Qabilin bədənindəki yaraların hamısının gözünü birdən qopartdılar,  ağrıdan ufuldadı. Müstəntiq ona nə olduğunu soruşdu.
- Yaralarım sızıldadı, - Müqəddəs Azərbaycan Ordusunun əskəri dedi və ağladı. Əskər belə adam qarşısında ağlamamalı olduğunu başa düşsə də, göz yaşlarını saxlaya bilmirdi.
Qrişa Qabili elə həmən gün buraxdılar. Daha Yardımlıya qayıtmadı, Lənkərandan birbaşa Bakıya gəldi. Aerportdan Svetaya danışdı, Sveta dedi ki, səndən ötrü döymədiyim qapı qalmadı, dedim, ərimi Azərbaycanda tutublar. Deyirlər, niyə,  cinayətmi törədib? Deyirəm, yox, Qabildir. Deyirlər, o nə cinayətdir elə, olmaya azyaşlıları… Qabil Qrişa arvadına sona qədər qulaq asmayıb dəstəyi asdı. Kədərlə düşünürdü ki, bir daha buralara gələ bilməyəcəyəm, təskinlik üçün bir ovuc da torpaq götürüb kağıza bükərək cibinə qoydu. Təyyarədə isə yanında oturan qadın sifətini büzüşdürmüşdü:
- Vətəndaş, sizdən neft qoxusu gəlir.
- Məndən yox, - Qrişa Qabil dedi, - torpaqdan.
- Hansı torpaqdan?
- Vətən torpağından!
- Vətəndaş, mənim neft qoxusuna  allergiyam var. Lütfən Vətən torpağını aparıb tualetə tökərmisiniz?
Qrişa Qabil kəsilə-kəsilə qalmışdı, anam-bacım qürbətdə, qərib eldə öləndə gözümə nə tökərlər, qəbrimin üstünə nə səpərlər? Qadının qırımına baxıb, könülsüz halda torpağı stüardessaya verdi, apar, Vətən torpağını səmaya səp, dedi. Qəşəng qız bunun mümkün olmadığını deyəndə, neyləməli, dedi, apar tök deyilən yerə, Vətən torpağını.
Təyyarə havalanıb göyə qalxanda isə az qala dəli olacaqı, bu nəydi, elə bil təyyarə geri dönürdü. Ayağa qalxıb səsi gəldikcə qışqırırdı. «Neyleyirsiz?! Bu nə deməkdi?! Sizdən soruşuram, bu nə deməkdi? Amanın günüdü, başınıza dönüm, qurbanınız olum, geri dönməyin! Başa düşün, mən qayıda bilmərəm! Mən Qabiləm, yerə düşən kimi  qamarlayacaqlar!» Yalnız təyyarənin geri dönmədiyini, sadəcə dövrə vurduğunu hiss eləyəndən sonra sakitləşdi.
Çox çəkmədən Qabili qaçaqmalçılıqda mühakimə eləyib, beş il iş verdilər. Müstəntiq  özündən razı qalmışdı. «Mən namuslu adamam, - deyirdi, - çox dəqiqliklə müəyyən elədim ki, Yardımlının ən kasıb Qabili kimdir!»
Qabilin atası qalmışdı mat-məətəl, oğlunu niyə tutmuşdular? Oturub məmləkət sahiblərinə məktublar yazır, teleqramlar vurur, oğlunun niyə həbs olunduğunu soruşurdu. Üstündən bir il keçəndən sonra nəhayət hökmün surətini Qabilin atasına göndərdilər. Kişi hökmü oxudu və başında tükləri vız durdu. Vah bə!!! Olmaz belə şey! Vallah da olmaz, billah da olmaz!!! Sən demə onun oğlunu, ac-yalavac, pulsuz-parasız oğlunu ondan ötrü tutmuşdular ki, oğlu sərhəddən 70 min dollar dəyərində olan 250 qutu siqareti keçirmək istəyirmiş. Olmazdı belə şey!!! Şey isə olmuşdu! Adamı tutmuşdular, təkcə adına görə, adı Qabil yox, Qafar olsaydı, indi evində rahatca yatırdı. Qabilin atası yenidən teleqarmmalar vurur, kömək istəyirdi. Ədalət istəyirdi bu kəndçi kişi. Kimdən istəyirdi? İndi səndən durub min dollar istəsələr, verə bilərsənmi? Bilməzsən. Yoxdu, ona görə. Bunlar da ədaləti verə bilmirdilər. Yox idi, ona görə.
Bu işdə bir həqiqət var idi, bu Qabil, döyüşçü Qabil doğrudan da Yardımlının ən kasıb Qabiliydi. Bir həqiqət də var idi, kasıbdısa, məmləkətdəki bütün pisliklər, kötülüklər üçün də cavab verməliydi.
Bu həqiqəti isə Qabil, Yardımlının ən kasıb Qabili bilmirdi.
……………………………….
R.S. Qabil həbsinin üçüncü ili həbsxanada dünyasını dəyişdi. Qabilin kiçik qardaşı onun İrana keçirə bilmədiyi aliminiumu sərhəddə aparmış, orda isə Milli ordumuzun əskərləri onu güllələmişdilər. Yarası yüngül imiş, ancaq soyuq, şaxtalı dağda səhərə kimi qaldığı üçün qan itirdiyinə görə ölmüşdü.  Qabilin dağın ətəyindəki xarabalığı xatırladan yarı uçuq evi isə Yardımlının hər yerindən aydınca görünür.

Mənbə: KultAz

Dayanmasan belə, özü dayanacaq
Səni endirib başqasın alacaq
Bu şərtdir, mütləqdir haqq olaraq
Sən sərnişin, o bir dayanacaq

Biri asta, biri möhkəm gedəcək
Kimsinə uzun, kimsinə gödək gələcək
Biri heç yellənməmiş yarı yolda
Hardansa qırılıb yerə deyəcək.

Yelləncək kimsəyə dar ağacı
Digərinə nar çubuğu, nar ağacı
Birisinə lap heç nə elə-belə
Gəlib görmək, getmək azarı

Yelləncək illərlə çox yellənəcək
Baharda, boranda, yel də görəcək
Sanki daimi döyünən bir ürək tək
Elə hey, döyünəcək, yellənəcək.

Sən dəlisən?

Mənə deyirlər ki,
Sən dəlisən,
gülüncsən,
gülməlisən.
o qədər ecazkar qızlar,
əndamını, sinəsini, açmışlar,
neçə-neçə salonlar,
marka maşınlar,
içərisindəki maqnitafonlar,
dəb-dəb mahnılar,
sən dəlisən?
bir dəfə də olsun sataşmamaq,
bıçaqlayıb içəridə yatmamaq,
kişi kimi yaşamamaq,
hə nə deyirsən,
sən dəlisən?
Əlində kitab, gözündə eynək,
gününü boş-boş oxumaqla,
gözünü kor etmək
sən dəlisən?
Yazı yazıb yazıçı olmaq,
Şeir qoşub şair olmaq,
öz daydayından,
öz adamından
tapşırılmamaq?
Sən dəlisən?
Gülməlisən!
Yıxılana baxıb gülməmək?
çolağa çolaq deməmək?
bir dəfə də olsun keflənməmək
Sən dəlisən?
Avtobuslarda, oturacaqlarda
tək ayaqlılara,
küt qocalara
durub yer vermək?
Sən dəlisən?

Bəlkə də sən yoxsan, xəyallarımda,
Səni uydurmuşdum bilə-bilə mən.
Əgər belədirsə necə olub ki,
Girib ürəyimdə uyuyur kölgən?

Varsanmı, yoxsanmı?- çaşıb qalmışam
Ölümlə olumun arasında mən.
Olsaydın qədrini bilməzdim bəlkə,
Yoxsan ki, bu qədər əzizdi kölgən.

Ey mənim nağılım, ey mənim xülyam,
Bəlkə nə zamansa yoxdan var oldun.
Bəlkə çıxıb gəldin xəyallarımdan,
Könlümün taxtında tacidar oldun…

Qönçələr açanda güllər solurlar,
Sən mənə ümidsən, duyduğum xəyal.
Əlçatmaz istəklər gözəl olurlar,
Nakam arzular tək ürəyimdə qal.

Ruhum

Cismimdə vurnuxan narahat ruhum,
Səni vicdanından asmağım gəlir.
Bir səda səslənir haqq dünyasından,
Gedib o yollarda azmağım gəlir.

Nə olub bitənlə bitmədin deyə,
Nə azıb itənlə itmədin deyə,
Dinib yetəninə yetmədin deyə,
Əbədi sükutla susmağım gəlir.

Hər nə elədimsə qınadın məni,
Bəşərə dar etdi inadın məni.
Ucaltdı hər yerdə qanadın məni,
Səni fəzalara yazmağım gəlir.

Nə ölü tək ölü, diri tək diri,
Nə yerə sığansan, nə göydə biri.
Ey haqqın haqq gəzən, haqq uman sirri,
Qəbrini qəlbimdə qazmağım gəlir.

Yorulub yollarda qalmamağınçün,
Şeytana meylini salmamağınçün,
İnamsız, imansız olmamağınçün,
Ölümü bağrıma basmağım gəlir.

Biz əksiliklərin vəhdəti,
Vəhdətinsə əksiyiyik.
Nə qədər istəsək də,
Talehin qadağa etdiyi
Qovuşa bilməz cütlüyük.

Tənhalığın ləzzətini

Vermisən qərarını,
“GETMƏ” sözü yersiz olar.
Yenə deyim mən sözümü,
Bəlkə duyarsan!!!
Getsən, dünyam qaralacaq,
dəyişəcək gecə-gündüz.
Günəşə inad
açmayacam sənsiz gün işıgına gözümü
cəzalandıracam ruhuna tabe ruhumu.
öz əlimlə gətirəcəm sonumu.

Dörd divar arasında,
Nəmli pəncərə önündən
Çıxmayacam bayıra.

Nə yollarına ayaq basacam,
Nə də oxşamayacam
İzlərini örtərək
qarşımı kəsən solğun yarpaqların üzünü.

evi zindan
yoxluğunu cəza
inadı qürur hesab edəcəm.
boynubükük yetimlər tək
tənhalığın ləzzətini
tənha hiss edəm gərək.

Vicdan

Yenə gözlərimdən qaçıbdır yuxu,
Zülmət qaranlığa dikilib gözüm.
Yenə vicdanımla baş-başayam mən,
Yenə də özümlə danışır özüm.

Hesabat verirəm öz vicdanıma,
Gün boyu etdiyim əməllərimdən.
Ən dürüst hakimdir vicdanım mənə,
Narazı deyiləm hökmlərindən.

Səhv etsəm, yatmağa qoymaz vicdanım,
Sanki o andaca məni boğacaq.
Yaxşılıq edəndə rahatdır canım.
Bilirəm vicdanım lay-lay çalacaq.

Kaş ki hər insanın vicdanı ola,
Haqq-hesab eyləyə yatmadan öncə.
Vicdanı çəkəcək onu düz yola,
Mənliyin paraya satmadan öncə.